verbfirst conjugation
renūntiō
renūntiō (present infinitive renūntiāre, perfect active renūntiāvī, supine renūntiātum)
Classical[rɛˈnuːn.ti.oː]Ecclesiastical[reˈnun.t͡si.o]
Meaning
- to report or announce
- to reject, retract, renounce or revoke
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | renūntiō | renūntiābam | renūntiābō | renūntiāvī | renūntiāveram renūntiāram | renūntiāverō renūntiārō |
| 2nd sg. | renūntiās | renūntiābās | renūntiābis | renūntiāvistī renūntiāstī | renūntiāverās renūntiārās | renūntiāveris renūntiāris |
| 3rd sg. | renūntiat | renūntiābat | renūntiābit | renūntiāvit renūntiāt | renūntiāverat renūntiārat | renūntiāverit renūntiārit |
| 1st pl. | renūntiāmus | renūntiābāmus | renūntiābimus | renūntiāvimus renūntiāmus | renūntiāverāmus renūntiārāmus | renūntiāverimus renūntiārimus |
| 2nd pl. | renūntiātis | renūntiābātis | renūntiābitis | renūntiāvistis renūntiāstis | renūntiāverātis renūntiārātis | renūntiāveritis renūntiāritis |
| 3rd pl. | renūntiant | renūntiābant | renūntiābunt | renūntiāvērunt renūntiārunt, renūntiāvēre | renūntiāverant renūntiārant | renūntiāverint renūntiārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | renūntiem | renūntiārem | renūntiāverim renūntiārim | renūntiāvissem renūntiāssem |
| 2nd sg. | renūntiēs | renūntiārēs | renūntiāverīs renūntiārīs | renūntiāvissēs renūntiāssēs |
| 3rd sg. | renūntiet | renūntiāret | renūntiāverit renūntiārit | renūntiāvisset renūntiāsset |
| 1st pl. | renūntiēmus | renūntiārēmus | renūntiāverīmus renūntiārīmus | renūntiāvissēmus renūntiāssēmus |
| 2nd pl. | renūntiētis | renūntiārētis | renūntiāverītis renūntiārītis | renūntiāvissētis renūntiāssētis |
| 3rd pl. | renūntient | renūntiārent | renūntiāverint renūntiārint | renūntiāvissent renūntiāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | renūntior | renūntiābar | renūntiābor |
| 2nd sg. | renūntiāris renūntiāre | renūntiābāris renūntiābāre | renūntiāberis renūntiābere |
| 3rd sg. | renūntiātur | renūntiābātur | renūntiābitur |
| 1st pl. | renūntiāmur | renūntiābāmur | renūntiābimur |
| 2nd pl. | renūntiāminī | renūntiābāminī | renūntiābiminī |
| 3rd pl. | renūntiantur | renūntiābantur | renūntiābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | renūntier | renūntiārer |
| 2nd sg. | renūntiēris renūntiēre | renūntiārēris renūntiārēre |
| 3rd sg. | renūntiētur | renūntiārētur |
| 1st pl. | renūntiēmur | renūntiārēmur |
| 2nd pl. | renūntiēminī | renūntiārēminī |
| 3rd pl. | renūntientur | renūntiārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | renūntiā | renūntiāre |
| pres. 2nd pl. | renūntiāte | renūntiāminī |
| fut. 2nd sg. | renūntiātō | renūntiātor |
| fut. 3rd sg. | renūntiātō | renūntiātor |
| fut. 2nd pl. | renūntiātōte | — |
| fut. 3rd pl. | renūntiantō | renūntiantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | renūntiāre | renūntiārī |
| perfect infinitive | renūntiāvisse renūntiāsse | renūntiātum esse |
| future infinitive | renūntiātūrum esse | renūntiātum īrī |
| present participle | renūntiāns | — |
| perfect participle | — | renūntiātus renūntiāta, renūntiātā, renūntiātae, renūntiātam, renūntiātārum, renūntiātās, renūntiātī, renūntiātōrum, renūntiātōs |
| future participle | renūntiātūrus renūntiātūra, renūntiātūrā, renūntiātūrae, renūntiātūram, renūntiātūrārum, renūntiātūrās, renūntiātūre, renūntiātūrī, renūntiātūrīs, renūntiātūrō, renūntiātūrōrum, renūntiātūrōs, renūntiātūrum | renūntiandus renūntianda, renūntiandā, renūntiandae, renūntiandam, renūntiandārum, renūntiandās, renūntiande, renūntiandīs, renūntiandōrum, renūntiandōs |
gerundrenūntiandī, renūntiandō, renūntiandumsupinerenūntiātum, renūntiātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- amicitiam renuntiare
- to renounce, give up a friendship.
