LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

rudis1

rudis (neuter rude)
Classical[ˈrʊ.dɪs]Ecclesiastical[ˈruː.dis]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. two terminationrough, raw, uncultivated
    simplicitas rudis ante fuit; nunc aurea Roma est.There once was raw simplicity, now Rome is golden.End of the 1st Century BC, Publius Ovidius Naso, Ars amatoria:
  2. two terminationunrefined, unskilled, awkward
  3. two terminationrude

Latīnē defined in Latin in our graded readers

nōndum factus, sine arte; saxum rude.
rudis -e — in Mille Verba, Templum Graecum

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fustis · Ferula · Sudes · Trudes · Rudis · Scipio · Baculus

1. Fustis and ferula denote sticks for striking; sudes, trudes, and rudis, for thrusting; scipio and baculus, for walking. 2. Fustus (πτορθός?) is a cudgel or club, large enough to strike a man dead; but ferula, a little stick, or rod for the chastisement of school-boys; sudes (ὄζος) and trudes (στορθή, the root of Trüssel, a weapon called the Morning-star) [a sort of truncheon with a spiked head], are used in battle; rudis (ὀρσός) only as a foil in the fencing-school; scipio (σκηπίων, σκῆψαι), serves especially for ornament and state, as a symbol of superior power, or of the honor due to age; baculus, bacillum (βάκτρον), serve more for use and convenience to lean upon, and at the same time, when necessary, as a weapon. (iii. 265.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativerudisrudisrude
genitiverudisrudisrudis
dativerudīrudīrudī
accusativerudemrudemrude
ablativerudīrudīrudī
vocativerudisrudisrude
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativerudēsrudēsrudia
genitiverudiumrudiumrudium
dativerudibusrudibusrudibus
accusativerudīs
rudēs
rudīs
rudēs
rudia
ablativerudibusrudibusrudibus
vocativerudēsrudēsrudia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

rei militaris rudem esse
to have had no experience in war.
rude donatum esse (Phil. 2. 29)
to retire from service.
rudem, tironem ac rudem (opp. exercitatum) esse in dicendo
to be an inexperienced speaker.

