adjectivefirst/second-declension adjective
sōlitārius
sōlitārius (feminine sōlitāria, neuter sōlitārium, comparative magis sōlitārius, superlative maximē sōlitārius)
Classical[soː.lɪˈtaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[so.liˈtaː.ri.us]
Meaning
- adjectivesolitary
- adjectivelonely, lonesome
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | sōlitārius | sōlitāria | sōlitārium |
| genitive | sōlitāriī | sōlitāriae | sōlitāriī |
| dative | sōlitāriō | sōlitāriae | sōlitāriō |
| accusative | sōlitārium | sōlitāriam | sōlitārium |
| ablative | sōlitāriō | sōlitāriā | sōlitāriō |
| vocative | sōlitārie | sōlitāria | sōlitārium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | sōlitāriī | sōlitāriae | sōlitāria |
| genitive | sōlitāriōrum | sōlitāriārum | sōlitāriōrum |
| dative | sōlitāriīs | sōlitāriīs | sōlitāriīs |
| accusative | sōlitāriōs | sōlitāriās | sōlitāria |
| ablative | sōlitāriīs | sōlitāriīs | sōlitāriīs |
| vocative | sōlitāriī | sōlitāriae | sōlitāria |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- vitam solitariam agere
- to live a lonely life.
sōlĭtārĭus, a, um, adj. solus,
I. alone, by itself, lonely, solitary (class.;
syn. singularis): natura solitarium nihil amat, Cic. Lael. 23, 88: quoniam solitaria non posset virtus ad ea, quae summa sunt, pervenire, conjuncta et consociata cum alterā perveniret, id. ib. 22, 83: quae (natura) non solitaria sit neque simplex, sed cum alio juncta atque conexa, id. N. D. 2, 11, 29: deus desertus ac solitarius, Lact. 1, 7, 4; Min. Fel. 10, 3: hae apes non sunt solitaria natura, ut aquilae, sed ut homines, Varr. R. R. 3, 16, 4: solitarius homo atque in agro vitam agens, living by himself, Cic. Off. 2, 11, 39: solitaria et velut umbratilis vita, Quint. 1, 2, 18: solitarium aliquod aut rarum judicatum afferre, Cic. Inv. 1, 44, 83: distentus solitariā cenā, i. e. with a dinner which he has taken by himself, Plin. Pan. 49: modo id egit, i. e. nothing else, Nazar. 33: imperium, absolute, Mamert. Grat. Act. 13: hominem solitarium tres tam validos evitasse juvenes, App. M. 3, p. 132, 2.— Pleon.: solus ac solitarius, App. M. 4, p. 146, 30.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sōlitārius adj.
solus, alone, isolated, separate, lonely, solitary : homo: natura solitarium nihil amat: ne solitarium aliquod adferratur, an isolated instance .
Origins
From solitas (“solitude, loneliness”), from solus (“alone”); solitas + -ārius.
Elsewhere
- Catalansolter
- Catalansolitari
- Italiansolitario
- Frenchsolitairefrom Old French solitaire
- Englishsolitairefrom Old French solitaire
- Romaniansolitarfrom Old French solitaire
- Portuguesesolteiro
- Portuguesesolitário
- Spanishsoltero
- Spanishsolitario
Middle English
- Englishsolitary
In English words that came into English from sōlitārius
- solitarysōlitārius
- solitairesōlitārius