adjectivefirst/second-declension adjective
propitius
propitius (feminine propitia, neuter propitium)
Classical[prɔˈpɪ.ti.ʊs]Ecclesiastical[proˈpit.t͡si.us]
Meaning
- adjectivefavorable, well-disposed, kind
- adjectivepropitious
Sit utrīsque Venus Pompeiāna propitia et semper concordēs vīvant.
May Pompeian Venus be propitious in her heart to them both and may they always live harmoniously.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
benignus, favēnspropitius -a -um — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 15
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | propitius | propitia | propitium |
| genitive | propitiī | propitiae | propitiī |
| dative | propitiō | propitiae | propitiō |
| accusative | propitium | propitiam | propitium |
| ablative | propitiō | propitiā | propitiō |
| vocative | propitie | propitia | propitium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | propitiī | propitiae | propitia |
| genitive | propitiōrum | propitiārum | propitiōrum |
| dative | propitiīs | propitiīs | propitiīs |
| accusative | propitiōs | propitiās | propitia |
| ablative | propitiīs | propitiīs | propitiīs |
| vocative | propitiī | propitiae | propitia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- dei propitii (opp. irati)
- the favour of heaven.
prŏpĭtĭus, a, um (prōpĭtĭus, Juvenc. 1, 16, 43 al.), adj. prope,
I. favorable, well-disposed, gracious, kind, propitious (class.; cf.: faustus, prosperus, secundus).
I. Of persons, esp. of deities: Mars pater, te precor quaesoque, uti sies volens, propitius mihi domo familiaeque nostrae, an old formula of prayer in Cato, R. R. 141, 2:
tam propitiam reddam, quam cum propitia est Juno Jovi, Plaut. Merc. 5, 2, 112; cf. id. Poen. 1, 2, 164: cui homini di sunt propitii, ei non esse iratos puto, id. Curc. 4, 4, 1: ita deos mihi velim propitios, ut, etc., Cic. Div. in Caecil. 13, 41: parentes, Ter. Ad. 1, 1, 6: hunc propitium sperant, illum iratum putant, Cic. Att. 8, 16, 2: uti volens propitius suam sospitet progeniem, Liv. 1, 16 Weissenb. ad loc.—II. Of things:
propitiis auribus accipitur, Sen. Suas. 1: propitius et tranquillus Oceanus, Flor. 3, 10: pax, Plaut. Trin. 4, 1, 18: voluntas, Nep. Dion, 9, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
propitius adj.
prope, favorable, well-disposed, gracious, kind, propitious : dii mihi: parentes, T.: uti volens propitius suam sospitet progeniem, L.
Origins
From pro- plus an element possibly derived from *peth₂- (“to rush, fly”), so that the original meaning was "falling or rushing forward", hence "eager, well-disposed". Compare Ancient Greek προπετής (propetḗs, “inclined forward”).
Descendants
- Catalanpropici
- Italianpropizio
- Occitanpropici
- Frenchpropicefrom Old French propice
- Romanianpropicefrom Old French propice
- Englishpropicefrom Old French propice
- Englishpropitiousfrom Old French propice
- Portuguesepropício
- Spanishpropicio
- Galicianpropicio