LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

retractō

retractō (present infinitive retractāre, perfect active retractāvī, supine retractātum)
Classical[rɛˈtrak.toː]Ecclesiastical[reˈtrak.to]

Meaning

  1. to undertake again
  2. to withdraw, refuse, decline
  3. to retract

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.retractōretractābamretractābōretractāvīretractāveramretractāverō
retractārō
2nd sg.retractāsretractābāsretractābisretractāvistī
retractāstī
retractāverās
retractārās
retractāveris
3rd sg.retractatretractābatretractābitretractāvitretractāverat
retractārat
retractāverit
retractārit
1st pl.retractāmusretractābāmusretractābimusretractāvimusretractāverāmusretractāverimus
retractārimus
2nd pl.retractātisretractābātisretractābitisretractāvistis
retractāstis
retractāverātis
retractārātis
retractāveritis
retractāritis
3rd pl.retractantretractābantretractābuntretractāvērunt
retractāvēre, retractārunt
retractāverant
retractārant
retractāverint
retractārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.retractemretractāremretractāverim
retractārim
retractāvissem
retractāssem
2nd sg.retractēsretractārēsretractāverīsretractāvissēs
retractāssēs
3rd sg.retractetretractāretretractāverit
retractārit
retractāvisset
retractāsset
1st pl.retractēmusretractārēmusretractāverīmus
retractārīmus
retractāvissēmus
retractāssēmus
2nd pl.retractētisretractārētisretractāverītis
retractārītis
retractāvissētis
retractāssētis
3rd pl.retractentretractārentretractāverint
retractārint
retractāvissent
retractāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.retractorretractābarretractābor
2nd sg.retractāris
retractāre
retractābāris
retractābāre
retractāberis
retractābere
3rd sg.retractāturretractābāturretractābitur
1st pl.retractāmurretractābāmurretractābimur
2nd pl.retractāminīretractābāminīretractābiminī
3rd pl.retractanturretractābanturretractābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.retracterretractārer
2nd sg.retractēris
retractēre
retractārēris
retractārēre
3rd sg.retractēturretractārētur
1st pl.retractēmurretractārēmur
2nd pl.retractēminīretractārēminī
3rd pl.retractenturretractārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.retractāretractāre
pres. 2nd pl.retractāteretractāminī
fut. 2nd sg.retractātōretractātor
fut. 3rd sg.retractātōretractātor
fut. 2nd pl.retractātōte—
fut. 3rd pl.retractantōretractantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveretractāreretractārī
perfect infinitiveretractāvisse
retractāsse
retractātum esse
future infinitiveretractātūrum esseretractātum īrī
present participleretractāns—
perfect participle—retractātus
retractāta, retractātā, retractātae, retractātam, retractātārum, retractātās, retractātī, retractātōrum, retractātōs
future participleretractātūrus
retractātūra, retractātūrā, retractātūrae, retractātūram, retractātūrārum, retractātūrās, retractātūre, retractātūrī, retractātūrīs, retractātūrō, retractātūrōrum, retractātūrōs, retractātūrum
retractandus
retractanda, retractandā, retractandae, retractandam, retractandārum, retractandās, retractande, retractandīs, retractandōrum, retractandōs
gerundretractandī, retractandō, retractandumsupineretractātum, retractātū

rē^-tracto (in many MSS. also written rē^trecto), āvi, ātum, 1, v. a. id..
I. To take hold of or handle again; to take in hand again, undertake anew, etc. (class.; esp. in the trop. sense).
A. Lit. (mostly poet.): arma, Liv. 2, 30: ferrum, Verg. A. 7, 694; 10, 396: gladios, Petr. poët. 89, 61: vulnera, to feel again, Ov. Tr. 3, 11, 19; 4, 4, 41; cf.: manu sua vota (i. e. the image), id. M. 10, 288: pedamenta, to go over again, retouch, Col. 4, 26, 1: agrum, to look over again, examine again, id. 1, 4, 1: dextras in bella, Sil. 10, 257: noctem, id. 3, 216. — Poet.: Venerem, Lucr. 4, 1200.—
B. Trop., of mental action, to reconsider, examine again, revise, etc. (syn. recognosco): qui omnia, quae ad cultum deorum pertinerent, diligenter retractarent et tamquam relegerent, sunt dicti religiosi, Cic. N. D. 2, 28, 72; cf.: fata domus (with relegere), Ov. M. 4, 569: locus orationis a me retractandus, Cic. Mur. 26, 54: augemus dolorem retractando, id. Att. 8, 9, 3: desueta verba, Ov. Tr. 5, 7, 63: secum deae memorata, id. M. 7, 714: vota, id. ib. 10, 370: gaudium, Plin. Ep. 7, 24, 8: leges retractavit, revised, Suet. Aug. 34: leges (librum), sed retractatum, Plin. Ep. 8, 21, 6: carmina diligentius, Suet. Gram. 2: Ceae munera neniae, Hor. C. 2, 1, 38.— Impers. pass.: posterā die retractatur, the negotiation is renewed, Tac. G. 22 fin.—
II. To withdraw one's self from an act; to draw back, refuse, decline, be reluctant (class.).
(a). Absol.: veniet tempus et quidem celeriter et sive retractabis sive properabis, Cic. Tusc. 1, 31, 76: Appius nunc vocari Icilium, nunc retractantem arripi jubet, Liv. 3, 49 Drak.; 3, 52; 37, 18; Sall. H. Fragm. 1, 19; Col. 2, 2, 26: aut quid jam, Turne, retractas, Verg. A. 12, 889.—
(b). With acc., to withdraw, retract any thing: nihil est quod dicta retractent Ignavi Aeneadae, Verg. A. 12, 11: largitiones factas ante aliquantum tempus retractari non oportet, Traj. ap. Plin. Ep. 10, 111 (112).— Transf., to detract from, disparage, = detrecto: retractandi levandique ejus operis gratiā, Gell. 14, 3, 4. — Hence, rē^tractātus, a, um, P. a. (acc. to I. B.), revised, corrected: retractatius σύνταγμα, Cic. Att. 16, 3, 1.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinretractō

Proto-Indo-European *dʰregʰ-der.? Latin trahō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin tractō Latin retractō From re- + tractō.

Descendants
  • Catalanretractar
  • Englishretract
  • Frenchrétracter
  • Italianritrattare
  • Portugueseretratar
  • Romanianretracta
  • Spanishretractar
  • Spanishretratar

Quick answers

What does retractō mean in Latin?
retractō, a verb, means “to undertake again; to withdraw, refuse, decline; to retract”.
What are the principal parts of retractō?
retractō, retractāre, retractāvī, retractātum (first conjugation).
How do you pronounce retractō?
In classical Latin, [rɛˈtrak.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈtrak.to].
Where does retractō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin retractō.