LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

rigō

rigō (present infinitive rigāre, perfect active rigāvī, supine rigātum)
Classical[ˈrɪ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈriː.ɡo]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to irrigate, to lead, convey or conduct (a liquid to a place)
  2. to wet, moisten, water or bedew something with a liquid; suckle; bathe

Latīnē defined in Latin in our graded readers

aquam dō terrae; rīvus hortum rīgat.
rīgō -āre — in Mille Verba, Rūs et Agrīcultūra

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.rigōrigābamrigābōrigāvīrigāveramrigāverō
rigārō
2nd sg.rigāsrigābāsrigābisrigāvistī
rigāstī
rigāverās
rigārās
rigāveris
3rd sg.rigatrigābatrigābitrigāvitrigāverat
rigārat
rigāverit
rigārit
1st pl.rigāmusrigābāmusrigābimusrigāvimusrigāverāmusrigāverimus
rigārimus
2nd pl.rigātisrigābātisrigābitisrigāvistis
rigāstis
rigāverātis
rigārātis
rigāveritis
rigāritis
3rd pl.rigantrigābantrigābuntrigāvērunt
rigāvēre, rigārunt
rigāverant
rigārant
rigāverint
rigārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.rigemrigāremrigāverim
rigārim
rigāvissem
rigāssem
2nd sg.rigēsrigārēsrigāverīsrigāvissēs
rigāssēs
3rd sg.rigetrigāretrigāverit
rigārit
rigāvisset
rigāsset
1st pl.rigēmusrigārēmusrigāverīmus
rigārīmus
rigāvissēmus
rigāssēmus
2nd pl.rigētisrigārētisrigāverītis
rigārītis
rigāvissētis
rigāssētis
3rd pl.rigentrigārentrigāverint
rigārint
rigāvissent
rigāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.rigorrigābarrigābor
2nd sg.rigāris
rigāre
rigābāris
rigābāre
rigāberis
rigābere
3rd sg.rigāturrigābāturrigābitur
1st pl.rigāmurrigābāmurrigābimur
2nd pl.rigāminīrigābāminīrigābiminī
3rd pl.riganturrigābanturrigābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.rigerrigārer
2nd sg.rigēris
rigēre
rigārēris
rigārēre
3rd sg.rigēturrigārētur
1st pl.rigēmurrigārēmur
2nd pl.rigēminīrigārēminī
3rd pl.rigenturrigārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.rigārigāre
pres. 2nd pl.rigāterigāminī
fut. 2nd sg.rigātōrigātor
fut. 3rd sg.rigātōrigātor
fut. 2nd pl.rigātōte—
fut. 3rd pl.rigantōrigantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverigārerigārī
perfect infinitiverigāvisse
rigāsse
rigātum esse
future infinitiverigātūrum esserigātum īrī
present participlerigāns—
perfect participle—rigātus
rigāta, rigātā, rigātae, rigātam, rigātārum, rigātās, rigātī, rigātōrum, rigātōs
future participlerigātūrus
rigātūra, rigātūrā, rigātūrae, rigātūram, rigātūrārum, rigātūrās, rigātūre, rigātūrī, rigātūrīs, rigātūrō, rigātūrōrum, rigātūrōs, rigātūrum
rigandus
riganda, rigandā, rigandae, rigandam, rigandārum, rigandās, rigande, rigandīs, rigandōrum, rigandōs
gerundrigandī, rigandō, rigandumsupinerigātum, rigātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

frigore (gelu) rigere, torpere
to be numb with cold.

rĭgo āvi, ātum, 1, v. a. cf. Gr. βρέχω, to wet; Germ. Regen, rain.
I. To wet, moisten, water, bedew any thing with a liquid (mostly poet. and in post-Aug. prose; cf.: irrigo, madefacio).
A. Lit.: imbres omnia maria ac terras sparguntque rigantque, Lucr. 6, 612: Nilus rigat Aegyptum, id. 6, 714; Hor. C. 3, 3, 48 (for which, irrigat, Cic. N. D. 2, 52, 130); so, prata (fons), Lucr. 5, 602; Ov. F. 5, 210; cf.: lucum perenni aquā (fons). Liv. 1, 21: campos (Euphratis) accolae, Plin. 6, 27, 31, § 130: arbores, id. 17, 26, 40, § 249; cf. seminaria (opp. conspergere), Col. 5, 6, 8: quā Tanais Getas rigat, Tib. 4, 1, 146: lacrimis ora, Verg. A. 9, 251: fletibus ora, Ov. M. 11, 419; id. P. 2, 11, 9; id. A. A. 1, 532; Luc. 4, 180; Sen. Hippol. 990 al.—Absol.: nubes nimbique rigantes, Lucr. 6, 521; so, accolae, Curt. 8, 9, 10.—
2. Poet., transf.: natos vitali rore, i. e. to suckle, Cic. poët. Div. 1, 12, 20: solis uti lux ac vapor cernuntur terras rigare, bedew, flood, Lucr. 4, 203; cf. id. 5, 592: Babylonica, to wet (sc. with urine), id. 4, 1026.—
B. Trop., to water, bedew, etc.: omnium ingenia, Auct. Her. 4, 6, 9: ora alicujus Philetaeā aquā, Prop. 3 (4), 3, 52. Ov. Am. 3, 9, 26.—
II. Like irrigo, to lead, convey, or conduct water or any other liquid to a place (very rare).
A. Lit.: aquam Albanam emissam per agros rigabis (= ad rigandum diduces), an old oracle in Liv. 5, 16 fin. Drak. N. cr.: vitalem sanguinem per venas, Plin. 11, 37, 69, § 182. —
B. Trop.: hinc motus per membra rigantur, are directed, conveyed, Lucr. 2, 262: somnum per pectora, Furius ap. Macr. S. 6, 1 (for which, irrigat, Lucr. 4, 908; Verg. A. 1, 692).

Origins

From Proto-Italic *rigā- (“to lead toward”), either from Proto-Indo-European *Hreyǵ- (“to stretch tight, bind”) (whence rigeō (“to be stiff”)) or Proto-Indo-European *h₃reǵ- (“straighten”) (whence regō (“to rule, guide”)). The *Hreyǵ- hypothesis yields the simplest explanation of the i in the Latin word, and would indicate that the i is in the original form of the root.

Descendants
  • Catalanregar
  • Portugueseregar
  • Spanishregar
  • Galicianregar

Quick answers

What does rigō mean in Latin?
rigō, a verb, means “to irrigate, to lead, convey or conduct (a liquid to a place); to wet, moisten, water or bedew something with a liquid; suckle”.
What are the principal parts of rigō?
rigō, rigāre, rigāvī, rigātum (first conjugation).
How do you pronounce rigō?
In classical Latin, [ˈrɪ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈriː.ɡo].