LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

speciō

speciō (present infinitive specere, perfect active spexī, supine spectum)
Classical[ˈspɛ.ki.oː]Ecclesiastical[ˈspɛː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. Old Latinrareto observe, watch, look at
    Spectare dictum ab antiquo, quo etiam Ennius usus: "Quos Epulo postquam spexit" . . . et quod in auguriis etiam nunc augures dicunt avem specere. Consuetudo comunis quae cum praeverbi<i>s coniunta fuerunt etiam nunc servat, ut aspicio, conspicio, respicio, suspicio, despicioSpectare derives from an old word, which Ennius also used: "After Epulo saw them" . . . and because even now, in the taking of auguries, some augurs say specere [to watch] a bird. Common custom still preserves compounds joined with preverbs, such as aspicio, conspicio, respicio, suspicio, despicio116 BCE – 27 BCE, Marcus Terentius Varro, De Lingua Latina 82
    spicit quoque sine praepositione dixerunt antiqui . . . et spexit. Ennius lib. XVI: quos ubi rex Epulo spexit de cotibus celsisThe ancients also used to say spicit [sees] without a preposition and spexit [saw]. Ennius. Book 19: "When the king Epulo saw them from the high rocks"c. 2nd century, Sextus Pompeius Festus, De Verborum Significatione 446.2–5

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.speciōspeciēbamspeciamspexīspexeramspexerō
2nd sg.specisspeciēbāsspeciēsspexistīspexerāsspexeris
3rd sg.specitspeciēbatspecietspexitspexeratspexerit
1st pl.specimusspeciēbāmusspeciēmusspeximusspexerāmusspexerimus
2nd pl.specitisspeciēbātisspeciētisspexistisspexerātisspexeritis
3rd pl.speciuntspeciēbantspecientspexērunt
spexēre
spexerantspexerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.speciamspeceremspexerimspexissem
2nd sg.speciāsspecerēsspexerīsspexissēs
3rd sg.speciatspeceretspexeritspexisset
1st pl.speciāmusspecerēmusspexerīmusspexissēmus
2nd pl.speciātisspecerētisspexerītisspexissētis
3rd pl.speciantspecerentspexerintspexissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.speciorspeciēbarspeciar
2nd sg.speceris
specere
speciēbāris
speciēbāre
speciēris
speciēre
3rd sg.speciturspeciēbāturspeciētur
1st pl.specimurspeciēbāmurspeciēmur
2nd pl.speciminīspeciēbāminīspeciēminī
3rd pl.speciunturspeciēbanturspecientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.speciarspecerer
2nd sg.speciāris
speciāre
specerēris
specerēre
3rd sg.speciāturspecerētur
1st pl.speciāmurspecerēmur
2nd pl.speciāminīspecerēminī
3rd pl.specianturspecerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.specespecere
pres. 2nd pl.specitespeciminī
fut. 2nd sg.specitōspecitor
fut. 3rd sg.specitōspecitor
fut. 2nd pl.specitōte—
fut. 3rd pl.speciuntōspeciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivespecerespecī
perfect infinitivespexissespectum esse
future infinitivespectūrum essespectum īrī
present participlespeciēns—
perfect participle—spectus
specta, spectā, spectae, spectam, spectārum, spectās, specte, spectī, spectīs, spectō, spectōrum, spectōs
future participlespectūrus
spectūra, spectūrā, spectūrae, spectūram, spectūrārum, spectūrās, spectūre, spectūrī, spectūrīs, spectūrō, spectūrōrum, spectūrōs, spectūrum
speciendus
speciundus, specienda, speciendā, speciendae, speciendam, speciendārum, speciendās, speciende, speciendīs, speciendōrum, speciendōs, speciunda, speciundā, speciundae, speciundam, speciundārum, speciundās, speciunde, speciundī, speciundīs, speciundō, speciundōrum, speciundōs, speciundum
gerundspeciendī, speciendō, speciendumsupinespectum, spectū

spĕcĭo (spĭcĭo,
I. v. infra), spexi, 3, v. a. Sanscr. spac-, see; Gr. σκέπ-τομαι, σκοπός; Lat.: specto, speculum, etc., to look, look at, behold (ante-class.): quod nos cum praepositione dicimus aspicio apud veteres sine praepositione spicio dicebatur, Fest. s. v. auspicium, p. 2 Müll.: spectare dictum ab specio antiquo, quo etiam Ennius usus: vos epulo postquam spexit, et quod in auspiciis distributum est, qui habent spectionem, qui non habeant; et quod in auguriis etiam nunc augures dicunt avem specere ... Speculum, quod in eo specimus imaginem, etc., Varr. L. L. 6, § 82 Müll. (Vahl. has restored the verse of Ennius, Ann. 402, in this way: quos ubi rex populos spexit de cantibus celsis; cf. infra, Fest. p. 330 Müll.); cf.: posteaquam avim de templo Anchisa spexit, Naev. B. Pun. 1, 10: spicit quoque sine praepositione dixerunt antiqui. Plautus (Mil. 3, 1, 100): flagitium est, si nihil mittetur, quo supercilio spicit. Et spexit, Ennius, l. VI.: quos ubi rex ... spexit de montibu' celsis, Fest. p. 330 Müll.; cf. Cato ib. s. v. spiciunt, p. 344: nunc specimen specitur, nunc certamen cernitur, Plaut. Cas. 3, 1, 2; id. Bacch. 3, 2, 15: nisi mihi credis, spece, id. Truc. 5, 8.

Origins

Inherited from Proto-Italic *spekjō, from Proto-Indo-European *spéḱyeti. Cognates include Ancient Greek σκέπτομαι (sképtomai), Avestan 𐬯𐬞𐬀𐬯𐬫𐬈𐬌𐬙𐬌 (spasyeⁱti), and Sanskrit पश्यति (páśyati).

Quick answers

What does speciō mean in Latin?
speciō, a verb, means “to observe, watch, look at”.
What are the principal parts of speciō?
speciō, specere, spexī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce speciō?
In classical Latin, [ˈspɛ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈspɛː.t͡ʃi.o].