LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

conciliō

conciliō (present infinitive conciliāre, perfect active conciliāvī, supine conciliātum)
Classical[kɔŋˈkɪ.li.ɔ]Ecclesiastical[kon̠ʲˈt͡ʃiː.li.o]

Meaning

  1. To unite; to bring together; to reconcile; to conciliate
  2. To recommend.
  3. To procure; to gain.
  4. To win over; to purchase.
  5. To win the favour of; to reconcile.

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.conciliōconciliābamconciliābōconciliāvīconciliāveram
conciliāram
conciliāverō
conciliārō
2nd sg.conciliāsconciliābāsconciliābisconciliāvistī
conciliāstī
conciliāverās
conciliārās
conciliāveris
conciliāris
3rd sg.conciliatconciliābatconciliābitconciliāvit
conciliāt
conciliāverat
conciliārat
conciliāverit
conciliārit
1st pl.conciliāmusconciliābāmusconciliābimusconciliāvimus
conciliāmus
conciliāverāmus
conciliārāmus
conciliāverimus
conciliārimus
2nd pl.conciliātisconciliābātisconciliābitisconciliāvistis
conciliāstis
conciliāverātis
conciliārātis
conciliāveritis
conciliāritis
3rd pl.conciliantconciliābantconciliābuntconciliāvērunt
conciliārunt, conciliāvēre
conciliāverant
conciliārant
conciliāverint
conciliārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.conciliemconciliāremconciliāverim
conciliārim
conciliāvissem
conciliāssem
2nd sg.conciliēsconciliārēsconciliāverīs
conciliārīs
conciliāvissēs
conciliāssēs
3rd sg.concilietconciliāretconciliāverit
conciliārit
conciliāvisset
conciliāsset
1st pl.conciliēmusconciliārēmusconciliāverīmus
conciliārīmus
conciliāvissēmus
conciliāssēmus
2nd pl.conciliētisconciliārētisconciliāverītis
conciliārītis
conciliāvissētis
conciliāssētis
3rd pl.concilientconciliārentconciliāverint
conciliārint
conciliāvissent
conciliāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.conciliorconciliābarconciliābor
2nd sg.conciliāris
conciliāre
conciliābāris
conciliābāre
conciliāberis
conciliābere
3rd sg.conciliāturconciliābāturconciliābitur
1st pl.conciliāmurconciliābāmurconciliābimur
2nd pl.conciliāminīconciliābāminīconciliābiminī
3rd pl.concilianturconciliābanturconciliābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.concilierconciliārer
2nd sg.conciliēris
conciliēre
conciliārēris
conciliārēre
3rd sg.conciliēturconciliārētur
1st pl.conciliēmurconciliārēmur
2nd pl.conciliēminīconciliārēminī
3rd pl.concilienturconciliārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.conciliāconciliāre
pres. 2nd pl.conciliāteconciliāminī
fut. 2nd sg.conciliātōconciliātor
fut. 3rd sg.conciliātōconciliātor
fut. 2nd pl.conciliātōte—
fut. 3rd pl.conciliantōconciliantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconciliāreconciliārī
perfect infinitiveconciliāvisse
conciliāsse
conciliātum esse
future infinitiveconciliātūrum esseconciliātum īrī
present participleconciliāns—
perfect participle—conciliātus
conciliāta, conciliātā, conciliātae, conciliātam, conciliātārum, conciliātās, conciliātī, conciliātōrum, conciliātōs
future participleconciliātūrusconciliandus
gerundconciliandī, conciliandō, conciliandumsupineconciliātum, conciliātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

pacem conciliare (Fam. 10. 27)
to bring about a peace.
nuptias conciliare (Nep. Att. 5. 3)
to arrange a marriage.
auctoritatem or dignitatem sibi conciliare, parare
to gain dignity; to make oneself a person of consequence.
benevolentiam, favorem, voluntatem alicuius sibi conciliare or colligere (ex aliqua re)
to find favour with some one; to get into their good graces.

