LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

reus1

reus (feminine rea, neuter reum)
Classical[ˈre.ʊs]Ecclesiastical[ˈrɛː.us]
№ 888 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. adjectiveguilty

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī accūsātur; reus ante iūdicem stat.
reus -ī m — in Mille Verba, Urbs et Aedificia
in iūdiciō accūsātus
reus -ī (m) — in Epistulae, ch. 14

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativereusreareum
genitivereīreaereī
dativereōreaereō
accusativereumreamreum
ablativereōreāreō
vocativereereareum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativereīreaerea
genitivereōrumreārumreōrum
dativereīsreīsreīs
accusativereōsreāsrea
ablativereīsreīsreīs
vocativereīreaerea

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

referre in reos aliquem
to put some one on the list of the accused.
eximere de reis aliquem
to strike a person's name off the list of the accused.
aliquis reus fit (Fam. 13. 54)
some one is accused.

Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.

reus adj.
res, concerned in a thing, party to an action : reos appello omnīs, quorum de re disceptatur.— Accused, arraigned, defendant, prosecuted, under charges : Milone reo ad populum, accusante P. Clodio: cum a me reus factus sit, was prosecuted : ne quis istis legibus reus fiat: rei ad populum circumeunt sordidati, when under charges before the tribal comitia , L.: ut socrus adulescentis rea ne fiat: tota rea citaretur Etruria: de vi: ob eandem causam et eodem crimine: Nunc reus infelix absens agor, O.—As subst m., the defendant, accused, prisoner : innocentem reum condemnatum audiebant: aliter condemnari reus non potest.— Bound, answerable, responsible : ut suae quisque partis tutandae reus sit, L.: voti reus, when bound by my vow , i. e. when my prayer is granted , V.: fortunae, to be blamed for , L.: Quid fiet sonti, cum rea laudis agar? i. e. though deserving praise am accused , O.

Origins

From Proto-Italic *reiwos. Related to rēs.

noun · masculinesecond declension
reus2
reus m (genitive reī)
Classical[ˈre.ʊs]Ecclesiastical[ˈrɛː.us]
№ 888 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. masculinedefendant, accused
  2. masculineplaintiff

Declension

declension
formsingularplural
nominativereusreī
genitivereīreōrum
dativereōreīs
accusativereumreōs
ablativereōreīs
vocativereereī

rĕus, i, m., and rĕa, ae, f. res, jurid. t. t.
I. Originally, a party to an action (res), either plaintiff or defendant; afterwards restricted to the party accused, defendant, prisoner, etc.: reos appello non eos modo, qui arguuntur, sed omnes, quorum de re disceptatur. Sic enim olim loquebantur, Cic. de Or. 2, 43, 183; cf.: reos appello, quorum res est, id. ib. 2, 79, 321: reus nunc dicitur, qui causam dicit: et item qui quid promisit spoponditve ac debet. At Gallus Aelius, lib. II. Significationum verborum quae ad jus pertinent, ait: reus est qui cum altero litem contestatam habet, sive is egit, sive cum eo actum est, Fest. p. 273 Müll. It is found in this original signif. in the Lex XII. Tab., Fragm. ap. Fest. l. l., which Ulpian periphrases: si judex vel alteruter ex litigatoribus morbo sontico impediatur, Dig. 2, 11, 2, § 3.—
II. In the stricter sense.
A. A party obliged or under obligation to do or pay any thing, one answerable or responsible for any thing, a bondsman, a debtor: reus dictus est a re, quam promisit ac debet. Reus stipulando est, qui stipulatur. Reus promittendo est, qui suo nomine alteri quid pro altero promisit, Fest. pp. 135 and 227; cf. Dig. 45, 2, 1; and: delegare est vice suā alium reum dare creditori vel cui jusserit, ib. 46, 2, 11: pecuniae reus fieri, ib. 16, 1, 17: dotis, ib. 23, 3, 22, § 2: locationis, ib. 19, 2, 13, § 9.—
2. Transf., in gen., one who is bound by any thing, who is answerable for any thing, a debtor (very rare): quo intentius custodiae serventur, opportuna loca dividenda praefectis esse, ut suae quisque partis tutandae reus sit, answerable or responsible for, Liv. 25, 30: voti reus, bound by my vow (sc. in having obtained my desire), Verg. A. 5, 237 (voti reus, debitor, Serv.: voti reus: Haec vox propria sacrorum est, ut reus vocetur, qui suscepto voto se numinibus obligat, damnatus autem, qui promissa vota non solvit, Macr. S. 3, 2). —
B. One who is accused or arraigned, a defendant, prisoner, a criminal, culprit (the predominant signif. at all periods and in all styles; cf.: nocens, sons): quis erat petitor? Fannius. Quis reus? Flavius. Quis judex? Cluvius, Cic. Rosc. Com. 14, 42: inopia reorum ... aliquos ad columnam Maeniam reos reperire, id. Div. in Caecil. 16, 50: privato Milone et reo ad populum accusante P. Clodio, id. Mil. 15, 40: reus Milonis lege Plotiā fuit Clodius quoad vixit, id. ib. 13 fin.: facere aliquem reum, to accuse one, Nep. Alcib. 4, 3.— Persons under criminal charges usually put on mourning: rei ad populum Furius et Manlius circumeunt sordidati, Liv. 2, 54, 3 (cf. id. 2, 61; 3, 58; Cic. Verr. 2, 1, 58, § 152). — In fem.: ut socrus adulescentis rea ne fiat, Cic. Fam. 13, 54: tota rea citaretur Etruria, id. Mil. 19, 50: rea es, Sen. Contr. 4, 29. —
(b). With a statement of the crime or the punishment, one guilty of any crime, one condemned to any punishment: facti reus, Plaut. Cist. 1, 3, 16: aliquem rei capitalis reum facere, Cic. Verr. 2, 2, 38, § 94; cf. capitis, Quint. 12, 10, 70: avaritiae, Cic. Fl. 3, 7: lenocinii, Quint. 5, 10, 47: parricidii, id. 7, 2, 17: manifesti peculatūs, id. 12, 1, 43 et saep.: Sestius, qui est de vi reus, Cic. Sest. 35, 75; so, de vi, id. Vatin. 17, 41; Quint. 11, 1, 51: de ambitu, Cic. Q. Fr. 3, 3, 2: de moribus, Quint. 4, 2, 3: est enim reus uterque ob eandem causam et eodem crimine, Cic. Vatin. 17, 41: mortis reus, Vulg. Matt. 26, 66: cum equester ordo reus a consulibus citaretur, Cic. Sest. 15, 35. — For the expressions reum facere, agere, peragere, postulare, inter reos referre, etc., v. h. vv.—
2. Transf., in gen.: judex sim Reusque ad eam rem, Plaut. Trin. 2, 1, 12: reus fortunae, that was to be blamed for a misfortune, Liv. 6, 24; 9, 8: facinoris, Tac. A. 2, 66: reus agor, Ov. H. 20, 91.— In fem.: fortuna una accusatur, una agitur rea, Plin. 2, 7, 5, § 22: cum rea laudis agar, Ov. H. 14, 120.

Origins

From Proto-Italic *reiwos. Related to rēs.

Descendants
  • Catalanreu
  • Italianreo
  • Italianrio
  • Romanianrău
  • Spanishreo
  • Portugueseréu
  • Aromanianarãu
  • Dalmatianri
  • Dalmatianre
  • Dalmatianraja

Quick answers

What does reus mean in Latin?
reus, a adjective, means “guilty”.
How do you pronounce reus?
In classical Latin, [ˈre.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈrɛː.us].