LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

stuprō

stuprō (present infinitive stuprāre, perfect active stuprāvī, supine stuprātum)
Classical[ˈstʊ.proː]Ecclesiastical[ˈstuː.pro]

Meaning

  1. transitiveto defile
  2. transitiveto rape

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.stuprōstuprābamstuprābōstuprāvīstuprāveramstuprāverō
2nd sg.stuprāsstuprābāsstuprābisstuprāvistīstuprāverāsstuprāveris
3rd sg.stupratstuprābatstuprābitstuprāvitstuprāveratstuprāverit
1st pl.stuprāmusstuprābāmusstuprābimusstuprāvimusstuprāverāmusstuprāverimus
2nd pl.stuprātisstuprābātisstuprābitisstuprāvistisstuprāverātisstuprāveritis
3rd pl.stuprantstuprābantstuprābuntstuprāvērunt
stuprāvēre
stuprāverantstuprāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.stupremstuprāremstuprāverimstuprāvissem
2nd sg.stuprēsstuprārēsstuprāverīsstuprāvissēs
3rd sg.stupretstuprāretstuprāveritstuprāvisset
1st pl.stuprēmusstuprārēmusstuprāverīmusstuprāvissēmus
2nd pl.stuprētisstuprārētisstuprāverītisstuprāvissētis
3rd pl.stuprentstuprārentstuprāverintstuprāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.stuprorstuprābarstuprābor
2nd sg.stuprāris
stuprāre
stuprābāris
stuprābāre
stuprāberis
stuprābere
3rd sg.stuprāturstuprābāturstuprābitur
1st pl.stuprāmurstuprābāmurstuprābimur
2nd pl.stuprāminīstuprābāminīstuprābiminī
3rd pl.stupranturstuprābanturstuprābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.stuprerstuprārer
2nd sg.stuprēris
stuprēre
stuprārēris
stuprārēre
3rd sg.stuprēturstuprārētur
1st pl.stuprēmurstuprārēmur
2nd pl.stuprēminīstuprārēminī
3rd pl.stuprenturstuprārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.stuprāstuprāre
pres. 2nd pl.stuprātestuprāminī
fut. 2nd sg.stuprātōstuprātor
fut. 3rd sg.stuprātōstuprātor
fut. 2nd pl.stuprātōte—
fut. 3rd pl.stuprantōstuprantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivestuprārestuprārī
perfect infinitivestuprāvissestuprātum esse
future infinitivestuprātūrum essestuprātum īrī
present participlestuprāns—
perfect participle—stuprātus
future participlestuprātūrusstuprandus
gerundstuprandī, stuprandō, stuprandumsupinestuprātum, stuprātū

stū^pro, āvi, ātum, 1, v. a. id.,
I. to defile.
I. In gen. (very rare): pulvinar, Cic. Har. Resp. 15, 33: stuprandis moribus, Tert. Apol. 6.—
II. In partic., to dishonor by unchastity, to debauch, deflour, ravish, stuprate (class.): qui illam stupravit noctu, Plaut. Aul. prol. 36: ne stupraretur (filia), Cic. Fin. 5, 22, 64; Plaut. Truc. 4, 3, 47: Lucretia vi stuprata, Cic. Fin. 2, 20, 66; Liv. 8, 22, 3: simillimi feminis mares stuprati et constupratores, Liv. 39, 15, 9; cf.: ingenuum stupravit et stupratus se suspendit, Quint. 4, 2, 69.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin stuprō From stuprum + -ō.

Descendants
  • Italianstuprare

In English words that came into English from stuprō

  • stupratestupratus
  • manustuprationmanus

Quick answers

What does stuprō mean in Latin?
stuprō, a verb, means “to defile; to rape”.
What are the principal parts of stuprō?
stuprō, stuprāre, stuprāvī, stuprātum (first conjugation).
How do you pronounce stuprō?
In classical Latin, [ˈstʊ.proː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈstuː.pro].