LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

renūntiō

renūntiō (present infinitive renūntiāre, perfect active renūntiāvī, supine renūntiātum)
Classical[rɛˈnuːn.ti.oː]Ecclesiastical[reˈnun.t͡si.o]

Meaning

  1. to report or announce
  2. to reject, retract, renounce or revoke

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.renūntiōrenūntiābamrenūntiābōrenūntiāvīrenūntiāveram
renūntiāram
renūntiāverō
renūntiārō
2nd sg.renūntiāsrenūntiābāsrenūntiābisrenūntiāvistī
renūntiāstī
renūntiāverās
renūntiārās
renūntiāveris
renūntiāris
3rd sg.renūntiatrenūntiābatrenūntiābitrenūntiāvit
renūntiāt
renūntiāverat
renūntiārat
renūntiāverit
renūntiārit
1st pl.renūntiāmusrenūntiābāmusrenūntiābimusrenūntiāvimus
renūntiāmus
renūntiāverāmus
renūntiārāmus
renūntiāverimus
renūntiārimus
2nd pl.renūntiātisrenūntiābātisrenūntiābitisrenūntiāvistis
renūntiāstis
renūntiāverātis
renūntiārātis
renūntiāveritis
renūntiāritis
3rd pl.renūntiantrenūntiābantrenūntiābuntrenūntiāvērunt
renūntiārunt, renūntiāvēre
renūntiāverant
renūntiārant
renūntiāverint
renūntiārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.renūntiemrenūntiāremrenūntiāverim
renūntiārim
renūntiāvissem
renūntiāssem
2nd sg.renūntiēsrenūntiārēsrenūntiāverīs
renūntiārīs
renūntiāvissēs
renūntiāssēs
3rd sg.renūntietrenūntiāretrenūntiāverit
renūntiārit
renūntiāvisset
renūntiāsset
1st pl.renūntiēmusrenūntiārēmusrenūntiāverīmus
renūntiārīmus
renūntiāvissēmus
renūntiāssēmus
2nd pl.renūntiētisrenūntiārētisrenūntiāverītis
renūntiārītis
renūntiāvissētis
renūntiāssētis
3rd pl.renūntientrenūntiārentrenūntiāverint
renūntiārint
renūntiāvissent
renūntiāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.renūntiorrenūntiābarrenūntiābor
2nd sg.renūntiāris
renūntiāre
renūntiābāris
renūntiābāre
renūntiāberis
renūntiābere
3rd sg.renūntiāturrenūntiābāturrenūntiābitur
1st pl.renūntiāmurrenūntiābāmurrenūntiābimur
2nd pl.renūntiāminīrenūntiābāminīrenūntiābiminī
3rd pl.renūntianturrenūntiābanturrenūntiābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.renūntierrenūntiārer
2nd sg.renūntiēris
renūntiēre
renūntiārēris
renūntiārēre
3rd sg.renūntiēturrenūntiārētur
1st pl.renūntiēmurrenūntiārēmur
2nd pl.renūntiēminīrenūntiārēminī
3rd pl.renūntienturrenūntiārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.renūntiārenūntiāre
pres. 2nd pl.renūntiāterenūntiāminī
fut. 2nd sg.renūntiātōrenūntiātor
fut. 3rd sg.renūntiātōrenūntiātor
fut. 2nd pl.renūntiātōte—
fut. 3rd pl.renūntiantōrenūntiantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverenūntiārerenūntiārī
perfect infinitiverenūntiāvisse
renūntiāsse
renūntiātum esse
future infinitiverenūntiātūrum esserenūntiātum īrī
present participlerenūntiāns—
perfect participle—renūntiātus
renūntiāta, renūntiātā, renūntiātae, renūntiātam, renūntiātārum, renūntiātās, renūntiātī, renūntiātōrum, renūntiātōs
future participlerenūntiātūrus
renūntiātūra, renūntiātūrā, renūntiātūrae, renūntiātūram, renūntiātūrārum, renūntiātūrās, renūntiātūre, renūntiātūrī, renūntiātūrīs, renūntiātūrō, renūntiātūrōrum, renūntiātūrōs, renūntiātūrum
renūntiandus
renūntianda, renūntiandā, renūntiandae, renūntiandam, renūntiandārum, renūntiandās, renūntiande, renūntiandīs, renūntiandōrum, renūntiandōs
gerundrenūntiandī, renūntiandō, renūntiandumsupinerenūntiātum, renūntiātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

amicitiam renuntiare
to renounce, give up a friendship.
hospitium renuntiare (Liv. 25. 18)
to sever (previous) hospitable relations.
aliquem consulem renuntiare (De Or. 2. 64. 260)
to offically proclaim (by the praeco, herald) a man elected consul; to return a man consul.

