LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

reconciliō

reconciliō (present infinitive reconciliāre, perfect active reconciliāvī, supine reconciliātum)
Classical[rɛ.kɔŋˈkɪ.li.oː]Ecclesiastical[re.kon̠ʲˈt͡ʃiː.li.o]

Meaning

  1. to bring together again, reunite, reconcile; conciliate; bring back
  2. broadlyto regain, recover, restore, reestablish, win back

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.reconciliōreconciliābamreconciliābōreconciliāvīreconciliāveramreconciliāverō
reconciliārō
2nd sg.reconciliāsreconciliābāsreconciliābisreconciliāvistī
reconciliāstī
reconciliāverās
reconciliārās
reconciliāveris
3rd sg.reconciliatreconciliābatreconciliābitreconciliāvitreconciliāverat
reconciliārat
reconciliāverit
reconciliārit
1st pl.reconciliāmusreconciliābāmusreconciliābimusreconciliāvimusreconciliāverāmusreconciliāverimus
reconciliārimus
2nd pl.reconciliātisreconciliābātisreconciliābitisreconciliāvistis
reconciliāstis
reconciliāverātis
reconciliārātis
reconciliāveritis
reconciliāritis
3rd pl.reconciliantreconciliābantreconciliābuntreconciliāvērunt
reconciliāvēre, reconciliārunt
reconciliāverant
reconciliārant
reconciliāverint
reconciliārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.reconciliemreconciliāremreconciliāverim
reconciliārim
reconciliāvissem
reconciliāssem
2nd sg.reconciliēsreconciliārēsreconciliāverīsreconciliāvissēs
reconciliāssēs
3rd sg.reconcilietreconciliāretreconciliāverit
reconciliārit
reconciliāvisset
reconciliāsset
1st pl.reconciliēmusreconciliārēmusreconciliāverīmus
reconciliārīmus
reconciliāvissēmus
reconciliāssēmus
2nd pl.reconciliētisreconciliārētisreconciliāverītis
reconciliārītis
reconciliāvissētis
reconciliāssētis
3rd pl.reconcilientreconciliārentreconciliāverint
reconciliārint
reconciliāvissent
reconciliāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.reconciliorreconciliābarreconciliābor
2nd sg.reconciliāris
reconciliāre
reconciliābāris
reconciliābāre
reconciliāberis
reconciliābere
3rd sg.reconciliāturreconciliābāturreconciliābitur
1st pl.reconciliāmurreconciliābāmurreconciliābimur
2nd pl.reconciliāminīreconciliābāminīreconciliābiminī
3rd pl.reconcilianturreconciliābanturreconciliābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.reconcilierreconciliārer
2nd sg.reconciliēris
reconciliēre
reconciliārēris
reconciliārēre
3rd sg.reconciliēturreconciliārētur
1st pl.reconciliēmurreconciliārēmur
2nd pl.reconciliēminīreconciliārēminī
3rd pl.reconcilienturreconciliārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.reconciliāreconciliāre
pres. 2nd pl.reconciliātereconciliāminī
fut. 2nd sg.reconciliātōreconciliātor
fut. 3rd sg.reconciliātōreconciliātor
fut. 2nd pl.reconciliātōte—
fut. 3rd pl.reconciliantōreconciliantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivereconciliārereconciliārī
perfect infinitivereconciliāvisse
reconciliāsse
reconciliātum esse
future infinitivereconciliātūrum essereconciliātum īrī
present participlereconciliāns—
perfect participle—reconciliātus
reconciliāta, reconciliātā, reconciliātae, reconciliātam, reconciliātārum, reconciliātās, reconciliātī, reconciliātōrum, reconciliātōs
future participlereconciliātūrus
reconciliātūra, reconciliātūrā, reconciliātūrae, reconciliātūram, reconciliātūrārum, reconciliātūrās, reconciliātūre, reconciliātūrī, reconciliātūrīs, reconciliātūrō, reconciliātūrōrum, reconciliātūrōs, reconciliātūrum
reconciliandus
reconcilianda, reconciliandā, reconciliandae, reconciliandam, reconciliandārum, reconciliandās, reconciliande, reconciliandīs, reconciliandōrum, reconciliandōs
gerundreconciliandī, reconciliandō, reconciliandumsupinereconciliātum, reconciliātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

reconciliare alicuius animum or simply aliquem alicui
to reconcile two people; to be a mediator.
sibi aliquem, alicuius animum reconciliare or reconciliari alicui
to be reconciled; to make up a quarrel.