rŭdis, e, adj. cf. crudus,
I. unwrought, untilled, unformed, unused, rough, raw, wild (cf. crudus): omnis fere materia non deformata, rudis appellatur, sicut vestimentum rude, non perpolitum: sic aes infectum rudusculum, Cincius ap. Fest. p. 265 Müll. (class.; esp. freq. in the trop. signif.).
I. Lit.: terra (opp. restibilis), Varr. R. R. 1, 44, 2; so, terra, id. ib. 1, 27, 2: ager, Col. 3, 11, 1: campus, Verg. G. 2, 211: humus, Ov. M. 5, 646: rudis atque infecta materies, Petr. 114, 13; cf.: rudis indigestaque moles (Chaos), Ov. M. 1, 7: marmor, Quint. 2, 19, 3: saxum, id. 9, 4, 27; cf.: signa (de marmore coepto), Ov. M. 1, 406: aes (opp. signatum), Plin. 33, 3, 13: hasta, rudely finished, ill-made, Verg. A. 9, 743; cf.: novacula (with retusa), Petr. 94, 14: circumjectus parietum, Plin. 11, 51, 112, § 270: caementum, Tac. Or. 20 (with informes tegulae): lana, Ov. M. 6, 19: textum, rough, coarse, id. ib. 8, 640; so, vestis, id. F. 4, 659: herba, wild, Mart. 2, 90, 8: cf. uva, unripe, green, hard, id. 13, 68.—Neutr. plur. as subst.: detrahit doctrina aliquid, ut lima rudibus et cotes hebetibus, Quint. 2, 12, 8. —
B. Poet., transf., young, new (cf. integer): illa (carina, sc. Argo) rudem cursu prima imbuit Amphitriten, untried, not yet sailed on, Cat. 64, 11; hence, also, Argo, Luc. 3, 193: agna, Mart. 9, 71, 6: filia, id. 7, 95, 8: dextram cruore regio imbuit, Sen. Troad. 217: pannas, new, Vulg. Matt. 9, 16. —
II. Trop., rude, unpolished, uncultivated, unskilled, awkward, clumsy, ignorant; hence (like ignarus), with gen., unacquainted with, inexperienced in, etc. (cf. imperitus).
(a). Absol.: consilium, Plaut. Poen. 1, 1, 61; cf.: forma ingenii impolita et plane rudis, Cic. Brut. 85, 294: incohata ac rudia, id. de Or. 1, 2, 5: quae rudia atque imperfecta adhuc erant, Quint. 3, 1, 7: rudia et incomposita, id. 9, 4, 17: vox surda, rudis, immanis, dura, etc., id. 11, 3, 32: modulatio, id. 1, 10, 16; cf.: modus (tibicinis), Ov. A. A. 1, 111: rude et Graecis intactum carmen, Hor. S. 1, 10, 66: stilus (with confusus), Quint. 1, 1, 28; 12, 10, 3: animi, id. 1, 10, 9 (with agrestes); 1, 1, 36: adhuc ingenia, id. 1, 2, 27; cf. ingenium, Hor. A. P. 410: rudis fuit vita priscorum et sine litteris, Plin. 18, 29, 69, § 284: saeculum, Quint. 2, 5, 23; 12, 11, 23; Tac. H. 1, 86: anni, i. e. young, early, Quint. 1, 1, 5; Tac. A. 13, 16 fin.; cf.: adhuc aetas, id. ib. 4, 8: rudem me et integrum discipulum accipe et ea, quae requiro, doce, Cic. N. D. 3, 3, 7; Quint. 2, 3, 3; 3, 6, 83: Aeschylus rudis in plerisque et incompositus, id. 10, 1, 66: tam eram rudis? tam ignarus rerum? etc., Cic. Sest. 21, 47; so (with ignarus) Quint. 1, 8, 4: rudis ac stultus, id. 11, 3, 76: illi rudes homines primique, id. 8, 3, 36; 10, 2, 5: illi rudes ac bellicosi, id. 1, 10, 20: nescit equo rudis Haerere ingenuus puer, Hor. C. 3, 24, 54.—
(b). With in and abl.: cum superiores alii fuissent in disputationibus perpoliti, alii in disserendo rudes, Cic. Rep. 1, 8, 13: (oratorem) nullā in re tironem ac rudem esse debere, id. de Or. 1, 50, 218; (with hebes) id. ib. 1, 58, 248: rudis in re publicā, id. Phil. 6, 6, 17: in causā, id. Fam. 4, 1, 1: in jure civili, id. de Or. 1, 10, 40: in minoribus navigiis, id. ib. 1, 38, 174: omnino in nostris poëtis, id. Fin. 1, 2, 5: sermo nullā in re, id. de Or. 1, 8, 32.—With simple abl. (very rare): Ennius ingenio maximus, arte rudis, Ov. Tr. 2, 424: arte, Stat. Th. 6, 437: studiis, Vell. 2, 73, 1.—
(g). With gen.: imperiti homines rerum omnium rudes ignarique, Cic. Fl. 7, 16: dicat se non imperitum foederis, non rudem exemplorum, non ignarum belli fuisse, id. Balb. 20, 47: provinciae rudis, Cic. Verr. 2, 2, 6, § 17: Graecarum litterarum, id. Off. 1, 1, 1; Nep. Pelop. 1, 1: rei militaris, Cic. Ac. 2, 1, 2: harum rerum, Cic. Verr. 2, 2, 35, § 87: artium, Liv. 1, 7: bonarum artium, Tac. A. 1, 3: facinorum, id. ib. 12, 51: agminum, Hor. C. 3, 2, 9: civilis belli, id. Ep. 2, 2, 47; cf.: bellorum (elephanti), Flor. 4, 2, 67: operum conjugiique, Ov. F. 4, 336: somni, i. e. sleepless, id. M. 7, 213: dicendi, Tac. A. 1, 29.—
(d). With ad (very rare): rudem ad pedestria bella Numidarum gentem esse, Liv. 24, 48, 5: ad quae (spectacula) rudes tum Romani erant, id. 45, 32, 10; 10, 22, 6; 21, 25, 6: ad partus, Ov. H. 11, 48: ad mala, id. P. 3, 7, 18: rudes adhuc ad resistendum populos, Just. 1, 1, 5: rudis natio ad voluptates, Curt. 6, 21, 9; 8, 8, 24.—(ε) With dat. (very rare): fontes rudes puellis, i. e. strange, Mart. 6, 42, 4.—(ζ) With inf.: nec ferre rudis medicamina, Sil. 6, 90: Martem rudis versare, id. 8, 262.— Comp., sup., and adv. do not occur.

