noun · femininethird declension
retractātiō
retractātiō f (genitive retractātiōnis)
Meaning
- retouching, revision, correction
- reconsideration
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | retractātiō | retractātiōnēs |
| genitive | retractātiōnis | retractātiōnum |
| dative | retractātiōnī | retractātiōnibus |
| accusative | retractātiōnem | retractātiōnēs |
| ablative | retractātiōne | retractātiōnibus |
| vocative | retractātiō | retractātiōnēs |
rē^tractātĭo, ōnis, f. retracto.
I. A taking in hand again; a retouching, revision, correction; so only Retractationes, the title of a work of Augustine.—
II. Reconsideration, remembrance:
eorum qui fuerunt retractatio non sine acerbitate quādam juvat, Sen. Ep. 63, 6.—III. Hesitation, refusal (only in connection with sine):
sine ullā retractatione, Cic. Phil. 14, 14, 38; id. Att. 13, 25 (with dubitatio); id. Tusc. 5, 29, 82; Liv. 6, 28: absque retractatione morietur, surely, certainly, Vulg. 1 Reg. 14, 39.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
retrāctātiō ōnis, f
retracto, a refusal, objection : sine ullā retractatione.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin retractātiō From retractō + -tiō.
In English words that came into English from retractātiō
- retractationretractātiō