LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

propitius

propitius (feminine propitia, neuter propitium)
Classical[prɔˈpɪ.ti.ʊs]Ecclesiastical[proˈpit.t͡si.us]

Meaning

  1. adjectivefavorable, well-disposed, kind
  2. adjectivepropitious
    Sit utrīsque Venus Pompeiāna propitia et semper concordēs vīvant.May Pompeian Venus be propitious in her heart to them both and may they always live harmoniously.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepropitiuspropitiapropitium
genitivepropitiīpropitiaepropitiī
dativepropitiōpropitiaepropitiō
accusativepropitiumpropitiampropitium
ablativepropitiōpropitiāpropitiō
vocativepropitiepropitiapropitium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepropitiīpropitiaepropitia
genitivepropitiōrumpropitiārumpropitiōrum
dativepropitiīspropitiīspropitiīs
accusativepropitiōspropitiāspropitia
ablativepropitiīspropitiīspropitiīs
vocativepropitiīpropitiaepropitia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

dei propitii (opp. irati)
the favour of heaven.

prŏpĭtĭus, a, um (prōpĭtĭus, Juvenc. 1, 16, 43 al.), adj. prope,
I. favorable, well-disposed, gracious, kind, propitious (class.; cf.: faustus, prosperus, secundus).
I. Of persons, esp. of deities: Mars pater, te precor quaesoque, uti sies volens, propitius mihi domo familiaeque nostrae, an old formula of prayer in Cato, R. R. 141, 2: tam propitiam reddam, quam cum propitia est Juno Jovi, Plaut. Merc. 5, 2, 112; cf. id. Poen. 1, 2, 164: cui homini di sunt propitii, ei non esse iratos puto, id. Curc. 4, 4, 1: ita deos mihi velim propitios, ut, etc., Cic. Div. in Caecil. 13, 41: parentes, Ter. Ad. 1, 1, 6: hunc propitium sperant, illum iratum putant, Cic. Att. 8, 16, 2: uti volens propitius suam sospitet progeniem, Liv. 1, 16 Weissenb. ad loc.—
II. Of things: propitiis auribus accipitur, Sen. Suas. 1: propitius et tranquillus Oceanus, Flor. 3, 10: pax, Plaut. Trin. 4, 1, 18: voluntas, Nep. Dion, 9, 6.

Origins

From pro- plus an element possibly derived from *peth₂- (“to rush, fly”), so that the original meaning was "falling or rushing forward", hence "eager, well-disposed". Compare Ancient Greek προπετής (propetḗs, “inclined forward”).

Descendants
  • Catalanpropici
  • Italianpropizio
  • Occitanpropici
  • Frenchpropicefrom Old French propice
  • Romanianpropicefrom Old French propice
  • Englishpropicefrom Old French propice
  • Englishpropitiousfrom Old French propice
  • Portuguesepropício
  • Spanishpropicio
  • Galicianpropicio

Quick answers

What does propitius mean in Latin?
propitius, a adjective, means “favorable, well-disposed, kind; propitious”.
How do you pronounce propitius?
In classical Latin, [prɔˈpɪ.ti.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [proˈpit.t͡si.us].