LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dissociō

dissociō (present infinitive dissociāre, perfect active dissociāvī, supine dissociātum)
Classical[dɪsˈsɔ.ki.oː]Ecclesiastical[disˈsɔː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to put out of union, to disjoin, to disunite

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dissociōdissociābamdissociābōdissociāvīdissociāveramdissociāverō
2nd sg.dissociāsdissociābāsdissociābisdissociāvistīdissociāverāsdissociāveris
3rd sg.dissociatdissociābatdissociābitdissociāvitdissociāveratdissociāverit
1st pl.dissociāmusdissociābāmusdissociābimusdissociāvimusdissociāverāmusdissociāverimus
2nd pl.dissociātisdissociābātisdissociābitisdissociāvistisdissociāverātisdissociāveritis
3rd pl.dissociantdissociābantdissociābuntdissociāvērunt
dissociāvēre
dissociāverantdissociāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dissociemdissociāremdissociāverimdissociāvissem
2nd sg.dissociēsdissociārēsdissociāverīsdissociāvissēs
3rd sg.dissocietdissociāretdissociāveritdissociāvisset
1st pl.dissociēmusdissociārēmusdissociāverīmusdissociāvissēmus
2nd pl.dissociētisdissociārētisdissociāverītisdissociāvissētis
3rd pl.dissocientdissociārentdissociāverintdissociāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dissociordissociābardissociābor
2nd sg.dissociāris
dissociāre
dissociābāris
dissociābāre
dissociāberis
dissociābere
3rd sg.dissociāturdissociābāturdissociābitur
1st pl.dissociāmurdissociābāmurdissociābimur
2nd pl.dissociāminīdissociābāminīdissociābiminī
3rd pl.dissocianturdissociābanturdissociābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dissocierdissociārer
2nd sg.dissociēris
dissociēre
dissociārēris
dissociārēre
3rd sg.dissociēturdissociārētur
1st pl.dissociēmurdissociārēmur
2nd pl.dissociēminīdissociārēminī
3rd pl.dissocienturdissociārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dissociādissociāre
pres. 2nd pl.dissociātedissociāminī
fut. 2nd sg.dissociātōdissociātor
fut. 3rd sg.dissociātōdissociātor
fut. 2nd pl.dissociātōte—
fut. 3rd pl.dissociantōdissociantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedissociāredissociārī
perfect infinitivedissociāvissedissociātum esse
future infinitivedissociātūrum essedissociātum īrī
present participledissociāns—
perfect participle—dissociātus
future participledissociātūrusdissociandus
gerunddissociandī, dissociandō, dissociandumsupinedissociātum, dissociātū

dis-sŏcĭo, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to separate from fellowship, to disjoin, disunite.
I. Lit. (almost exclusively poet.): artas partis, Lucr. 5, 355; cf.: dissociata locis concordi pace ligavit, Ov. M. 1, 25: montes opaca valle, * Hor. Ep. 1, 16, 5: Bruttia ora profundo, Stat. S. 1, 3, 32.—
II. Trop., to separate in sentiment, to disunite, set at variance, estrange (freq. in Cic.): morum dissimilitudo dissociat amicitias, Cic. Lael. 20, 74: homines antea dissociatos jucundissimo inter se sermonis vinculo colligavit, id. Rep. 3, 2; so, barbarorum copias, Tac. A. 12, 55 fin.: populum armis civilibus, Front. Strat. 1, 10, 4: animos civium, Nep. Att. 2, 2: disertos a doctis, Cic. de Or. 3, 19, 72 (cf. shortly before: doctrinarum divortia facta); cf.: legionem a legione, Tac. A. 1, 28 fin.: excidium (Tencteris) minitans ni causam suam dissociarent, gave up, abandoned, id. ib. 13, 56 (shortly before: illi Tencteros, ulteriores etiam nationes socias bello vocabant); id. H. 4, 37.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindissociō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *sekʷ- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *sokʷéh₂ Proto-Indo-European *-ṓy Proto-Indo-European *sokʷh₂ṓy Proto-Indo-European *-yós Proto-Indo-European *sokʷyós Proto-Italic *sokjos Latin sokios Latin socius Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin sociō Latin dissociō From dis- + sociō (“to unite to join”).

Descendants
  • Catalandissociar
  • Frenchdissocier
  • Italiandissociare
  • Occitandissociar
  • Portuguesedissociar
  • Romaniandisocia
  • Spanishdisociar
  • Galiciandisociar

In English words that came into English from dissociō

  • dissociatedissociō
  • dissociationdissociātiō
  • dissociabledissociābilis

Quick answers

What does dissociō mean in Latin?
dissociō, a verb, means “to put out of union, to disjoin, to disunite”.
What are the principal parts of dissociō?
dissociō, dissociāre, dissociāvī, dissociātum (first conjugation).
How do you pronounce dissociō?
In classical Latin, [dɪsˈsɔ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈsɔː.t͡ʃi.o].
Where does dissociō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin dissociō.
Which English words come from dissociō?
English words that go back to Latin dissociō include dissociate, dissociation and dissociable.