rĕ-nuntĭo (rĕnuncĭo), āvi, ātum, 1, v. a.
I. To bring or carry back word, to report, give notice, declare, announce.
A. In gen. (rare and mostly ante-class.; syn. refero): quid nunc renuntiem abs te responsum, Chreme? Ter. Heaut. 4, 8, 18: hoc alii mihi renuntiant, Plaut. Ps. 1, 5, 6; cf. id. ib. 1, 5, 36: quia nihil a quoquam renuntiabatur, no answer was brought, Suet. Ner. 47: teque ad patrem esse mortuum renuntiem, Plaut. Bacch. 1, 2, 49.—With obj.clause: istaec quae tibi renuntiantur, filium te velle circumducere, Plaut. Ps. 1, 5, 15: quasi non tibi renuntiata sint haec, sic fore, Ter. And. 3, 2, 28: Alexandro regi renuntiatam adeo divitem (insulam), Plin. 6, 31, 36, § 198: is me nunc renuntiare repudium jussit tibi, Plaut. Aul. 4, 10, 54; Ter. Phorm. 4, 3, 72: deliberet renuntietque hodie mihi, Velintne annon, id. Hec. 3, 5, 58: hunc metuebam, ne meae Uxori renuntiaret de pallā, Plaut. Men. 2, 3, 67.—Impers., Plaut. Aul. 4, 1, 18: posteaquam mihi renuntiatum est de obitu Tulliae filiae tuae, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 1: tibi renuntiari sic me habere in animo, Cic. Clu. 5, 17.— Absol.: abi et renuntia, Plaut. Bacch. 4, 2, 10; Ter. Heaut. 4, 4, 5: rus abiisse aiebant, nunc domum renuntio, Plaut. Merc. 4, 5, 2: huc, Ter. And. 3, 4, 15: ita mihi renuntiatum est, quibus credo satis, Plaut. Poen. 3, 5, 19; so, renuntiatum est, Ter. And. 3, 2, 21.—
B. In partic., publicists' and jurid. t. t., to state officially, to report, declare, proclaim, announce, etc. (freq. and class.; syn. indico): legati ex auctoritate haec Caesari renuntiant, Intelligere se, etc., Caes. B. C. 1, 35: Volusenus perspectis regionibus ... ad Caesarem revertitur quaeque ibi perspexisset, renuntiat, id. B. G. 4, 21 fin.; cf. id. ib. 7, 5: Roscius postulata Caesaris renuntiat, id. B. C. 1, 10: Caesari renuntiaverunt, pulverem majorem in eā parte videri, id. B. G. 4, 32: Caesar cognoscit Considium timore perterritum, quod non vidisset, pro viso sibi renuntiasse, id. ib. 1, 22: si ille vir legationem renuntiare potuisset, had been able to give an account of his mission, Cic. Phil. 9, 1, 1; so, legationem, Liv. 9, 4; 23, 6; 35, 32; 36, 35; 39, 33; Plin. Ep. 4, 9, 20 al.; cf.: haec dicta legatis renuntiataque in consilium, Liv. 29, 3: nunc imperant pullario: ille renuntiat, Cic. Div. 2, 35, 74; cf. Liv. 34, 44: haec cum renuntiata essent, id. 36, 1, 4: renuntiat collegae facturum se quod is censeret, id. 37, 1, 8: tribuni revocaturos se easdem tribus renuntiarunt, id. 45, 36 fin.: hostium numerum, Cic. ad Q. Fr. 3, 2, 2: acta et imperia tua domum ad senatum suum renuntiaverunt, Cic. Verr. 2, 3, 31, § 73.— Esp. of the official announcement of an election (either by the praeco or the presiding magistrate), to declare or announce elected, to make the return: coepti sunt a praecone renuntiari, quem quaeque tribus fecerint aedilem, Varr. R. R. 3, 17; cf.: cum esset praetor renuntiatus, Cic. Verr. 2, 5, 15, § 38: cum propter dilationem comitiorum ter praetor primus centuriis cunctis renuntiatus sum, id. Imp. Pomp. 1, 2: eo modo sacerdos Climarchias renuntiatus est, Cic. Verr. 2, 2, 52, § 129: qui (magistratus) priusquam renuntiarentur, Liv. 5, 18 et saep.: aliquem consulem, Cic. Mur. 1, 1; cf. id. de Or. 2, 64, 260: ut hostis renuntiaretur, declared a public enemy, Spart. Jul. 5, 3: dictator comitia consularia habuit aemulumque decoris sui absentem M. Valerium Corvum consulem renuntiavit, Liv. 7, 26; Plin. Pan. 92, 3; Val. Max. 3, 8, ext. 3: renuntiare repudium, v. h. v.—
