verbfirst conjugation
retractō
retractō (present infinitive retractāre, perfect active retractāvī, supine retractātum)
Classical[rɛˈtrak.toː]Ecclesiastical[reˈtrak.to]
Meaning
- to undertake again
- to withdraw, refuse, decline
- to retract
Latīnē defined in Latin in our graded readers
iterum tractōretractō -āre — in Metamorphoses I, ch. 20
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | retractō | retractābam | retractābō | retractāvī | retractāveram | retractāverō retractārō |
| 2nd sg. | retractās | retractābās | retractābis | retractāvistī retractāstī | retractāverās retractārās | retractāveris |
| 3rd sg. | retractat | retractābat | retractābit | retractāvit | retractāverat retractārat | retractāverit retractārit |
| 1st pl. | retractāmus | retractābāmus | retractābimus | retractāvimus | retractāverāmus | retractāverimus retractārimus |
| 2nd pl. | retractātis | retractābātis | retractābitis | retractāvistis retractāstis | retractāverātis retractārātis | retractāveritis retractāritis |
| 3rd pl. | retractant | retractābant | retractābunt | retractāvērunt retractāvēre, retractārunt | retractāverant retractārant | retractāverint retractārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | retractem | retractārem | retractāverim retractārim | retractāvissem retractāssem |
| 2nd sg. | retractēs | retractārēs | retractāverīs | retractāvissēs retractāssēs |
| 3rd sg. | retractet | retractāret | retractāverit retractārit | retractāvisset retractāsset |
| 1st pl. | retractēmus | retractārēmus | retractāverīmus retractārīmus | retractāvissēmus retractāssēmus |
| 2nd pl. | retractētis | retractārētis | retractāverītis retractārītis | retractāvissētis retractāssētis |
| 3rd pl. | retractent | retractārent | retractāverint retractārint | retractāvissent retractāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | retractor | retractābar | retractābor |
| 2nd sg. | retractāris retractāre | retractābāris retractābāre | retractāberis retractābere |
| 3rd sg. | retractātur | retractābātur | retractābitur |
| 1st pl. | retractāmur | retractābāmur | retractābimur |
| 2nd pl. | retractāminī | retractābāminī | retractābiminī |
| 3rd pl. | retractantur | retractābantur | retractābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | retracter | retractārer |
| 2nd sg. | retractēris retractēre | retractārēris retractārēre |
| 3rd sg. | retractētur | retractārētur |
| 1st pl. | retractēmur | retractārēmur |
| 2nd pl. | retractēminī | retractārēminī |
| 3rd pl. | retractentur | retractārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | retractā | retractāre |
| pres. 2nd pl. | retractāte | retractāminī |
| fut. 2nd sg. | retractātō | retractātor |
| fut. 3rd sg. | retractātō | retractātor |
| fut. 2nd pl. | retractātōte | — |
| fut. 3rd pl. | retractantō | retractantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | retractāre | retractārī |
| perfect infinitive | retractāvisse retractāsse | retractātum esse |
| future infinitive | retractātūrum esse | retractātum īrī |
| present participle | retractāns | — |
| perfect participle | — | retractātus retractāta, retractātā, retractātae, retractātam, retractātārum, retractātās, retractātī, retractātōrum, retractātōs |
| future participle | retractātūrus retractātūra, retractātūrā, retractātūrae, retractātūram, retractātūrārum, retractātūrās, retractātūre, retractātūrī, retractātūrīs, retractātūrō, retractātūrōrum, retractātūrōs, retractātūrum | retractandus retractanda, retractandā, retractandae, retractandam, retractandārum, retractandās, retractande, retractandīs, retractandōrum, retractandōs |
gerundretractandī, retractandō, retractandumsupineretractātum, retractātū
rē^-tracto (in many MSS. also written rē^trecto), āvi, ātum, 1, v. a. id..
I. To take hold of or handle again; to take in hand again, undertake anew, etc. (class.; esp. in the trop. sense).
A. Lit. (mostly poet.):
arma, Liv. 2, 30: ferrum, Verg. A. 7, 694; 10, 396: gladios, Petr. poët. 89, 61: vulnera, to feel again, Ov. Tr. 3, 11, 19; 4, 4, 41; cf.: manu sua vota (i. e. the image), id. M. 10, 288: pedamenta, to go over again, retouch, Col. 4, 26, 1: agrum, to look over again, examine again, id. 1, 4, 1: dextras in bella, Sil. 10, 257: noctem, id. 3, 216. — Poet.: Venerem, Lucr. 4, 1200.—B. Trop., of mental action, to reconsider, examine again, revise, etc. (syn. recognosco):
qui omnia, quae ad cultum deorum pertinerent, diligenter retractarent et tamquam relegerent, sunt dicti religiosi, Cic. N. D. 2, 28, 72; cf.: fata domus (with relegere), Ov. M. 4, 569: locus orationis a me retractandus, Cic. Mur. 26, 54: augemus dolorem retractando, id. Att. 8, 9, 3: desueta verba, Ov. Tr. 5, 7, 63: secum deae memorata, id. M. 7, 714: vota, id. ib. 10, 370: gaudium, Plin. Ep. 7, 24, 8: leges retractavit, revised, Suet. Aug. 34: leges (librum), sed retractatum, Plin. Ep. 8, 21, 6: carmina diligentius, Suet. Gram. 2: Ceae munera neniae, Hor. C. 2, 1, 38.— Impers. pass.: posterā die retractatur, the negotiation is renewed, Tac. G. 22 fin.—II. To withdraw one's self from an act; to draw back, refuse, decline, be reluctant (class.).
(a). Absol.:
veniet tempus et quidem celeriter et sive retractabis sive properabis, Cic. Tusc. 1, 31, 76: Appius nunc vocari Icilium, nunc retractantem arripi jubet, Liv. 3, 49 Drak.; 3, 52; 37, 18; Sall. H. Fragm. 1, 19; Col. 2, 2, 26: aut quid jam, Turne, retractas, Verg. A. 12, 889.—(b). With acc., to withdraw, retract any thing:
nihil est quod dicta retractent Ignavi Aeneadae, Verg. A. 12, 11: largitiones factas ante aliquantum tempus retractari non oportet, Traj. ap. Plin. Ep. 10, 111 (112).— Transf., to detract from, disparage, = detrecto: retractandi levandique ejus operis gratiā, Gell. 14, 3, 4. — Hence, rē^tractātus, a, um, P. a. (acc. to I. B.), revised, corrected: retractatius σύνταγμα, Cic. Att. 16, 3, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
re-trāctō (-trectō) āvī, ātus, āre
retraho, to handle again, take in hand again, undertake anew : arma, L.: ferrum, V.: volnera cruda, i. e. touches anew the unheeled sores , O.—Fig., to consider, examine again, review, revise : omnia, quae ad cultum deorum pertinerent: Fata domūs, O.: augemus dolorem retractando: desueta verba, O.: Ceae munera neniae, H.: posterā die retractatur, the negotiation is renewed , Ta.— To withdraw, draw back, refuse, decline, be reluctant : sive retractabis sive proberavis: Icilium retractantem adripi iubet, L.: quid retractas? V.: nihil est quod dicta retractent, have no reason for revoking , V.
Origins
- Proto-Italic*wre-
- Latinretractō
Proto-Indo-European *dʰregʰ-der.? Latin trahō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin tractō Latin retractō From re- + tractō.
Descendants
- Catalanretractar
- Englishretract
- Frenchrétracter
- Italianritrattare
- Portugueseretratar
- Romanianretracta
- Spanishretractar
- Spanishretratar