concĭlĭo, āvi, ātum, 1, v. a. concilium.
I. To bring together several objects into one whole, to unite, connect (class. in prose and poetry, not in Hor.).
A. Prop. (thus several times in Lucr. of the union of atoms): primordia Non ex illarum conventu conciliata, not formed by the union of separate parts, Lucr. 1, 612; 2, 901: dispersa, id. 6, 890: omnia in alto, id. 5, 466; cf. also id. 1, 1042; 2, 552.—Of physical union of other kinds: traduces bini inter se obvii miscentur alliganturque unā conciliati, Plin. 17, 23, 35, § 211; of medic. mixtures: gramen hyoscyami cerae, to mix, Ser. Samm. 40, 754.—
2. Of the fulling of cloth: vestimentum, Varr. L. L. 6, § 43 Müll.—
B. Trop.
1. To unite in thought or feeling, to make friendly, to procure the favor of, to make inclined to, to gain, win over; constr. aliquos inter se, aliquem alicui or absol. (in this sense very freq.).
(a). Aliquos inter se: quin res publica nos inter nos conciliatura conjuncturaque sit, Cic. Fam. 5, 7, 2; so, conciliare et conjungere homines inter se, id. Off. 1, 16, 50: feras inter sese, id. Rosc. Am. 22, 63.—
(b). Aliquem (aliquid) alicui: conciliare sibi, avertere ab adversario judicem, Quint. 6, 1, 11: quas (legiones) sibi conciliare pecuniā cogitabat, Cic. Fam. 12, 23, 2: Pammenem sibi similitudine fortunae, Tac. A. 16, 14: homines sibi, Nep. Ages. 2 fin.; id. Them. 10, 1: simulatque natum sit animal, ipsum sibi conciliari et commendari ad se conservandum, Cic. Fin. 3, 5, 16: eam civitatem Arvernis, Caes. B. G. 7, 7; cf.: reliquas civitates amicitia Caesari, id. B. C. 3, 55 fin.: per quam (causam) cum universo ordini tum primoribus se patrum concilient, Liv. 4, 48, 9: arma sibi, Verg. A. 10, 151: deos homini, Ov. F. 1, 337: audientem exordio, Quint. 8, prooem. 11: judicem probationibus nostris, id. 4, 3, 9: Maurorum animos Vitellio, Tac. H. 2, 58; cf.: quas res quosque homines quibus rebus aut quibus hominibus vel conciliasset vel alienasset ipsa natura, Quint. 5, 10, 17: omne animal primum constitutioni suae conciliari, i. e. governs itself in accordance with, etc., Sen. Ep. 124, 14; cf. id. ib. § 15 sqq.: primum sibi ipsum conciliatur animal, id. ib. § 17: frui iis rebus, quas primas homini natura conciliet, Cic. Ac. 2, 42, 131; cf. conciliatio, I. B. 2.—Without dat.: conciliabat ceteros reges, Nep. Hann. 10, 2; so, accusatorem, Quint. 6, 1, 12: conciliare, docere, movere judicem, id. 11, 1, 61; cf. id. 2, 5, 7; 3, 9, 7: plures, Tac. A. 15, 51: animos hominum, Cic. Off. 2, 5, 17; cf. id. de Or. 3, 53, 204: animum judicis, Quint. 4, 1, 25; cf.: animos judicum (opp. alienare), id. 11, 1, 8: animos plebis, Liv. 1, 35, 2: animos militum pollicitationibus, Suet. Oth. 6; cf. Tac. H. 1, 18, —
(g). (Aliquem) ad aliquid: Labienum praefecit togatae, quo majore commendatione conciliaretur ad consulatūs petitionem, Auct. B. G. 8, 52.—
(d). Absol.: nihil est ad conciliandum gratius verecundiā, Quint. 11, 3, 161: conciliare, narrare, id. 3, 4, 15.—
2. = commendo, to represent something to one as agreeable, pleasant, etc., i. e. to recommend: et dictis artes conciliasse suas, Ov. Tr. 3, 11, 42.—
II. With acc. and dat. (aliquid alicui) or absol., to procure, provide, prepare, produce something for one.
A. With physical objects.