2. Transf., in gen., to announce, report, declare: assentior vero renuntioque vobis, nihil esse, quod adhuc de re publicā dictum putemus, Cic. Rep. 2, 44, 71.—
C. Renuntiare sibi, to report to one's self, impress on one's own mind, i. e. reflect, think: qui renuntient sibi, quanta sit humani ingenii vis, quam potens efficiendi, quae velit, represent to themselves, i. e. think, meditate, Quint. 12, 11, 10; cf.: potest et illa res a luctu te prohibere nimio, si tibi ipse renuntiaveris, nihil horum, quae facis, posse subduco, Sen. ad Polyb. 6 (25), 1.—
II. (Re negative or qs. rejecting.) To retract, revoke, recall, refuse; to give up, break off, protest against, disclaim, renounce (good prose): Pa. Ad cenam hercle alio promisi foras. Ge. Jube domi cenam coqui Atque ad illum renuntiari, Plaut. Stich. 4, 2, 19; cf.: renuntiari extemplo amicis, quos in consilium rogaverat, imperavit, Sen. Clem. 1, 9: ego illi ad prandium promisissem, and prandium renuntiassem, id. Suas. 2, 12: incensus hospitium ei renuntiat; domo ejus emigrat, Cic. Verr. 2, 2, 36, § 89: societatem et amicitiam alicui, Liv. 36, 3; so, societatem alicui, id. 38, 31: amicitiam alicui, id. 42, 25, 1; Tac. A. 2, 70; Suet. Calig. 3: renuntiat Habonius illam decisionem tutoribus, Cic. Verr. 2, 1, 54, § 141; cf. id. ib. 1, 6, 16.—Absol.: quid imprudentius publicanis renuntiantibus? Cic. Att. 2, 1, 8: nemo ingemuit, etc.... pedem nemo in illo judicio supplosit, credo, ne Stoicis renuntiaretur, id. de Or. 1, 53: civilibus officiis, Quint. 10, 7, 1; Plin. Ep. 2, 1, 8: vitae, Suet. Galb. 11: foro, id. Rhet. 6: Campaniae, Sen. Q. N. 6, 1, 10: inertiae, Plin. Pan. 59, 2: nuptiis, Tert. ad Uxor. 1, 1: societati, Dig. 17, 19, 65, § 3.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrenūntiō

Latin nūntiō Latin renūntiō From re- + nūntiō.

Descendants
  • Catalanrenunciar
  • Englishrenounce
  • Englishrenunciate
  • Frenchrenoncer
  • Italianrinunziare
  • Italianrinunciare
  • Portugueserenunciar
  • Romanianrenunța
  • Spanishrenunciar
  • Galicianrenunciar

In English words that came into English from renūntiō

  • renouncerenūntiō
  • renunciationrenūntiātiō
  • renunciaterenuntiātus
  • abrenounceabrenunciare

Quick answers

What does renūntiō mean in Latin?
renūntiō, a verb, means “to report or announce; to reject, retract, renounce or revoke”.
What are the principal parts of renūntiō?
renūntiō, renūntiāre, renūntiāvī, renūntiātum (first conjugation).
How do you pronounce renūntiō?
In classical Latin, [rɛˈnuːn.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈnun.t͡si.o].
Where does renūntiō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin renūntiō.
Which English words come from renūntiō?
English words that go back to Latin renūntiō include renounce, renunciation, renunciate and abrenounce.