Origins

From Proto-Indo-European *Hrew- (“to tear up, dig up”). Related to rudus.

Elsewhere
  • Italianrozzofrom Vulgar Latin *rudius
  • Catalanrude
  • Occitanrude
  • Frenchrudefrom Old French rude
  • Germanrüdefrom Old French rude
  • Englishrudefrom Old French rude
  • Portugueserude
  • Portugueserudo
  • Spanishrudo
  • Galicianrudo
Italo-Romance
  • Italianrude

In English words that came into English from rudis

  • ruderudis
  • rudimentrudimentum
  • rudimentaryrudīmentum
  • eruditeērudītus
  • eruditioneruditio
  • rudityruditas
noun · femininethird declension
rudis2
rudis f (genitive rudis)
Classical[ˈrʊ.dɪs]Ecclesiastical[ˈruː.dis]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. feminineSmall stick.
  2. femininePlain unfinished wooden stick.
  3. femininefoil (given to a gladiator upon his discharge)

Declension

declension
formsingularplural
nominativerudisrudēs
genitiverudisrudium
dativerudīrudibus
accusativerudemrudēs
rudīs
ablativerude
rudī
rudibus
vocativerudisrudēs

rŭdis, is, f. (
I. abl. sing. rudi, Capitol. Opil. Macr. 4, 5), a slender stick or rod.
I. To stir with in cooking; a stirring-stick, spatula: versato crebro duabus rudibus, Cato, R. R. 79; so, ferreae, Plin. 34, 18, 50, § 170; cf. rudicula.—
II. A staff used by soldiers and gladiators in their exercises (perh. a wooden sword), answering to a quarter-staff, a foil (freq. and class.): (milites) rudibus inter se in modum justae pugnae concurrerunt, Liv. 26, 51; 40, 6 and 9 Drak. N. cr. (al. sudibus); Ov. Am. 2, 9, 22; id. A. A. 3, 515: rudibus batuere, Suet. Calig. 32.—Hence, transf.: PRIMA or SVMMA RVDIS (also in one word, SVMMARVDIS), the first or head fencer, the fencing-master, Inscr. Orell. 2575; 2584: SECVNDA RVDIS, the second fencer, the fencing-master's assistant, ib. 2573 sq.—A gladiator received such a rudis when honorably discharged (whence he was called rudiarius): tam bonus gladiator rudem tam cito accepisti? Cic. Phil. 2, 29, 74: acceptā rude, Juv. 6, 113: essedario rudem indulgere, Suet. Claud. 21.—And hence transf. to other persons who receive an honorable discharge: tardā vires minuente senectā, Me quoque donari jam rude tempus erat, i. e. to dismiss, discharge, Ov. Tr. 4, 8, 24; id. Am. 2, 9, 22; cf.: spectatum satis et donatum jam rude, Hor. Ep. 1, 1, 2 (v. Orell. ad h. l.): ergo sibi dabit ipse rudem, Juv. 7, 171; Mart. 3, 36, 10.

Origins

From adjective rudis (“raw, unwrought, unrefined”).

Quick answers

What does rudis mean in Latin?
rudis, a adjective, means “rough, raw, uncultivated; unrefined, unskilled, awkward; rude”.
How do you pronounce rudis?
In classical Latin, [ˈrʊ.dɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈruː.dis].
Which English words come from rudis?
English words that go back to Latin rudis include rude, rudiment, rudimentary, rudity, erudite and erudition.