dissociō
Meaning
- to put out of union, to disjoin, to disunite
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissociō | dissociābam | dissociābō | dissociāvī | dissociāveram | dissociāverō |
| 2nd sg. | dissociās | dissociābās | dissociābis | dissociāvistī | dissociāverās | dissociāveris |
| 3rd sg. | dissociat | dissociābat | dissociābit | dissociāvit | dissociāverat | dissociāverit |
| 1st pl. | dissociāmus | dissociābāmus | dissociābimus | dissociāvimus | dissociāverāmus | dissociāverimus |
| 2nd pl. | dissociātis | dissociābātis | dissociābitis | dissociāvistis | dissociāverātis | dissociāveritis |
| 3rd pl. | dissociant | dissociābant | dissociābunt | dissociāvērunt dissociāvēre | dissociāverant | dissociāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissociem | dissociārem | dissociāverim | dissociāvissem |
| 2nd sg. | dissociēs | dissociārēs | dissociāverīs | dissociāvissēs |
| 3rd sg. | dissociet | dissociāret | dissociāverit | dissociāvisset |
| 1st pl. | dissociēmus | dissociārēmus | dissociāverīmus | dissociāvissēmus |
| 2nd pl. | dissociētis | dissociārētis | dissociāverītis | dissociāvissētis |
| 3rd pl. | dissocient | dissociārent | dissociāverint | dissociāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissocior | dissociābar | dissociābor |
| 2nd sg. | dissociāris dissociāre | dissociābāris dissociābāre | dissociāberis dissociābere |
| 3rd sg. | dissociātur | dissociābātur | dissociābitur |
| 1st pl. | dissociāmur | dissociābāmur | dissociābimur |
| 2nd pl. | dissociāminī | dissociābāminī | dissociābiminī |
| 3rd pl. | dissociantur | dissociābantur | dissociābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dissocier | dissociārer |
| 2nd sg. | dissociēris dissociēre | dissociārēris dissociārēre |
| 3rd sg. | dissociētur | dissociārētur |
| 1st pl. | dissociēmur | dissociārēmur |
| 2nd pl. | dissociēminī | dissociārēminī |
| 3rd pl. | dissocientur | dissociārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dissociā | dissociāre |
| pres. 2nd pl. | dissociāte | dissociāminī |
| fut. 2nd sg. | dissociātō | dissociātor |
| fut. 3rd sg. | dissociātō | dissociātor |
| fut. 2nd pl. | dissociātōte | — |
| fut. 3rd pl. | dissociantō | dissociantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dissociāre | dissociārī |
| perfect infinitive | dissociāvisse | dissociātum esse |
| future infinitive | dissociātūrum esse | dissociātum īrī |
| present participle | dissociāns | — |
| perfect participle | — | dissociātus |
| future participle | dissociātūrus | dissociandus |
artas partis, Lucr. 5, 355; cf.: dissociata locis concordi pace ligavit, Ov. M. 1, 25: montes opaca valle, * Hor. Ep. 1, 16, 5: Bruttia ora profundo, Stat. S. 1, 3, 32.—morum dissimilitudo dissociat amicitias, Cic. Lael. 20, 74: homines antea dissociatos jucundissimo inter se sermonis vinculo colligavit, id. Rep. 3, 2; so, barbarorum copias, Tac. A. 12, 55 fin.: populum armis civilibus, Front. Strat. 1, 10, 4: animos civium, Nep. Att. 2, 2: disertos a doctis, Cic. de Or. 3, 19, 72 (cf. shortly before: doctrinarum divortia facta); cf.: legionem a legione, Tac. A. 1, 28 fin.: excidium (Tencteris) minitans ni causam suam dissociarent, gave up, abandoned, id. ib. 13, 56 (shortly before: illi Tencteros, ulteriores etiam nationes socias bello vocabant); id. H. 4, 37.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindissociō
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *sekʷ- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *sokʷéh₂ Proto-Indo-European *-ṓy Proto-Indo-European *sokʷh₂ṓy Proto-Indo-European *-yós Proto-Indo-European *sokʷyós Proto-Italic *sokjos Latin sokios Latin socius Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin sociō Latin dissociō From dis- + sociō (“to unite to join”).
- Catalandissociar
- Frenchdissocier
- Italiandissociare
- Occitandissociar
- Portuguesedissociar
- Romaniandisocia
- Spanishdisociar
- Galiciandisociar
In English words that came into English from dissociō
- dissociatedissociō
- dissociationdissociātiō
- dissociabledissociābilis