LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

ērudiō

ērudiō (present infinitive ērudīre, perfect active ērudīvī or ērudiī, supine ērudītum)
Classical[eːˈrʊ.di.oː]Ecclesiastical[eˈruː.di.o]

Meaning

  1. to instruct, to educate; to cultivate, to refine

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Erudire · Formare · Instituere

Erudire and formare denote education as an ideal good, and as a part of human improvement; erudire, generally, and as far as it frees from ignorance; formare, specially, and as far as it prepares one in a particular sphere, and for a particular purpose, and gives the mind a bent thereto; whereas instituere denotes education as a real good, in order to qualify for a particular employment. (vi. 113.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ērudiōērudiēbamērudiamērudīvī
ērudiī
ērudīveram
ērudieram
ērudīverō
ērudierō
2nd sg.ērudīsērudiēbāsērudiēsērudīvistī
ērudiistī
ērudīverās
ērudierās
ērudīveris
ērudieris
3rd sg.ēruditērudiēbatērudietērudīvit
ērudiit
ērudīverat
ērudierat
ērudīverit
ērudierit
1st pl.ērudīmusērudiēbāmusērudiēmusērudīvimus
ērudiimus
ērudīverāmus
ērudierāmus
ērudīverimus
ērudierimus
2nd pl.ērudītisērudiēbātisērudiētisērudīvistis
ērudiistis
ērudīverātis
ērudierātis
ērudīveritis
ērudieritis
3rd pl.ērudiuntērudiēbantērudientērudīvērunt
ērudīvēre, ērudiērunt, ērudiēre
ērudīverant
ērudierant
ērudīverint
ērudierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ērudiamērudīremērudīverim
ērudierim
ērudīvissem
ērudiissem
2nd sg.ērudiāsērudīrēsērudīverīs
ērudierīs
ērudīvissēs
ērudiissēs
3rd sg.ērudiatērudīretērudīverit
ērudierit
ērudīvisset
ērudiisset
1st pl.ērudiāmusērudīrēmusērudīverīmus
ērudierīmus
ērudīvissēmus
ērudiissēmus
2nd pl.ērudiātisērudīrētisērudīverītis
ērudierītis
ērudīvissētis
ērudiissētis
3rd pl.ērudiantērudīrentērudīverint
ērudierint
ērudīvissent
ērudiissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ērudiorērudiēbarērudiar
2nd sg.ērudīris
ērudīre
ērudiēbāris
ērudiēbāre
ērudiēris
ērudiēre
3rd sg.ērudīturērudiēbāturērudiētur
1st pl.ērudīmurērudiēbāmurērudiēmur
2nd pl.ērudīminīērudiēbāminīērudiēminī
3rd pl.ērudiunturērudiēbanturērudientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ērudiarērudīrer
2nd sg.ērudiāris
ērudiāre
ērudīrēris
ērudīrēre
3rd sg.ērudiāturērudīrētur
1st pl.ērudiāmurērudīrēmur
2nd pl.ērudiāminīērudīrēminī
3rd pl.ērudianturērudīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ērudīērudīre
pres. 2nd pl.ērudīteērudīminī
fut. 2nd sg.ērudītōērudītor
fut. 3rd sg.ērudītōērudītor
fut. 2nd pl.ērudītōte—
fut. 3rd pl.ērudiuntōērudiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveērudīreērudīrī
perfect infinitiveērudīvisse
ērudiisse
ērudītum esse
future infinitiveērudītūrum esseērudītum īrī
present participleērudiēns—
perfect participle—ērudītus
ērudīta, ērudītā, ērudītae, ērudītam, ērudītārum, ērudītās, ērudītī, ērudītōrum, ērudītōs
future participleērudītūrus
ērudītūra, ērudītūrā, ērudītūrae, ērudītūram, ērudītūrārum, ērudītūrās, ērudītūre, ērudītūrī, ērudītūrīs, ērudītūrō, ērudītūrōrum, ērudītūrōs, ērudītūrum
ērudiendus
ērudiundus, ērudienda, ērudiendā, ērudiendae, ērudiendam, ērudiendārum, ērudiendās, ērudiende, ērudiendīs, ērudiendōrum, ērudiendōs
gerundērudiendī, ērudiendō, ērudiendumsupineērudītum, ērudītū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

vir omni doctrina eruditus
a man perfect in all branches of learning.
institui or erudiri ab aliquo
to receive instruction from some one.
vir perfecte planeque eruditus
a man of profound erudition.
puerum alicui erudiendum or in disciplinam tradere
to entrust a child to the tuition of...
optimis studiis or artibus, optimarum artium studiis eruditum esse
to have received a liberal education.
erudire aliquem artibus, litteris (but erudire aliquem in iure civili, in re militari)
to teach some one letters.

