noun · femininethird declension
rēgālitās
rēgālitās f (genitive rēgālitātis)
Classical[reːˈɡaː.lɪ.taːs]Ecclesiastical[reˈɡaː.li.tas]
rēgālitātēs pl. nom.; pl. acc.; pl. voc.
Meaning
- Medieval Latinroyal dignity, royalty, regality
- Medieval Latinregality, majesty (an honorific title of kings)
Noverit ergo vestra excellentia dominum archiepiscopum Auxitanum fuisse quamplurimum gratulatum de literis, quas sibi vestra dignata est regalitas delegare; et cum prius esset curiosus, nunc multo fit curiosior in vestris negotiis pertractandis.
1219 November, Raymond and Donato de Pinibus (citizens of La Reole), edited by Walter Waddington Shirley, Royal and Other Historical Letters Illustrative of the Reign of Henry III. from the Originals in the Public Record Office (Rerum Britannicarum Medii Ævi Scriptores, or Chronicles and Memorials of Great Britain and Ireland During the Middle Ages; 27), volumes I: 1216–1235, London: Longman, Green, Longman, and Roberts, published 1862, letter XLV (Royal Letters № 1,043), page 53:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | rēgālitās | rēgālitātēs |
| genitive | rēgālitātis | rēgālitātum |
| dative | rēgālitātī | rēgālitātibus |
| accusative | rēgālitātem | rēgālitātēs |
| ablative | rēgālitāte | rēgālitātibus |
| vocative | rēgālitās | rēgālitātēs |
Origins
Classical rēgālis (“regal, royal”) + -tās (“-ty”).
Descendants
- Englishregality
- Frenchrégalité
- Italianregalità
- Romanianregalitate
- Old Frenchroialté
- Old Frenchroiauté