LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

respectus

respectus m (genitive respectūs)
Classical[rɛsˈpɛk.tʊs]Ecclesiastical[resˈpɛk.tus]

Meaning

  1. masculinea looking back (at)
  2. masculineregard, consideration, respect (for)
    Ea tum cura maxime intentos habebat Romanos, non ab ira tantum, quae in nullam unquam ciuitatem iustior fuit, quam quod urbs tam nobilis ac potens, sicut defectione sua traxerat aliquot populos, ita recepta inclinatura rursus animos uidebatur ad ueteris imperii respectum.This concern in particular troubled the mindful Romans at the time, not so much because of anger, which has never been more justified against any other city, rather because a city so noble and powerful, in the same way that it had attracted the support of a number of communities by its revolt, was thought would again turn attention back towards respect for the previous government once recaptured.27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 26.1
  3. masculinerespite, relief (from)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativerespectusrespectūs
genitiverespectūsrespectuum
dativerespectuīrespectibus
accusativerespectumrespectūs
ablativerespectūrespectibus
vocativerespectusrespectūs

respectus, a, um, Part. of respicio.
respectus, ūs, m. respicio,
I. a looking back or about (class.).
I. Lit.: fugientibus miserabilem respectum incendiorum fore, Cic. Div. 1, 32, 68: sine respiratione ac respectu pugnabant, Liv. 8, 38: effuse ac sine respectu fugit, id. 32, 12: sine respectu mea fata relinquens, Verg. Cul. 226. —
B. Meton., a refuge, retreat, asylum: ad Romanos, Liv. 42, 46: respectum pulcherrimum et praesidium firmissimum adimit rei publicae, Cic. Phil. 10, 4, 9; 11, 11, 26; Liv. 21, 44; cf.: omnium rerum respectum praeterquam victoriam nobis abscindamus, id. 9, 23.: in idolis nationum non erit respectus, Vulg. Sap. 14, 11. —
II. Trop., respect, regard, consideration (cf. ratio; in this signif. rare before the Aug. per., and usu. in abl.; a favorite word of Liv.): respectum ad senatum et ad bonos non habere, Cic. Phil. 5, 18, 49: ad Romanos, Liv. 42, 46: ni respectus equitum praepedisset animos, id. 9, 14: Romanorum maxime respectus civitates movit, id. 35, 38; Sen. Ira, 2, 28, 8: respectum amicitiae habere, Liv. 42, 37; 26, 1. — Abl.: respectu, by a regard, with regard; with gen.: factione respectuque rerum privatarum Appius vicit, by a regard for private interests, Liv. 2, 30; so id. 8, 28; 9, 45; 31, 46; 42, 9; 45, 18; Quint. 12, 9, 11; Ov. Tr. 1, 3, 100: respectu cupiunt hic tamen esse sui, id. P. 4, 9, 100; Phaedr. 5, 4, 7 al.: in illius respectum iste populo praesideat, Sen. Ben. 4, 32, 2: sine respectu non majestatis modo sed etiam humanitatis, Liv. 29, 9: sine respectu pudoris, Quint. 6, 3, 25; Sen. Contr. 3 (7), 23, 2: sine respectu veniae, Tac. H. 2, 30: fabulae, Phaedr. 5, 4, 7: paucitatis, Just. 11, 9, 2: amicitiae, id. 12, 10, 8: sine respectu sui, Sen. Ben. 6, 13, 1: Graecum proverbium jactans: occultae musicae nullum esse respectum, is in no repute, Suet. Ner. 20 (cf.: musicam quae sit abscondita, eam esse nullius rei, Gell. 13, 30, 3; Gr. τῆς λανθανούσης μουσικῆς οὐδεὶς λόγος).

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrespectus

Proto-Indo-European *speḱ- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *spéḱyeti Proto-Italic *spekjō Latin speciō Latin respiciō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin respectus From respiciō + -tus (forming action nouns).

Descendants
  • Catalanrespecte
  • Englishrespect
  • Englishrespite
  • Frenchrépit
  • Frenchrespect
  • Italianrispetto
  • Portugueserespeito
  • Romanianrespect
  • Spanishrespecto
  • Spanishrespeto

Quick answers

What does respectus mean in Latin?
respectus, a noun, means “a looking back (at); regard, consideration, respect (for); respite, relief (from)”.
What is the genitive of respectus?
The genitive singular is respectūs. respectus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce respectus?
In classical Latin, [rɛsˈpɛk.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [resˈpɛk.tus].
Where does respectus come from?
Proto-Italic *wre- → Latin respectus.