noun · femininethird declension
sōlitūdō
sōlitūdō f (genitive sōlitūdinis)
Classical[soː.lɪˈtuː.doː]Ecclesiastical[so.liˈtuː.do]
Meaning
- An instance of being alone; loneliness, solitariness, solitude, privacy
- A lonely place; desert, wilderness
- A state of want, destitution, deprivation
Latīnē defined in Latin in our graded readers
locus dēsertus, vāstussōlitūdō -inis (f) — in Evangelium secundum Marcum, ch. 13
locus sine hominibussōlitūdō -inis (f) — in Epistulae, ch. 2
vīta sōla, sine alterōsōlitūdō sōlitūdinis (f) — in Metamorphoses I, ch. 16
wilderness
sōlitūdō -inis (f) — in De Bello Gallico III
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Solitudo · Vasta · Deserta · Tesca
Solitudo denotes the solitude of a place, indifferently or with praise; whereas vasta, deserta, tesca loca, with blame; vasta loca, as uncultivated wastes, in opp. to sulta; whereas deserta, as uninhabited deserts, in opp. to habitata; and tesca, or tesqua, (from tacere,) as lonely places, where an awful stillness reigns, in opp. to celebria. (iii. 226.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sōlitūdō | sōlitūdinēs |
| genitive | sōlitūdinis | sōlitūdinum |
| dative | sōlitūdinī | sōlitūdinibus |
| accusative | sōlitūdinem | sōlitūdinēs |
| ablative | sōlitūdine | sōlitūdinibus |
| vocative | sōlitūdō | sōlitūdinēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- in solitudine vivere (Fin. 3. 20. 65)
- to live in solitude.
sōlĭtūdo, ĭnis, f. solus,
I. a being alone or solitary, loneliness, solitariness, solitude (of a person or place); a lonely place, desert, wilderness (class. in sing. and plur.; cf.: secretum, secessus).
I. In gen.:
ampla domus dedecori saepe domino fit, si est in eā solitudo, Cic. Off. 1, 39, 139: si aliquis nos deus ex hac hominum frequentiā tolleret et in solitudine uspiam collocaret, id. Lael. 23, 87; so (opp. frequentia) id. Pis. 22, 53; opp. celebritas, id. Inv. 1, 26, 38; Plin. Pan. 49, 2: audistis, quae solitudo in agris esset, quae vastitas, quae fuga aratorum, quam deserta, quam relicta omnia, Cic. Verr. 2, 4, 51, § 114; cf.: quācumque venis, fuga est et ingens Circa te solitudo, Mart. 3, 44, 3: solitudo ante ostium, Ter. And. 2, 2, 25: ubi postquam solitudinem intellexit, Sall. J. 93, 3: erat ab oratoribus quaedam in foro solitudo, Cic. Brut. 63, 227: neque vero hic non contemptus est a tyrannis atque ejus solitudo, Nep. Thras. 2, 2: mihi solitudo et recessus provincia est, Cic. Att. 12, 26, 2: in aliquā desertissimā solitudine, Cic. Verr. 2, 5, 67, § 171: Sigambri se in solitudinem ac silvas abdiderant, Caes. B. G. 4, 18 fin.: an malitis hanc solitudinem vestram quam urbem hostium esse? solitary, desert place (Rome), Liv. 5, 53, 7: delere omne Latium, vastas inde solitudines facere, id. 8, 13, 15; cf. id. 39, 18: nec umquam ex solitudine suā prodeuntem, nisi ut solitudinem faceret, Plin. Pan. 48 fin.: ubi solitudinem faciunt, pacem appellant, Tac. Agr. 30 fin.; Curt. 8, 8, 10; 9, 2, 24; Liv. 39, 18, 2: nivosae solitudini cohaerentes, bordering on, Amm. 23, 6, 64.— With gen.: in hac omnis humani cultūs solitudine, Curt. 7, 3, 12.—Plur., Cic. Rep. 6, 19, 20; id. Fam. 2, 16, 6; Caes. B. G. 6, 23: solitudines renuntiavere missi milites ad explorandum, Plin. 6, 29, 35, § 181; Vell. 2, 55, 4; Plin. 6, 13, 14, § 33; 6, 17, 20, § 53.— II. In partic., analog. to the Gr. ἐρημία, in respect of something wanting, a being left alone or deserted, a state of want, destitution, deprivation:
per hujus (orbae) solitudinem Te obtestor, Ter. And. 1, 5, 55; cf.: liberorum solitudo, Cic. Verr. 2, 1, 58, § 153: liberorum ac parentum solitudo, Quint. 6, 1, 18: Caesenniae viduitas ac solitudo, Cic. Caecin. 5, 13; id. Q. Fr. 1, 4, 5: solitudo atque inopia, id. Quint. 1, 5; cf. id. Q. Fr. 1, 1, 8, § 25: Messalina tribus omnino comitantibus (id repente solitudinis erat) spatium urbis pedibus emensa, Tac. A. 11, 32: magistratuum, Liv. 6, 35 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sōlitūdō inis, f
solus, a being alone, loneliness, solitariness, solitude, lonely place, desert, wilderness : in eā (domo): non tibi erat solitudo pro frequentiā?: ante ostium, T.: postquam solitudinem intellexit, S.: desertissima: se in solitudinem ac silvas abdiderant, Cs.: ubi solitudinem faciunt, pacem appellant, Ta.: in hac omnis humani cultūs solitudine, Cu.: civitatibus laus est circum se solitudines habere, Cs.: vastas solitudines facere, L.— Want, destitution, deprivation, desolation, orphanage, bereavement : per huius (orbae) solitudinem Te obtestor, T.: liberorum: magistratuum, L.
Origins
Proto-Indo-European *-tu- Proto-Indo-European *-d- Proto-Indo-European *-Hō Proto-Italic *-tūdō Latin -tūdō Latin sōlitūdō From sōlus (“alone; solitary, deserted”) + -tūdō.
Descendants
- Catalansolitud
- Englishsolitude
- Frenchsolitude
- Italiansolitudine
- Portuguesesolidão
- Portuguesesolitude
- Romaniansolitudine
- Spanishsoledumbre
- Spanishsolitud
In English words that came into English from sōlitūdō
- solitudesōlitūdō
- solitudinoussōlitūdō
- solitudinariansōlitūdō