noun · masculinethird declension
spectātor
spectātor m (genitive spectātōris)
Classical[spɛkˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[spekˈtaː.tor]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- spectator, watcher
- examiner, judge, critic
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī spectat; theātrum spectātōribus plēnum est.spectātor -ōris m — in Mille Verba, ch. Lūdī et Ōtium
quī spectatspectātor -ōris (m) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 4 and Aeneis, ch. 21
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | spectātor | spectātōrēs |
| genitive | spectātōris | spectātōrum |
| dative | spectātōrī | spectātōribus |
| accusative | spectātōrem | spectātōrēs |
| ablative | spectātōre | spectātōribus |
| vocative | spectātor | spectātōrēs |
spectātor, ōris, m. id.,
I. a looker-on, beholder, observer, spectator (class.).
I. In gen.:
sunt homines quasi spectatores superarum rerum atque caelestium, Cic. N. D. 2, 56, 140: unicus caeli siderumque (Ar chimedes), Liv. 24, 34, 2: testis et spectator, Cic. de Or. 1, 24, 112: spectator laudum tuarum, id. Fam. 2, 7, 2: Leuctricae calamitatis, id. Off. 2, 7, 26: certaminis, Liv. 1, 28; Quint. 10, 5, 19; Mart. 10, 51, 9.—II. In partic.
A. A spectator in a theatre, at games, etc.: nunc, spectatores, clare plaudite, Plaut. Am. 5, 3, 3; so id. ib. prol. 66; id. Cas. grex 1; id. Cist. 4, 2, 9; id. Ps. 2, 4, 30; id. Stich. 5, 3, 1; Cic. Har. Resp. 11, 22. —
B. An examiner, judge, critic: spectator probator, ut pecuniae spectatores dicuntur, Don. Ter. Eun. 3, 5, 18 (cf. specto, I. B. 3., and spectatio, I. B.):
elegans formarum spectator, critic, connoisseur, Ter. Eun. 3, 5, 18: proprii ponderis, Claud. Laud. Stil. 1, 147: acrior virtutis, Liv. 42, 34, 7.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
spectātor ōris, m
specto, a looker-on, beholder, observer, spectator : quasi spectatores superarum rerum: unicus caeli, L.: laudum tuarum: certaminis, L.—In a theatre or at games, a spectator : eos (ludos) te spectatorem esse voluit.— A judge, critic, connoisseur : elegans formarum, T.: acrior virtutis, L.
Origins
From spectō (“watch”) + -tor, from speciō (“look at”). Doublet of speculator.
Descendants
- Catalanespectador
- Englishspectator
- Frenchspectateur
- Italianspettatore
- Portugueseespectador
- Romanianspectator
- Spanishespectador
- Normanspectateur