1. Of the procuring of a maiden, an object of love, in an honorable and (more freq.) in a dishonorable sense, to unite, procure, couple (cf. Lucr. 5, 961): tute ad eum adeas, tute concilies, tute poscas, Plaut. Trin. 2, 2, 111: num me nupsisti conciliante seni? Ov. Am. 1, 13, 42: conciliata viro, Cat. 68, 130: existimabatur Servilia etiam filiam suam Tertiam Caesari conciliare, to give as a mistress, Suet. Caes. 50: cum ei dignatio Juliā genitam Atiam conciliasset uxorem, Vell. 2, 59, 2.—Once with ad: a tuā me uxore dicam delatum, ut sese ad eum conciliarem, Plaut. Mil. 3, 1, 206.—
2. To procure, obtain by purchase or otherwise, to purchase, acquire, win, gain: illum mihi, Plaut. Poen. 3, 5, 25; cf.: male habiti et male conciliati, i. e. at a bad bargain, id. Ps. 1, 2, 1: prodi, male conciliate, Ter. Eun. 4, 4, 2: Mi. Estne empta mihi haec? Pe. His legibus habeas licet, Conciliavisti pulcre, Plaut. Ep. 3, 4, 39 sq.: ut tibi recte conciliandi primo facerem copiam, a chance for a good bargain, id. Pers. 4, 3, 69: si ullo pacto ille (filius) huc conciliari potest, can be brought here, Plaut. Capt. 1, 2, 22 (cf. id. ib. prol. 33): HS. viciens ex hoc uno genere, to extort, Cic. Verr. 2, 2, 58, § 142; cf. pecunias, id. ib. 2, 2, 55, § 137; 2, 3, 30, § 71; 2, 3, 84, § 194; and, in a more gen. sense: summum bonum esse frui rebus iis, quas primas natura conciliavisset, id. Ac. 2, 42, 131.—
B. With abstr. objects, to cause, bring about, procure, acquire, make, produce, etc.: affinitatem et gratiam, Plaut. Trin. 2, 4, 42; cf. gratiam, Suet. Calig. 3: pacem inter cives, Cic. Fam. 10, 27, 1; cf. Ter. Heaut. 5, 5, 2: amorem sibi, Cic. Arch. 8, 17; cf. id. de Or. 2, 51, 206: favorem ad vulgum, Liv. 29, 22, 8; cf.: favorem populi, Suet. Caes. 11: amicitiam cum aliquo, Cic. Deiot. 14, 39: gloriam, id. Mur. 20, 41: laudem, Quint. 2, 7, 4: dignitatem auctoribus suis, Tac. Or. 9: famam clementiae, Liv. 21, 60, 4: majestatem nomini Romano, id. 29, 11, 4: odium, Quint. 5, 13, 38; 6, 2, 16: risus, to cause, id. 6, 3, 35: otium, Nep. Timol. 3, 2: otii nomine servitutem, id. Epam. 5, 3: nuptias, to bring about, id. Att. 5, 3; Just. 7, 6, 10; cf.: jugales toros, Stat. S. 3, 5, 70.—Hence, concĭlĭātus, a, um, P. a. (in acc. with I. B.), friendly; in partic. in a pass. sense.
A. Beloved: (Hasdrubal) flore aetatis primo Hamilcari conciliatus, Liv. 21, 2, 3: juvenis aetatis flore conciliatus sibi, Curt. 7, 9, 19; cf. Suet. Vit. Ter. 1; id. Vit. 7.—In sup.: est nobis conciliatissimus, Symm. Ep. 9, 37.—
B. In an act. sense, favorably inclined, devoted, favorable to something; comp.: ut judex ad rem accipiendam fiat conciliatior, Quint. 4, 2, 24: (homo) voluptati a naturā conciliatus, a dolore autem abjunctus alienatusque est, Gell. 12, 5, 18.—Adv. not in use.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconciliō

Proto-Indo-European *kelh₁- Proto-Italic *kalō Latin calō Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin concilium Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin conciliō From concilium (“council, meeting”) + -ō.

Descendants
  • Catalanconciliar
  • Englishconciliate
  • Frenchconcilier
  • Italianconciliare
  • Portugueseconciliar
  • Romanianconcilia
  • Spanishconciliar
  • Galicianconciliar

Quick answers

What does conciliō mean in Latin?
conciliō, a verb, means “To unite; to bring together; to reconcile”.
What are the principal parts of conciliō?
conciliō, conciliāre, conciliāvī, conciliātum (first conjugation).
How do you pronounce conciliō?
In classical Latin, [kɔŋˈkɪ.li.ɔ]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon̠ʲˈt͡ʃiː.li.o].
Where does conciliō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin conciliō.