LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

reputō

reputō (present infinitive reputāre, perfect active reputāvī, supine reputātum)
Classical[ˈrɛ.pʊ.toː]Ecclesiastical[ˈrɛː.pu.to]

Meaning

  1. to count or calculate again
  2. to think over, ponder, meditate, reflect upon, consider
  3. to examine

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.reputōreputābamreputābōreputāvīreputāveramreputāverō
reputārō
2nd sg.reputāsreputābāsreputābisreputāvistī
reputāstī
reputāverās
reputārās
reputāveris
3rd sg.reputatreputābatreputābitreputāvitreputāverat
reputārat
reputāverit
reputārit
1st pl.reputāmusreputābāmusreputābimusreputāvimusreputāverāmusreputāverimus
reputārimus
2nd pl.reputātisreputābātisreputābitisreputāvistis
reputāstis
reputāverātis
reputārātis
reputāveritis
reputāritis
3rd pl.reputantreputābantreputābuntreputāvērunt
reputāvēre, reputārunt
reputāverant
reputārant
reputāverint
reputārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.reputemreputāremreputāverim
reputārim
reputāvissem
reputāssem
2nd sg.reputēsreputārēsreputāverīsreputāvissēs
reputāssēs
3rd sg.reputetreputāretreputāverit
reputārit
reputāvisset
reputāsset
1st pl.reputēmusreputārēmusreputāverīmus
reputārīmus
reputāvissēmus
reputāssēmus
2nd pl.reputētisreputārētisreputāverītis
reputārītis
reputāvissētis
reputāssētis
3rd pl.reputentreputārentreputāverint
reputārint
reputāvissent
reputāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.reputorreputābarreputābor
2nd sg.reputāris
reputāre
reputābāris
reputābāre
reputāberis
reputābere
3rd sg.reputāturreputābāturreputābitur
1st pl.reputāmurreputābāmurreputābimur
2nd pl.reputāminīreputābāminīreputābiminī
3rd pl.reputanturreputābanturreputābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.reputerreputārer
2nd sg.reputēris
reputēre
reputārēris
reputārēre
3rd sg.reputēturreputārētur
1st pl.reputēmurreputārēmur
2nd pl.reputēminīreputārēminī
3rd pl.reputenturreputārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.reputāreputāre
pres. 2nd pl.reputātereputāminī
fut. 2nd sg.reputātōreputātor
fut. 3rd sg.reputātōreputātor
fut. 2nd pl.reputātōte—
fut. 3rd pl.reputantōreputantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivereputārereputārī
perfect infinitivereputāvisse
reputāsse
reputātum esse
future infinitivereputātūrum essereputātum īrī
present participlereputāns—
perfect participle—reputātus
reputāta, reputātā, reputātae, reputātam, reputātārum, reputātās, reputātī, reputātōrum, reputātōs
future participlereputātūrus
reputātūra, reputātūrā, reputātūrae, reputātūram, reputātūrārum, reputātūrās, reputātūre, reputātūrī, reputātūrīs, reputātūrō, reputātūrōrum, reputātūrōs, reputātūrum
reputandus
reputanda, reputandā, reputandae, reputandam, reputandārum, reputandās, reputande, reputandīs, reputandōrum, reputandōs
gerundreputandī, reputandō, reputandumsupinereputātum, reputātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

secum (cum animo) reputare aliquid
to think over, consider a thing.

rĕ-pŭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to count over, reckon, calculate, compute (syn.: numero, expendo).
I. Lit. (mostly post-Aug.): solis defectiones, Cic. Rep. 1, 16, 25: tempora, Tac. H. 2, 50: annos infantiae, Plin. 7, 50, 51, § 167: alimenta, Dig. 3, 5, 34: sumptus litis et viatica, ib. 27, 3, 1: (vir) reputaturus patri, quod eo nomine praestiterit, to charge in account, charge to, ib. 11, 7, 17.—
II. Trop.
A. To think over, ponder, meditate, reflect upon (freq. and class.; a favorite word of Sall. and Tac.; not used by Cæs.; syn.: cogito, delibero): non reputat laboris quid sit, Nec, aequom anne iniquom imperet, cogitabit, Plaut. Am. 1, 1, 18; cf.: haec ille reputans et dies noctesque cogitans, Cic. Deiot. 13, 38: magis quam id reputo, tam magis uror, Plaut. Bacch. 5, 1, 5: humanae vitae varia reputantes mala, Poët. ap. Cic. Tusc. 1, 48, 115: horum nihil, id. N. D. 2, 46, 119: scelera sua, Tac. A. 2, 67: infirmitatem suam, id. H. 2, 16: adversa, id. ib. 2, 74: vim Romanam, id. ib. 4, 21 et saep.: ipsus secum eam rem reputavit viā, Ter. And. 2, 6, 11: dum haec mecum reputo, id. Eun. 3, 5, 44; Sall. C. 52, 2; Tac. A. 15, 54; cf.: facinus suum cum animo, Sall. J. 13, 5; 70, 5; 85, 10; Lact. 4, 1, 1: sed hoc animo reputet, nostras nunc manus intueri senatum, Liv. 21, 41, 16: in animo reputare, Sulp. Sev. Chron. 1, 24, 7; v. also in the foll.—With obj.-clause: cum tibi nihil merito accidisse reputabis, Cic. Fam. 5, 17, 5; Tac. A. 6, 30 fin.; 11, 28; 12, 51 fin.; id. H. 1, 70; 3, 8; Suet. Aug. 28.— With rel.clause: te moneo, hoc etiam atque etiam ut reputes, quid facere expetas, Plaut. Trin. 3, 2, 48: quid ille vellet, Cic. Fam. 1, 9, 6: cum secum ipse reputaret, quam gravis casus in servitium ex regno foret, Sall. J. 62, 9: proinde reputaret cum animo suo, praemia an cruciatum mallet, id. ib. 70, 5; cf. id. ib. 85, 10.— Absol.: vere reputantibus Galliam suismet viribus concidisse, if we consider it rightly, Tac. H. 4, 17.—
B. (Late Lat.) To impute, ascribe: alicui nec bona opera nec mala, Tert. Res. Carn. 16: reputaturus patri, quod eo nomine praestiterit, Dig. 11, 7, 17: et reputatum est ei ad justitiam, Vulg. 1 Macc. 2, 52; id. Rom. 4, 3.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinreputō

Latin putus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin putō Latin reputō From re- + putō.

Descendants
  • Catalanreputar
  • Englishrepute
  • Frenchréputerfrom Old French reputer
  • Italianreputare
  • Italianriputare
  • Portuguesereputar
  • Spanishreputar
  • Catalanreptar
  • Occitanreptar
  • Spanishretarfrom Old Spanish rebtar

In English words that came into English from reputō

  • reputationreputātiō
  • reputereputō

Quick answers

What does reputō mean in Latin?
reputō, a verb, means “to count or calculate again; to think over, ponder, meditate, reflect upon, consider; to examine”.
What are the principal parts of reputō?
reputō, reputāre, reputāvī, reputātum (first conjugation).
How do you pronounce reputō?
In classical Latin, [ˈrɛ.pʊ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈrɛː.pu.to].
Where does reputō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin reputō.