noun · neutersecond declension
speculum
speculum n (genitive speculī)
Classical[ˈspɛ.kʊ.ɫũː]Ecclesiastical[ˈspɛː.ku.lum]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- neutermirror, looking-glass
Latīnē defined in Latin in our graded readers
in speculō tē ipsum vidēs: imāginem tuam reddit.speculum -ī n — in Mille Verba, Domus et Familia
in quō imāginem vidēsspeculum -ī (n) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 13 and IVLIANVS II: Imperium, ch. 1
in quō nōs ipsōs vidēmusspeculum -ī (n) — in Metamorphoses I, †
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | speculum | specula |
| genitive | speculī | speculōrum |
| dative | speculō | speculīs |
| accusative | speculum | specula |
| ablative | speculō | speculīs |
| vocative | speculum | specula |
spĕcŭlum, i, n. specio; hence, that in which one sees himself.
I. Lit., a looking-glass, mirror (usually made of polished metal):
speculum a speciendo, quod ibi se spectant, Varr. L. L. 5, § 129 Müll.; cf.: speculum, quod in eo specimus imaginem, id. ib. 6, § 82: homines sibi habere speculum, ubi os contemplarent suom, etc., Plaut. Ep. 3, 3, 2: quid opu'st speculo tibi, quae tute speculo speculum es maximum? id. Most. 1, 3, 94; cf. id. Men. 5, 9, 3: speculi imago, Lucr. 4, 279; cf. id. 4, 331: speculis apparent simulacra, id. 4, 98: speculorum levitas, Cic. Univ. 14: quotiens te in speculo videris alterum, Hor. C. 4, 10, 6: ut in speculo rugas aspexit aniles, Ov. M. 15, 232: se in speculo contemplari, App. Mag. p. 283, 4: cava specula, id. ib. p. 284, 2 et saep.— On the material and use of mirrors, v. Plin. 33, 9, 45, § 128; 34, 17, 48, § 160; 37, 5, 16, § 64; 37, 7, 25, § 97; Stat. S. 3, 4, 94; Sen. Q. N. 1, 17.—With tanquam, ut, etc.: inspicere, tamquam in speculum, in vitas omnium, Ter. Ad. 3, 3, 61; 3, 3, 74; Cic. Pis. 29, 71; id. Fin. 5, 22, 61; id. Rep. 2, 42, 69.—II. Trop., a mirror, copy, imitation (rare; more freq. connected with tamquam or ut, etc.; v. supra, I.):
futuri temporis, Lucr. 3, 974; 4, 166: infantes et bestias putat specula esse naturae, Cic. Fin. 2, 10, 32; cf. corresp. with imago, Plaut. Men. 5, 9, 3: omne opus Vergilianum de quodam Homerici operis speculo formatum est, Macr. S. 5, 2 med.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
speculum ī, n
SPEC-, a reflector, lookingglass, mirror : speculorum lēvitas: Inspicere, tamquam in speculum, in vitas omnium, T.: quotiens te speculo videris alterum, H.: ut in speculo rugas aspexit anilīs, O.: Lympharum in speculo, i. e. smooth surface , Ph.—Fig., a mirror, copy, imitation : (infantes et bestias) putat specula esse naturae.
Origins
- Proto-Indo-European*speḱ-
- Proto-Indo-European*spéḱyeti
- Proto-Italic*spekjō
- Latinspeculum
By surface analysis, speciō (“look at”) + -ulum (instrument suffix). Possibly from pre-Latin *spektlom, with the ending derived from the Proto-Indo-European instrument noun suffix *-tlom (see -culum). Alternatively from pre-Latin *spekelom or *spekolom, with the neuter form of the agent noun suffix -ulus. Compare spectrum.
Descendants
- Catalanespècul
- Englishspeculum
- Frenchspéculum
- Italianspecolo
- Portugueseespéculo
- Romanianspecul
- Spanishespéculo
- Vulgar Latinspeclum
In English words that came into English from speculum
- speculumspeculum
- specularspeculāris
- specillumspecillum