- hospitium renuntiare (Liv. 25. 18)
- to sever (previous) hospitable relations.
- aliquem consulem renuntiare (De Or. 2. 64. 260)
- to offically proclaim (by the praeco, herald) a man elected consul; to return a man consul.
rĕ-nuntĭo (rĕnuncĭo), āvi, ātum, 1, v. a.
I. To bring or carry back word, to report, give notice, declare, announce.
A. In gen. (rare and mostly ante-class.;
syn. refero): quid nunc renuntiem abs te responsum, Chreme? Ter. Heaut. 4, 8, 18: hoc alii mihi renuntiant, Plaut. Ps. 1, 5, 6; cf. id. ib. 1, 5, 36: quia nihil a quoquam renuntiabatur, no answer was brought, Suet. Ner. 47: teque ad patrem esse mortuum renuntiem, Plaut. Bacch. 1, 2, 49.—With obj.clause: istaec quae tibi renuntiantur, filium te velle circumducere, Plaut. Ps. 1, 5, 15: quasi non tibi renuntiata sint haec, sic fore, Ter. And. 3, 2, 28: Alexandro regi renuntiatam adeo divitem (insulam), Plin. 6, 31, 36, § 198: is me nunc renuntiare repudium jussit tibi, Plaut. Aul. 4, 10, 54; Ter. Phorm. 4, 3, 72: deliberet renuntietque hodie mihi, Velintne annon, id. Hec. 3, 5, 58: hunc metuebam, ne meae Uxori renuntiaret de pallā, Plaut. Men. 2, 3, 67.—Impers., Plaut. Aul. 4, 1, 18: posteaquam mihi renuntiatum est de obitu Tulliae filiae tuae, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 1: tibi renuntiari sic me habere in animo, Cic. Clu. 5, 17.— Absol.: abi et renuntia, Plaut. Bacch. 4, 2, 10; Ter. Heaut. 4, 4, 5: rus abiisse aiebant, nunc domum renuntio, Plaut. Merc. 4, 5, 2: huc, Ter. And. 3, 4, 15: ita mihi renuntiatum est, quibus credo satis, Plaut. Poen. 3, 5, 19; so, renuntiatum est, Ter. And. 3, 2, 21.— B. In partic., publicists' and jurid. t. t., to state officially, to report, declare, proclaim, announce, etc. (freq. and class.;
syn. indico): legati ex auctoritate haec Caesari renuntiant, Intelligere se, etc., Caes. B. C. 1, 35: Volusenus perspectis regionibus ... ad Caesarem revertitur quaeque ibi perspexisset, renuntiat, id. B. G. 4, 21 fin.; cf. id. ib. 7, 5: Roscius postulata Caesaris renuntiat, id. B. C. 1, 10: Caesari renuntiaverunt, pulverem majorem in eā parte videri, id. B. G. 4, 32: Caesar cognoscit Considium timore perterritum, quod non vidisset, pro viso sibi renuntiasse, id. ib. 1, 22: si ille vir legationem renuntiare potuisset, had been able to give an account of his mission, Cic. Phil. 9, 1, 1; so, legationem, Liv. 9, 4; 23, 6; 35, 32; 36, 35; 39, 33; Plin. Ep. 4, 9, 20 al.; cf.: haec dicta legatis renuntiataque in consilium, Liv. 29, 3: nunc imperant pullario: ille renuntiat, Cic. Div. 2, 35, 74; cf. Liv. 34, 44: haec cum renuntiata essent, id. 36, 1, 4: renuntiat collegae facturum se quod is censeret, id. 37, 1, 8: tribuni revocaturos se easdem tribus renuntiarunt, id. 45, 36 fin.: hostium numerum, Cic. ad Q. Fr. 3, 2, 2: acta et imperia tua domum ad senatum suum renuntiaverunt, Cic. Verr. 2, 3, 31, § 73.— Esp. of the official announcement of an election (either by the praeco or the presiding magistrate), to declare or announce elected, to make the return: coepti sunt a praecone renuntiari, quem quaeque tribus fecerint aedilem, Varr. R. R. 3, 17; cf.: cum esset praetor renuntiatus, Cic. Verr. 2, 5, 15, § 38: cum propter dilationem comitiorum ter praetor primus centuriis cunctis renuntiatus sum, id. Imp. Pomp. 1, 2: eo modo sacerdos Climarchias renuntiatus est, Cic. Verr. 2, 2, 52, § 129: qui (magistratus) priusquam renuntiarentur, Liv. 5, 18 et saep.: aliquem consulem, Cic. Mur. 1, 1; cf. id. de Or. 2, 64, 260: ut hostis renuntiaretur, declared a public enemy, Spart. Jul. 5, 3: dictator comitia consularia habuit aemulumque decoris sui absentem M. Valerium Corvum consulem renuntiavit, Liv. 7, 26; Plin. Pan. 92, 3; Val. Max. 3, 8, ext. 3: renuntiare repudium, v. h. v.—2. Transf., in gen., to announce, report, declare:
