verbfirst conjugation
refricō
refricō (present infinitive refricāre, perfect active refricuī, supine refricātum)
Classical[ˈrɛ.frɪ.koː]Ecclesiastical[ˈrɛː.fri.ko]
Meaning
- to rub open again, to chafe again
- to tear open
- to gall or fret
- to excite afresh, renew, refresh
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | refricō | refricābam | refricābō | refricuī | refricueram | refricuerō refricārō |
| 2nd sg. | refricās | refricābās | refricābis | refricuistī refricāstī | refricuerās refricārās | refricueris |
| 3rd sg. | refricat | refricābat | refricābit | refricuit | refricuerat refricārat | refricuerit refricārit |
| 1st pl. | refricāmus | refricābāmus | refricābimus | refricuimus | refricuerāmus | refricuerimus refricārimus |
| 2nd pl. | refricātis | refricābātis | refricābitis | refricuistis refricāstis | refricuerātis refricārātis | refricueritis refricāritis |
| 3rd pl. | refricant | refricābant | refricābunt | refricuērunt refricuēre, refricārunt | refricuerant refricārant | refricuerint refricārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | refricem | refricārem | refricuerim refricārim | refricuissem refricāssem |
| 2nd sg. | refricēs | refricārēs | refricuerīs | refricuissēs refricāssēs |
| 3rd sg. | refricet | refricāret | refricuerit refricārit | refricuisset refricāsset |
| 1st pl. | refricēmus | refricārēmus | refricuerīmus refricārīmus | refricuissēmus refricāssēmus |
| 2nd pl. | refricētis | refricārētis | refricuerītis refricārītis | refricuissētis refricāssētis |
| 3rd pl. | refricent | refricārent | refricuerint refricārint | refricuissent refricāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | refricor | refricābar | refricābor |
| 2nd sg. | refricāris refricāre | refricābāris refricābāre | refricāberis refricābere |
| 3rd sg. | refricātur | refricābātur | refricābitur |
| 1st pl. | refricāmur | refricābāmur | refricābimur |
| 2nd pl. | refricāminī | refricābāminī | refricābiminī |
| 3rd pl. | refricantur | refricābantur | refricābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | refricer | refricārer |
| 2nd sg. | refricēris refricēre | refricārēris refricārēre |
| 3rd sg. | refricētur | refricārētur |
| 1st pl. | refricēmur | refricārēmur |
| 2nd pl. | refricēminī | refricārēminī |
| 3rd pl. | refricentur | refricārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | refricā | refricāre |
| pres. 2nd pl. | refricāte | refricāminī |
| fut. 2nd sg. | refricātō | refricātor |
| fut. 3rd sg. | refricātō | refricātor |
| fut. 2nd pl. | refricātōte | — |
| fut. 3rd pl. | refricantō | refricantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | refricāre | refricārī |
| perfect infinitive | refricuisse refricāsse | refricātum esse |
| future infinitive | refricātūrum esse | refricātum īrī |
| present participle | refricāns | — |
| perfect participle | — | refricātus refricāta, refricātā, refricātae, refricātam, refricātārum, refricātās, refricātī, refricātōrum, refricātōs |
| future participle | refricātūrus refricātūra, refricātūrā, refricātūrae, refricātūram, refricātūrārum, refricātūrās, refricātūre, refricātūrī, refricātūrīs, refricātūrō, refricātūrōrum, refricātūrōs, refricātūrum | refricandus refricanda, refricandā, refricandae, refricandam, refricandārum, refricandās, refricande, refricandīs, refricandōrum, refricandōs |
gerundrefricandī, refricandō, refricandumsupinerefricātum, refricātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- refricare vulnus, cicatricem obductam
- to open an old wound.
rē^-frĭco, ŭi, ātum, 1, v. a. and n.
I. Act., to rub or scratch open again, to gall, fret (a favorite word of Cic.; otherwise rare).
A. Lit., Cato, R. R. 87:
vulnera, to tear open, Cic. Att. 5, 15, 2; so, vulnus, id. ib. 12, 18, a, 1; id. Fl. 23, 54: obductam jam cicatricem, id. Agr. 3, 2, 4.—B. Trop., to excite afresh, renew:
memoriam pulcherrimi facti, Cic. Phil. 3, 7, 18; cf.: rei publicae praeterita fata, id. Pis. 33, 82: animum memoria refricare coeperat, id. Sull. 6, 19: ut illa vetus fabula refricaretur, id. Cael. 30, 71: alicujus desiderium ac dolorem, id. Fam. 5, 17, 4: dolorem oratione, id. de Or. 2, 48, 199: admonitu refricatur amor, Ov. R. Am. 729: lamentationes, App. M. 4, p. 154, 4.—* II. Neutr., to break out afresh, appear again:
crebro refricat lippitudo, Cic. Att. 10, 17, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
re-fricō uī, ātūrus, āre,
to rub again, scratch open, gall, fret, irritate: volnus dicendo, reopen: cicatricem.—Fig., to excite afresh, renew, irritate, exasperate: pulcherrimi facti memoriam: animum memoria refricare coeperat: crebro refricatur lippitudo, breaks out again.
Origins
- Proto-Italic*wre-
- Latinrefricō
Proto-Indo-European *bʰreyH- Proto-Indo-European *bʰriH-o-s Proto-Italic *frios Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin friō Latin -ic- ▲ Latin -ō Latin -icō Latin frico Latin refricō From re- + frico.
Descendants
- Galicianrefregar