noun · masculinefourth declension
reātus
reātus m (genitive reātūs)
Meaning
- state of being accused
- appearance of an accused person
- guilt
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | reātus | reātūs |
| genitive | reātūs | reātuum |
| dative | reātuī | reātibus |
| accusative | reātum | reātūs |
| ablative | reātū | reātibus |
| vocative | reātus | reātūs |
rĕātus, ūs, m. reus.
I. Lit., the condition of an accused person, a state of impeachment (a word first used by Messala, acc. to Quint. 8, 3, 34):
revocato ad reatum Alcibiade, Just. 4, 4, 4: si diutino tempore aliquis in reatu fuerit ... qui longo tempore in reatu agunt, Dig. 48, 19, 25; Mart. 2, 24, 1.— II. Meton.
A. An offence of which one stands accused, a charge, App. M. 7, p. 191, 31; 3, p. 132, 10; Prud. Cath. 11.—
B. The dress or appearance of an accused person:
mulier reatu mirāque tristitie deformis, App. M. 9, p. 231, 3.— III. Trop., guilt (late Lat.):
reatus sanguinis, Vulg. Deut. 21, 8; cf. id. Exod. 32, 35: praeteriit actu manet reatu, Aug. cont. Jul. Pelag. 6, 19, 60.Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin reātus From reus + -ātus.
Descendants
- Catalanreat
- Italianreato
- Portuguesereato
- Spanishreato
- Ladinreat
- Piedmontesereà