assentior vero renuntioque vobis, nihil esse, quod adhuc de re publicā dictum putemus, Cic. Rep. 2, 44, 71.—C. Renuntiare sibi, to report to one's self, impress on one's own mind, i. e. reflect, think: qui renuntient sibi, quanta sit humani ingenii vis, quam potens efficiendi, quae velit, represent to themselves, i. e. think, meditate, Quint. 12, 11, 10; cf.:
potest et illa res a luctu te prohibere nimio, si tibi ipse renuntiaveris, nihil horum, quae facis, posse subduco, Sen. ad Polyb. 6 (25), 1.—II. (Re negative or qs. rejecting.) To retract, revoke, recall, refuse; to give up, break off, protest against, disclaim, renounce (good prose): Pa. Ad cenam hercle alio promisi foras. Ge. Jube domi cenam coqui Atque ad illum renuntiari, Plaut. Stich. 4, 2, 19; cf.:
renuntiari extemplo amicis, quos in consilium rogaverat, imperavit, Sen. Clem. 1, 9: ego illi ad prandium promisissem, and prandium renuntiassem, id. Suas. 2, 12: incensus hospitium ei renuntiat; domo ejus emigrat, Cic. Verr. 2, 2, 36, § 89: societatem et amicitiam alicui, Liv. 36, 3; so, societatem alicui, id. 38, 31: amicitiam alicui, id. 42, 25, 1; Tac. A. 2, 70; Suet. Calig. 3: renuntiat Habonius illam decisionem tutoribus, Cic. Verr. 2, 1, 54, § 141; cf. id. ib. 1, 6, 16.—Absol.: quid imprudentius publicanis renuntiantibus? Cic. Att. 2, 1, 8: nemo ingemuit, etc.... pedem nemo in illo judicio supplosit, credo, ne Stoicis renuntiaretur, id. de Or. 1, 53: civilibus officiis, Quint. 10, 7, 1; Plin. Ep. 2, 1, 8: vitae, Suet. Galb. 11: foro, id. Rhet. 6: Campaniae, Sen. Q. N. 6, 1, 10: inertiae, Plin. Pan. 59, 2: nuptiis, Tert. ad Uxor. 1, 1: societati, Dig. 17, 19, 65, § 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
re-nūntiō āvī, ātus, āre,
to bring back word, carry tidings back, report, give notice, declare, announce: quom is certe Renuntiarit, shall have reported a positive promise, T.: illis repudium, T.: quasi non tibi renuntiata sint haec, sic fore, T.: vobis, nihil esse, quod, etc.: renuntiet mihi, Velitne an non, T.—In official life, to report, declare, proclaim, announce: legati ex auctoritate haec Caesari renuntiant, Intellegere se, etc., Cs.: Caesar cognovit Considium, quod non vidisset, pro viso sibi renuntiasse, Cs.: legationem, report upon his mission: haec cum legatio renuntiaretur, L.: hostium numerum.—With two acc, to declare elected, proclaim as chosen, return: Murenam consulem: absentem Valerium consulem, L.: cum esses praetor renuntiatus: sacerdos Climachias renuntiatus est: qui (magistratus) priusquam renuntiarentur, L.—To retract, revoke, recall, refuse, give up, break off, disclaim, renounce, repudiate: hospitium ei: num societas et amicitia eis renuntianda esset, L.: decisionem tutoribus.
Origins
- Proto-Italic*wre-
- Latinrenūntiō
Latin nūntiō Latin renūntiō From re- + nūntiō.
Descendants
- Catalanrenunciar
- Englishrenounce
- Englishrenunciate
- Frenchrenoncer
- Italianrinunziare
- Italianrinunciare
- Portugueserenunciar
- Romanianrenunța
- Spanishrenunciar
- Galicianrenunciar
In English words that came into English from renūntiō
- renouncerenūntiō
- renunciationrenūntiātiō
- renunciaterenuntiātus
- abrenounceabrenunciare