LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

sociō

sociō (present infinitive sociāre, perfect active sociāvī, supine sociātum)
Classical[ˈsɔ.ki.oː]Ecclesiastical[ˈsɔː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to unite, join, ally, associate with
  2. to share in

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.sociōsociābamsociābōsociāvīsociāveramsociāverō
sociārō
2nd sg.sociāssociābāssociābissociāvistī
sociāstī
sociāverās
sociārās
sociāveris
3rd sg.sociatsociābatsociābitsociāvitsociāverat
sociārat
sociāverit
sociārit
1st pl.sociāmussociābāmussociābimussociāvimussociāverāmussociāverimus
sociārimus
2nd pl.sociātissociābātissociābitissociāvistis
sociāstis
sociāverātis
sociārātis
sociāveritis
sociāritis
3rd pl.sociantsociābantsociābuntsociāvērunt
sociāvēre, sociārunt
sociāverant
sociārant
sociāverint
sociārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.sociemsociāremsociāverim
sociārim
sociāvissem
sociāssem
2nd sg.sociēssociārēssociāverīssociāvissēs
sociāssēs
3rd sg.societsociāretsociāverit
sociārit
sociāvisset
sociāsset
1st pl.sociēmussociārēmussociāverīmus
sociārīmus
sociāvissēmus
sociāssēmus
2nd pl.sociētissociārētissociāverītis
sociārītis
sociāvissētis
sociāssētis
3rd pl.socientsociārentsociāverint
sociārint
sociāvissent
sociāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.sociorsociābarsociābor
2nd sg.sociāris
sociāre
sociābāris
sociābāre
sociāberis
sociābere
3rd sg.sociātursociābātursociābitur
1st pl.sociāmursociābāmursociābimur
2nd pl.sociāminīsociābāminīsociābiminī
3rd pl.sociantursociābantursociābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.sociersociārer
2nd sg.sociēris
sociēre
sociārēris
sociārēre
3rd sg.sociētursociārētur
1st pl.sociēmursociārēmur
2nd pl.sociēminīsociārēminī
3rd pl.socientursociārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.sociāsociāre
pres. 2nd pl.sociātesociāminī
fut. 2nd sg.sociātōsociātor
fut. 3rd sg.sociātōsociātor
fut. 2nd pl.sociātōte—
fut. 3rd pl.sociantōsociantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesociāresociārī
perfect infinitivesociāvisse
sociāsse
sociātum esse
future infinitivesociātūrum essesociātum īrī
present participlesociāns—
perfect participle—sociātus
sociāta, sociātā, sociātae, sociātam, sociātārum, sociātās, sociātī, sociātōrum, sociātōs
future participlesociātūrus
sociātūra, sociātūrā, sociātūrae, sociātūram, sociātūrārum, sociātūrās, sociātūre, sociātūrī, sociātūrīs, sociātūrō, sociātūrōrum, sociātūrōs, sociātūrum
sociandus
socianda, sociandā, sociandae, sociandam, sociandārum, sociandās, sociande, sociandīs, sociandōrum, sociandōs
gerundsociandī, sociandō, sociandumsupinesociātum, sociātū

sŏcĭo, āvi, ātum, 1, v. a. id.,
I. to join or unite together, to associate; to do or hold in common, to share a thing with another, etc. (freq. and class.; in Cic. mostly with inanimate objects; syn. jungo): coetus utilitatis communione sociatus, Cic. Rep. 1, 25, 39: concilia coetusque hominum jure sociati, id. ib. 6, 13, 13: omne genus hominum sociatum inter se esse, id. Leg. 1, 11, 32: (Romulus) regnum suum cum illorum (Sabinorum) rege sociavit, id. Rep. 2, 7, 13; cf.: quae nos domo socias, Verg. A. 1, 600: quid si testium studium cum accusatore sociatum est? Cic. Fl. 10, 21: cum vel periculum vitae tuae mecum sociare voluisses, to risk your life for me, id. Planc. 30, 73; cf.: tecum ut longae sociarem gaudia vitae, Tib. 3, 3, 7: qui vim rerum cognitionemque cum scientiā atque exercitatione sociaris, Cic. de Or. 3, 32, 131: diligentiam cum scientiā, Col. 3, 3, 7: ne societur sanguis, Liv. 4, 4, 6; cf. of union by marriage: se alicui vinclo jugali, Verg. A. 4, 16: cubilia cum aliquo, Ov. M. 10, 635: corpus, id. Am. 2, 8, 5: conjugia, Vulg. Deut. 7, 3; Ov. H. 3, 109: perpetuoque mihi sociatam foedere lecti, id. Ib. 15: juvencos aratro imposito, Stat. Th. 1, 132: dextras, Sil. 11, 149; cf.: manus alicui, Val. Fl. 5, 290: se participem in omnis casus, Sil. 1, 75: vitem ulmis, Stat. S. 5, 1, 48: curas, to share, Val. Fl. 5, 282: verba loquor socianda chordis, to be accompanied, Hor. C. 4, 9, 4; so, carmina nervis, Ov. M. 11, 5: homo simili sui sociabitur, Vulg. Ecclus. 13, 20: Theseus sociati parte laboris Functus, undertaken in company with another, common, Ov. M. 8, 546: parricidium (shortly before: societas facinoris), Just. 10, 1, 6.—Mid.: sociari facinoribus, to take part in deeds of villany, Liv. 39, 13 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*sekʷ-
  2. Proto-Indo-European*sokʷéh₂
  3. Proto-Indo-European*sokʷh₂ṓy
  4. Proto-Indo-European*sokʷyós
  5. Proto-Italic*sokjos
  6. Latinsociō

Latin socius Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin sociō From socius + -ō.

Descendants
  • Englishsociate

Quick answers

What does sociō mean in Latin?
sociō, a verb, means “to unite, join, ally, associate with; to share in”.
What are the principal parts of sociō?
sociō, sociāre, sociāvī, sociātum (first conjugation).
How do you pronounce sociō?
In classical Latin, [ˈsɔ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsɔː.t͡ʃi.o].
Where does sociō come from?
Proto-Indo-European *sekʷ- → Proto-Indo-European *sokʷéh₂ → Proto-Indo-European *sokʷh₂ṓy → Proto-Indo-European *sokʷyós → Proto-Italic *sokjos → Latin sociō.