rĕ-concĭlĭo, āvi, ātum, 1 (old
I. fut. perf. reconciliasso, Plaut. Capt. 3, 4, 44; and, reconciliassere, id. ib. 1, 2, 65), v. a.
I. To bring together again, reunite, reconcile (class.): me cum C. Caesare reducit, reconciliat, restituit in gratiam, Cic. Prov. Cons. 9, 23: inimicos in gratiam, id. Dom. 50, 129; cf.: quibus eum omnibus eadem res publica reconciliavit, quae alienarat, reunited, reconciled, id. Prov. Cons. 9, 21: aliquem alicui, id. Sull. 12, 35; id. Deiot. 13, 35; Suet. Caes. 19; id. Aug. 61; Plin. Ep. 1, 5, 8; cf.: animum sorori tuae, Cic. Att. 6, 7, 1: militum animos imperatori, Liv. 8, 36: voluntatem senatus nobis, Cic. Fam. 1, 2, 1: mundum deo, Hier. in Isa. 8, 26, 5: aliquem, to make friendly, conciliate, Caes. ap. Cic. Att. 9, 7, C, 1: cura reconciliandi eos in gratiam, Liv. 1, 50 fin.: inimicos, Quint. 5, 7, 13; Plin. 11, 17, 18, § 58.—To recover, regain: oratione Parum insulam, Nep. Milt. 7, 2; to re-establish, restore: quod scribis de reconciliatā nostrā, gratiā, non intellego, cur reconciliatam esse dicas, quae nunquam imminuta est, restored, Cic. Fam. 5, 2, 5: gratiam, id. ib. 5, 2, 1; 3, 12, 4; id. Att. 1, 11, 1; id. Mil. 8, 21: existimationem judiciorum amissam, Cic. Verr. 2, 1, 1, § 2: diuturni laboris detrimentum sollertiā et virtute militum brevi reconciliatur, Caes. B. C. 2, 15, 4: gratiam cum aliquo, Liv. 29, 30, 10; 41, 22 fin.; cf.: gratiam cum Thebanis, Just. 7, 5, 2; 31, 4, 9: concordiam, Liv. 2, 32; 41, 25: amicitiam de integro, id. 8, 2; for which: inimicitiam invicem, i. e. to appease, Tac. G. 22 (corresp. to the previous inimicos): voluntatem, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 15, 1: pacem, Nep. Thras. 3, 2; Liv. 9, 16; 42, 46; 52.—Absol., Plin. Ep. 6, 5, 5.—
II. Ante-class., to bring back: aliquem domum, Plaut. Capt. prol. 33; 1, 2, 65: si hujus huc reconciliasso in libertatem filiam, ib. id. 3, 4, 44: apes, Varr. R. R. 3, 16 fin.; cf. articulum, App. Flor. 3, p. 354, 26.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinreconciliō

Proto-Indo-European *ḱe? Proto-Indo-European *ḱóm Proto-Italic *kom Proto-Italic *kom- Latin con- Proto-Indo-European *kelh₁- Proto-Italic *kalō Latin calō Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin concilium Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin conciliō Latin reconciliō From re- (“back; again”) + conciliō (“unite, connect”).

Descendants
  • Catalanreconciliar
  • Englishreconcile
  • Englishreconciliate
  • Frenchréconcilier
  • Italianriconciliare
  • Occitanreconciliar
  • Portuguesereconciliar
  • Romanianreconcilia
  • Spanishreconciliar
  • Galicianreconciliar

In English words that came into English from reconciliō

  • reconcilereconciliō
  • reconciliatoryreconciliāt

Quick answers

What does reconciliō mean in Latin?
reconciliō, a verb, means “to bring together again, reunite, reconcile; conciliate; bring back”.
What are the principal parts of reconciliō?
reconciliō, reconciliāre, reconciliāvī, reconciliātum (first conjugation).
How do you pronounce reconciliō?
In classical Latin, [rɛ.kɔŋˈkɪ.li.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [re.kon̠ʲˈt͡ʃiː.li.o].
Where does reconciliō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin reconciliō.