ē-rŭdĭo, īvi or ii, ītum, 4, v. a., qs. to free from roughness, i. e.
I. to polish, educate, instruct, teach (freq. and class.; cf.: doceo, edoceo, praecipio, instituo).
I. Prop.: studiosos discendi erudiunt atque docent, Cic. Off. 1, 44, 156: aliquem, id. Div. 2, 2 (with docere); id. de Or. 3, 9, 35 (with instituere); id. ib. 2, 1, 12; Quint. prooem. § 1; 6 et saep.: filios ad majorum instituta (with instituere), Cic. Verr. 2, 3, 69; cf. id. Tusc. 1, 26: aliquem artibus, id. Fam. 1, 7 fin.; cf. id. Rep. 2, 19, 34: eum ad exquisitissimam consuetudinem Graecorum erudiit, id. ib. 2, 21, 37: aliquem in jure civili, id. de Or. 1, 59 fin.; cf. id. Q. Fr. 1, 1, 3.—With two acc. (poet. and in post-Aug. prose): aliquem leges praeceptaque belli, Stat. Th. 10, 507; cf. Val. Fl. 2, 50; v. also under P. a.: aliquem, with an object-clause, Plin. 33, 11, 53, § 149; cf. without aliquem, Ov. F. 3, 820; Sil. 11, 352.—With a rel.-clause as object: qua possint arte capi, Ov. F. 3, 294: tirones neque in ludo, neque per lanistas, i. e. to cause to be instructed, Suet. Caes. 26: gladiatores sub eodem magistro eruditi, Quint. 2, 17, 33: Athenas erudiendi gratia missus, Just. 17, 3, 11; once: aliquem de aliqua re, Cic.: obviae mihi velim sint tuae litterae, quae me erudiant de omni re publica, instruct me, keep me informed of, Cic. Fam. 2, 12, 1.—
II. Transf., of objects not personal: artes, Ov. M. 8, 215: ut flerent, oculos erudiere suos, id. R. Am. 690; id. Am. 1, 14, 30: Polycletus consummasse hanc scientiam judicatur et toreuticen sic erudisse, ut Phidias aperuisse, to have cultivated, brought to perfection, Plin. 34, 8, 19, § 56.— Hence, ērŭdītus, a, um, P. a., learned, accomplished, well-informed, skilled, experienced (cf.: litteratus, doctus, peritus, gnarus, scitus).
A. Prop.: est non satis politus iis artibus, quas qui tenent eruditi appellantur, Cic. Fin. 1, 7 fin.: Graeculus otiosus et loquax, et fortasse doctus atque eruditus, id. de Or. 1, 22, 102: semper mihi et doctrina et eruditi homines placuerunt, id. Rep. 1, 17 fin.; id. Tusc. 1, 3: nec sicut vulgus sed ut eruditi solent appellare sapientem, id. Lael. 2, 6; cf. opp. rusticus, Quint. 11, 1, 45; 8, 6, 75 et saep.: non transmarinis nec importatis artibus eruditi, sed genuinis domesticisque virtutibus, Cic. Rep. 2, 15 fin.: homines non litteris ad rei militaris scientiam, sed rebus gestis ac victoriis eruditos, id. Font. 15, 33; id. Q. Fr. 1, 1, 7 fin.; cf. id. Brut. 67, 236; id. Arch. 7; id. N. D. 3, 9, 23 al.: eruditi Socraticis disputationibus, id. de Or. 3, 34, 139: a pueris eruditi artibus militiae, Liv. 42, 52 et saep.; cf. in the comp.: litteris eruditior quam Curio, Cic. Brut. 82; and in the sup.: Scaevola, homo omnium et disciplina juris civilis eruditissimus, id. de Or. 1, 39, 180.— With acc.: Graecas res eruditi, Gell. 2, 21, 3; cf. id. 19, 12, 9.—With inf.: eruditus utilia honestis miscere, Tac. Agr. 8.—
B. Transf., of inanimate and abstract subjects: quod ceteri minus eruditis hominum seculis fuerunt, Cic. Rep. 2, 10: tempora (with docti homines), id. ib.: aures, id. ib. 2, 42; id. Or. 34, 119; Quint. 10, 1, 32: animus, Cic. Fam. 5, 14: oratio (opp. popularis), id. Par. prooem. § 4; cf. Quint. 8, 3, 17; 8, 6, 24 al.: Graecorum copia, fulness of Greek learning, Cic. Leg. 1, 2, 7: palata, i. e. practised, fine (with docta), Col. 8, 16, 4; cf. gustus, Tac. A. 16, 18.—In neutr. with a subject-clause: ex historia ducere urbanitatem, eruditum est, Quint. 6, 3, 98; cf.: eruditissimum longe, si, etc., id. 9, 2, 97.— Adv.: ērŭdītē, learnedly, eruditely.— Comp., Cic. de Sen. 1 fin.; Quint. 1, 5, 36.— Sup., Cic. Or. 52; Plin. Ep. 1, 9, 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinērudiō

Latin ex- Latin rudis Latin -iō Latin ērudiō From ex- (“out of, away from”) + rudis (“uncultivated, unrefined; unlearned, unskilled”) + -iō.

Descendants
  • Italianerudire
  • Sicilianerudiri

Quick answers

What does ērudiō mean in Latin?
ērudiō, a verb, means “to instruct, to educate; to cultivate, to refine”.
What are the principal parts of ērudiō?
ērudiō, ērudīre, ērudīvī, ērudītum (fourth conjugation).
How do you pronounce ērudiō?
In classical Latin, [eːˈrʊ.di.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eˈruː.di.o].
Where does ērudiō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin ērudiō.