verbfirst conjugation
prōpugnō
prōpugnō (present infinitive prōpugnāre, perfect active prōpugnāvī, supine prōpugnātum)
Classical[proːˈpʊŋ.noː]Ecclesiastical[proˈpuɲ.ɲo]
Meaning
- to fight or contend for
Ipsī ex silvīs rārī prōpugnābant nostrōsque intrā mūnītiōnēs ingredī prohibēbant.
They fought from the woods in scattered groups and prevented our men from making their way within the fortifications.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico - to defend
urbs prōpugnāta et līberāta
defended and liberated city
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | prōpugnō | prōpugnābam | prōpugnābō | prōpugnāvī | prōpugnāveram | prōpugnāverō prōpugnārō |
| 2nd sg. | prōpugnās | prōpugnābās | prōpugnābis | prōpugnāvistī prōpugnāstī | prōpugnāverās prōpugnārās | prōpugnāveris |
| 3rd sg. | prōpugnat | prōpugnābat | prōpugnābit | prōpugnāvit | prōpugnāverat prōpugnārat | prōpugnāverit prōpugnārit |
| 1st pl. | prōpugnāmus | prōpugnābāmus | prōpugnābimus | prōpugnāvimus | prōpugnāverāmus | prōpugnāverimus prōpugnārimus |
| 2nd pl. | prōpugnātis | prōpugnābātis | prōpugnābitis | prōpugnāvistis prōpugnāstis | prōpugnāverātis prōpugnārātis | prōpugnāveritis prōpugnāritis |
| 3rd pl. | prōpugnant | prōpugnābant | prōpugnābunt | prōpugnāvērunt prōpugnāvēre, prōpugnārunt | prōpugnāverant prōpugnārant | prōpugnāverint prōpugnārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | prōpugnem | prōpugnārem | prōpugnāverim prōpugnārim | prōpugnāvissem prōpugnāssem |
| 2nd sg. | prōpugnēs | prōpugnārēs | prōpugnāverīs | prōpugnāvissēs prōpugnāssēs |
| 3rd sg. | prōpugnet | prōpugnāret | prōpugnāverit prōpugnārit | prōpugnāvisset prōpugnāsset |
| 1st pl. | prōpugnēmus | prōpugnārēmus | prōpugnāverīmus prōpugnārīmus | prōpugnāvissēmus prōpugnāssēmus |
| 2nd pl. | prōpugnētis | prōpugnārētis | prōpugnāverītis prōpugnārītis | prōpugnāvissētis prōpugnāssētis |
| 3rd pl. | prōpugnent | prōpugnārent | prōpugnāverint prōpugnārint | prōpugnāvissent prōpugnāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | prōpugnor | prōpugnābar | prōpugnābor |
| 2nd sg. | prōpugnāris prōpugnāre | prōpugnābāris prōpugnābāre | prōpugnāberis prōpugnābere |
| 3rd sg. | prōpugnātur | prōpugnābātur | prōpugnābitur |
| 1st pl. | prōpugnāmur | prōpugnābāmur | prōpugnābimur |
| 2nd pl. | prōpugnāminī | prōpugnābāminī | prōpugnābiminī |
| 3rd pl. | prōpugnantur | prōpugnābantur | prōpugnābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | prōpugner | prōpugnārer |
| 2nd sg. | prōpugnēris prōpugnēre | prōpugnārēris prōpugnārēre |
| 3rd sg. | prōpugnētur | prōpugnārētur |
| 1st pl. | prōpugnēmur | prōpugnārēmur |
| 2nd pl. | prōpugnēminī | prōpugnārēminī |
| 3rd pl. | prōpugnentur | prōpugnārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | prōpugnā | prōpugnāre |
| pres. 2nd pl. | prōpugnāte | prōpugnāminī |
| fut. 2nd sg. | prōpugnātō | prōpugnātor |
| fut. 3rd sg. | prōpugnātō | prōpugnātor |
| fut. 2nd pl. | prōpugnātōte | — |
| fut. 3rd pl. | prōpugnantō | prōpugnantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | prōpugnāre | prōpugnārī |
| perfect infinitive | prōpugnāvisse prōpugnāsse | prōpugnātum esse |
| future infinitive | prōpugnātūrum esse | prōpugnātum īrī |
| present participle | prōpugnāns | — |
| perfect participle | — | prōpugnātus prōpugnāta, prōpugnātā, prōpugnātae, prōpugnātam, prōpugnātārum, prōpugnātās, prōpugnātī, prōpugnātōrum, prōpugnātōs |
| future participle | prōpugnātūrus prōpugnātūra, prōpugnātūrā, prōpugnātūrae, prōpugnātūram, prōpugnātūrārum, prōpugnātūrās, prōpugnātūre, prōpugnātūrī, prōpugnātūrīs, prōpugnātūrō, prōpugnātūrōrum, prōpugnātūrōs, prōpugnātūrum | prōpugnandus prōpugnanda, prōpugnandā, prōpugnandae, prōpugnandam, prōpugnandārum, prōpugnandās, prōpugnande, prōpugnandīs, prōpugnandōrum, prōpugnandōs |
gerundprōpugnandī, prōpugnandō, prōpugnandumsupineprōpugnātum, prōpugnātū
prō-pugno, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I.
I. To rush out to fight, go forth to fight, to make sallies or sorties:
ipsi ex silvis rari propugnabant, Caes. B. G. 5, 9; cf. id. ib. 2. 7; id. B. C. 2, 8.—II. To fight or contend for, to defend a thing (class.; syn.: tutor, defendo).
A. Lit.:
uno tempore propugnare et munire, Caes. B. C. 3, 45: pro suo partu, Cic. Tusc. 5, 27, 79: multos e muris propugnantes hastā transfixit, Curt. 4, 4, 11. —(b). With dat. (post-class.):
propugnare fratri, App. M. 9, p. 234, 28: puero misello, id. ib. 7, p. 200, 13.—B. Trop.:
pro aequitate, Cic. Off. 1, 19, 62: pro salute, id. Fam. 11, 16, 2.—With acc. (post-Aug.), to defend: absentiam suam, Suet. Caes. 23: dum quae libidine deliquerant, ambitu propugnant, Tac. A. 13, 31 fin.; 15, 13: pectora parmā, Stat. Th. 2. 584; 4, 110.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prō-pūgnō āvī, ātus, āre,
to go forth to fight, sally, make sorties: ex silvis rari, Cs.—To fight in defence, repel an assault, resist: uno tempore propugnare et munire, Cs.: pro suo partu: multos e muris propugnantes hastā transfixit, Cu.: munimenta, defend, Ta.—Fig., to contend, argue in defence, be a champion: pro illorum famā: pro salute.
Origins
- Proto-Indo-European*per-der.?
- Proto-Indo-European*per-der.?
- Proto-Indo-European*pér
- Proto-Indo-European*pró
- Proto-Indo-European*pro-
- Proto-Italic*pro-
- Latinprōpugnō
Proto-Indo-European *pewǵ-der. Proto-Indo-European *puǵnos Proto-Italic *pugnos Latin pugnus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin pugno Latin prōpugnō From pro- + pugno.
Descendants
- Englishpropugn
- Italianpropugnare
- Spanishpropugnar