LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

sōlitūdō

sōlitūdō f (genitive sōlitūdinis)
Classical[soː.lɪˈtuː.doː]Ecclesiastical[so.liˈtuː.do]

Meaning

  1. An instance of being alone; loneliness, solitariness, solitude, privacy
  2. A lonely place; desert, wilderness
  3. A state of want, destitution, deprivation

Latīnē defined in Latin in our graded readers

locus sine hominibus
sōlitūdō -inis (f) — in Epistulae, ch. 2
vīta sōla, sine alterō
sōlitūdō sōlitūdinis (f) — in Metamorphoses I, ch. 16

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Solitudo · Vasta · Deserta · Tesca

Solitudo denotes the solitude of a place, indifferently or with praise; whereas vasta, deserta, tesca loca, with blame; vasta loca, as uncultivated wastes, in opp. to sulta; whereas deserta, as uninhabited deserts, in opp. to habitata; and tesca, or tesqua, (from tacere,) as lonely places, where an awful stillness reigns, in opp. to celebria. (iii. 226.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativesōlitūdōsōlitūdinēs
genitivesōlitūdinissōlitūdinum
dativesōlitūdinīsōlitūdinibus
accusativesōlitūdinemsōlitūdinēs
ablativesōlitūdinesōlitūdinibus
vocativesōlitūdōsōlitūdinēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

in solitudine vivere (Fin. 3. 20. 65)
to live in solitude.

sōlĭtūdo, ĭnis, f. solus,
I. a being alone or solitary, loneliness, solitariness, solitude (of a person or place); a lonely place, desert, wilderness (class. in sing. and plur.; cf.: secretum, secessus).
I. In gen.: ampla domus dedecori saepe domino fit, si est in eā solitudo, Cic. Off. 1, 39, 139: si aliquis nos deus ex hac hominum frequentiā tolleret et in solitudine uspiam collocaret, id. Lael. 23, 87; so (opp. frequentia) id. Pis. 22, 53; opp. celebritas, id. Inv. 1, 26, 38; Plin. Pan. 49, 2: audistis, quae solitudo in agris esset, quae vastitas, quae fuga aratorum, quam deserta, quam relicta omnia, Cic. Verr. 2, 4, 51, § 114; cf.: quācumque venis, fuga est et ingens Circa te solitudo, Mart. 3, 44, 3: solitudo ante ostium, Ter. And. 2, 2, 25: ubi postquam solitudinem intellexit, Sall. J. 93, 3: erat ab oratoribus quaedam in foro solitudo, Cic. Brut. 63, 227: neque vero hic non contemptus est a tyrannis atque ejus solitudo, Nep. Thras. 2, 2: mihi solitudo et recessus provincia est, Cic. Att. 12, 26, 2: in aliquā desertissimā solitudine, Cic. Verr. 2, 5, 67, § 171: Sigambri se in solitudinem ac silvas abdiderant, Caes. B. G. 4, 18 fin.: an malitis hanc solitudinem vestram quam urbem hostium esse? solitary, desert place (Rome), Liv. 5, 53, 7: delere omne Latium, vastas inde solitudines facere, id. 8, 13, 15; cf. id. 39, 18: nec umquam ex solitudine suā prodeuntem, nisi ut solitudinem faceret, Plin. Pan. 48 fin.: ubi solitudinem faciunt, pacem appellant, Tac. Agr. 30 fin.; Curt. 8, 8, 10; 9, 2, 24; Liv. 39, 18, 2: nivosae solitudini cohaerentes, bordering on, Amm. 23, 6, 64.— With gen.: in hac omnis humani cultūs solitudine, Curt. 7, 3, 12.—Plur., Cic. Rep. 6, 19, 20; id. Fam. 2, 16, 6; Caes. B. G. 6, 23: solitudines renuntiavere missi milites ad explorandum, Plin. 6, 29, 35, § 181; Vell. 2, 55, 4; Plin. 6, 13, 14, § 33; 6, 17, 20, § 53.—
II. In partic., analog. to the Gr. ἐρημία, in respect of something wanting, a being left alone or deserted, a state of want, destitution, deprivation: per hujus (orbae) solitudinem Te obtestor, Ter. And. 1, 5, 55; cf.: liberorum solitudo, Cic. Verr. 2, 1, 58, § 153: liberorum ac parentum solitudo, Quint. 6, 1, 18: Caesenniae viduitas ac solitudo, Cic. Caecin. 5, 13; id. Q. Fr. 1, 4, 5: solitudo atque inopia, id. Quint. 1, 5; cf. id. Q. Fr. 1, 1, 8, § 25: Messalina tribus omnino comitantibus (id repente solitudinis erat) spatium urbis pedibus emensa, Tac. A. 11, 32: magistratuum, Liv. 6, 35 fin.

Origins

Proto-Indo-European *-tu- Proto-Indo-European *-d- Proto-Indo-European *-Hō Proto-Italic *-tūdō Latin -tūdō Latin sōlitūdō From sōlus (“alone; solitary, deserted”) + -tūdō.

Descendants
  • Catalansolitud
  • Englishsolitude
  • Frenchsolitude
  • Italiansolitudine
  • Portuguesesolidão
  • Portuguesesolitude
  • Romaniansolitudine
  • Spanishsoledumbre
  • Spanishsolitud

In English words that came into English from sōlitūdō

  • solitudesōlitūdō
  • solitudinoussōlitūdō
  • solitudinariansōlitūdō

Quick answers

What does sōlitūdō mean in Latin?
sōlitūdō, a noun, means “An instance of being alone; loneliness, solitariness, solitude, privacy; A lonely place”.
What is the genitive of sōlitūdō?
The genitive singular is sōlitūdinis. sōlitūdō is feminine, third declension.
How do you pronounce sōlitūdō?
In classical Latin, [soː.lɪˈtuː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [so.liˈtuː.do].
Which English words come from sōlitūdō?
English words that go back to Latin sōlitūdō include solitude, solitudinous and solitudinarian.