LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

sōlācium

sōlācium n (genitive sōlāciī or sōlācī)
Classical[soːˈɫaː.ki.ũː]Ecclesiastical[soˈlaː.t͡ʃi.um]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. comfort, relief, solace
    Intāctae fuerātis avēs, sōlācia rūris, adsuētum silvīs innocuumque genus [...]You birds lived untouched, as solaces of the countryside, accustomed to the woods, and a harmless race …8 CE, Ovidius, Fasti 1.441–442
  2. soothing, assuaging
  3. compensation, indemnification

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quod dolōrem levat; parvum sōlācium magnō dolōrī.
sōlācium -ī n — in Mille Verba, Fūnus et Memoria

Declension

declension
formsingularplural
nominativesōlācium
sōlāciolum
sōlācia
sōlāciola, sōlātia
genitivesōlāciī
sōlācī, sōlāciolī, sōlātī, sōlātiī
sōlāciōrum
sōlāciolōrum, sōlātiōrum
dativesōlāciō
sōlāciolō, sōlātiō
sōlāciīs
sōlāciolīs, sōlātiīs
accusativesōlācium
sōlāciolum
sōlācia
sōlāciola, sōlātia
ablativesōlāciō
sōlāciolō, sōlātiō
sōlāciīs
sōlāciolīs, sōlātiīs
vocativesōlācium
sōlāciolum
sōlācia
sōlāciola, sōlātia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

solacium praebere
to comfort.
hoc solacio frui, uti
to solace oneself with the thought...
hoc (illo) solacio me consōlor
I console myself with...

sōlācĭum (sōlāt-), ii, n. solor,
I. a soothing, assuaging; a comfort, relief, consolation, solace (class.; used equally in sing. and plur.): et vigilantibus hinc aderant solacia somni, Lucr. 5, 1405: permulcent animos solacia vitae, id. 5, 21; 6, 4: haec sunt solacia, haec fomenta summorum dolorum, Cic. Tusc. 2, 24, 59: oblectamenta et solacia servitutis, Cic. Verr. 2, 4, 60, § 134: perfugium ac solacium praebere, id. Arch. 7, 16: praebere solacia, Ov. Tr. 4, 10, 117: id solacio est, Plaut. Am. 2, 2, 13; Caes. B. C. 1, 22 fin.: vacare culpā magnum est solacium, Cic. Fam. 7, 3, 4: me ipse consolor et maxime illo solacio, quod, etc., id. Lael. 3, 10: frui solacio, id. Prov. Cons. 7, 16 (corresp. to consolari): uti solacio, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 26: nosque malo solacio, sed non nullo tamen, consolamur, Cic. Fam. 4, 6, 1: alicui solacia dare, id. Brut. 3, 11: magnum afferret mihi aetas ipsa solacium, id. Lael. 27, 104: surdae adhibere menti, Ov. M. 9, 654: dicere, id. ib. 10, 132; 11, 329; id. P. 4, 11, 17: hoc sibi solacii proponebant, quod, etc., Caes. B. G. 7, 15: cujus luctus nullo solacio levari potest, Cic. Phil. 9, 5, 12: solacia luctus Exigua ingentis, Verg. A. 11, 62: egregium solacium suae morti invenire, Liv. 25, 16, 20: afficere aliquem solacio, Tac. A. 3, 24: adulescentulos sacerdotiis in solacium recolere, id. H. 1, 77: cineri atque ossibus alicujus solacium reportare, i.e. an atonement, Cic. Verr. 2, 5, 49, § 120; cf.: tumulo solacia posco, Ov. M. 7, 483: vos et liberos Germanici et nos parentes justis solaciis afficite, Tac. A. 3, 12; Phaedr. 1, 9, 8; Luc. 2, 91; 8, 469; Stat. Th. 1, 596; Just. 1, 8, 9: solacium annonae, Cic. Agr. 2, 29, 80; Val. Max. 4, 8, 2 ext.; Spart. Hadr. 9 fin.; Tac. A. 15, 39.—Poet.: aves, solacia ruris, consolers (because they cheer the laborers with their singing), Ov. F. 1, 441; cf.: (musae) solacia frigida, id. P. 4, 2, 45: dicta, duri solacia casus, Verg. A. 6, 377. —
II. In jurid. Lat., a compensation, indemnification: solacium pro aliquā re alicui praestare, Dig. 8, 4, 13: solacium certum ei constitutum est, ib. 26, 7, 33 fin.

Origins

From sōlor (“to comfort, console, solace”) + -āx + -ium

Descendants
  • Frenchsoulasfrom Old French solas
  • Englishsolacefrom Old French solas
  • Italiansollazzo
  • Italiansollaccio
  • Catalansolaçfrom Old Occitan solatz
  • Portuguesesolazfrom Old Occitan solatz
  • Spanishsolazfrom Old Occitan solatz
  • Spanishsolacio
  • Irishsólásfrom Old French solas
  • Dutchsoelaasfrom Old French solas

Quick answers

What does sōlācium mean in Latin?
sōlācium, a noun, means “comfort, relief, solace; soothing, assuaging; compensation, indemnification”.
What is the genitive of sōlācium?
The genitive singular is sōlāciī. sōlācium is neuter, second declension.
How do you pronounce sōlācium?
In classical Latin, [soːˈɫaː.ki.ũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [soˈlaː.t͡ʃi.um].