noun · neuterthird declension
sōlāmen
sōlāmen n (genitive sōlāminis)
Classical[soːˈɫaː.mɛn]Ecclesiastical[soˈlaː.men]
Meaning
- A consolation or comfort
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sōlāmen | sōlāmina |
| genitive | sōlāminis | sōlāminum |
| dative | sōlāminī | sōlāminibus |
| accusative | sōlāmen | sōlāmina |
| ablative | sōlāmine | sōlāminibus |
| vocative | sōlāmen | sōlāmina |
sōlāmen, ĭnis solor,
I. a comfort, relief, solace, consolation (poet. for the class. solacium):
solamen mali, Verg. A. 3, 661; 10, 493; 10, 859; Luc. 7, 181; Val. Fl. 3, 319; 4, 443; Sen. Med. 539; id. Herc. Fur. 1090.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sōlāmen inis
solor, a comfort, relief, solace, consolation : mali, V.
Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Italic *-mn̥ Latin -men Latin sōlāmen From sōlor (“to comfort, console, solace”) + -men.