LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

propitiō

propitiō (present infinitive propitiāre, perfect active propitiāvī, supine propitiātum)
Classical[prɔˈpɪ.ti.oː]Ecclesiastical[proˈpit.t͡si.o]

Meaning

  1. to propitiate
  2. to soothe

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.propitiōpropitiābampropitiābōpropitiāvīpropitiāverampropitiāverō
propitiārō
2nd sg.propitiāspropitiābāspropitiābispropitiāvistī
propitiāstī
propitiāverās
propitiārās
propitiāveris
3rd sg.propitiatpropitiābatpropitiābitpropitiāvitpropitiāverat
propitiārat
propitiāverit
propitiārit
1st pl.propitiāmuspropitiābāmuspropitiābimuspropitiāvimuspropitiāverāmuspropitiāverimus
propitiārimus
2nd pl.propitiātispropitiābātispropitiābitispropitiāvistis
propitiāstis
propitiāverātis
propitiārātis
propitiāveritis
propitiāritis
3rd pl.propitiantpropitiābantpropitiābuntpropitiāvērunt
propitiāvēre, propitiārunt
propitiāverant
propitiārant
propitiāverint
propitiārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.propitiempropitiārempropitiāverim
propitiārim
propitiāvissem
propitiāssem
2nd sg.propitiēspropitiārēspropitiāverīspropitiāvissēs
propitiāssēs
3rd sg.propitietpropitiāretpropitiāverit
propitiārit
propitiāvisset
propitiāsset
1st pl.propitiēmuspropitiārēmuspropitiāverīmus
propitiārīmus
propitiāvissēmus
propitiāssēmus
2nd pl.propitiētispropitiārētispropitiāverītis
propitiārītis
propitiāvissētis
propitiāssētis
3rd pl.propitientpropitiārentpropitiāverint
propitiārint
propitiāvissent
propitiāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.propitiorpropitiābarpropitiābor
2nd sg.propitiāris
propitiāre
propitiābāris
propitiābāre
propitiāberis
propitiābere
3rd sg.propitiāturpropitiābāturpropitiābitur
1st pl.propitiāmurpropitiābāmurpropitiābimur
2nd pl.propitiāminīpropitiābāminīpropitiābiminī
3rd pl.propitianturpropitiābanturpropitiābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.propitierpropitiārer
2nd sg.propitiēris
propitiēre
propitiārēris
propitiārēre
3rd sg.propitiēturpropitiārētur
1st pl.propitiēmurpropitiārēmur
2nd pl.propitiēminīpropitiārēminī
3rd pl.propitienturpropitiārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.propitiāpropitiāre
pres. 2nd pl.propitiātepropitiāminī
fut. 2nd sg.propitiātōpropitiātor
fut. 3rd sg.propitiātōpropitiātor
fut. 2nd pl.propitiātōte—
fut. 3rd pl.propitiantōpropitiantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepropitiārepropitiārī
perfect infinitivepropitiāvisse
propitiāsse
propitiātum esse
future infinitivepropitiātūrum essepropitiātum īrī
present participlepropitiāns—
perfect participle—propitiātus
propitiāta, propitiātā, propitiātae, propitiātam, propitiātārum, propitiātās, propitiātī, propitiātōrum, propitiātōs
future participlepropitiātūrus
propitiātūra, propitiātūrā, propitiātūrae, propitiātūram, propitiātūrārum, propitiātūrās, propitiātūre, propitiātūrī, propitiātūrīs, propitiātūrō, propitiātūrōrum, propitiātūrōs, propitiātūrum
propitiandus
propitianda, propitiandā, propitiandae, propitiandam, propitiandārum, propitiandās, propitiande, propitiandīs, propitiandōrum, propitiandōs
gerundpropitiandī, propitiandō, propitiandumsupinepropitiātum, propitiātū

prŏpĭtĭo, āvi, ātum, 1 (prōpĭtĭo, Ven. Fort. S. M. 4, 163; Prud. στεφ. 3, 211), v. a. id.,
I. to render favorable, to appease, propitiate (ante-class. and post-Aug.; cf. placo), Pac. ap. Non. 111, 20: Venerem, Plaut. Poen. 1, 2, 120: manes Galbae, Suet. Oth. 7: Jovem, Curt. 4, 13, 15; 4, 7, 24; Sen. Ep. 95, 50; Val. Max. 1, 1, 1: propitiata Juno per matronas, Tac. A. 15, 44: numina, Plin. 15, 30, 40, § 135: suum genium, Tac. Or. 9.—Pass., to be propitious: propitietur vobis Dominus, Vulg. Lev. 23, 28.—
II. Transf., to atone for: de propitiato peccato, Vulg. Ecclus. 5, 5.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin propitiō From propitius (“favorable”, “well-disposed”, “gracious”, “kind”, “propitious”) + -ō.

Descendants
  • Catalanpropiciar
  • Englishpropitiate
  • Italianpropiziare
  • Portuguesepropiciar
  • Spanishpropiciar
  • Galicianpropiciar

Quick answers

What does propitiō mean in Latin?
propitiō, a verb, means “to propitiate; to soothe”.
What are the principal parts of propitiō?
propitiō, propitiāre, propitiāvī, propitiātum (first conjugation).
How do you pronounce propitiō?
In classical Latin, [prɔˈpɪ.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [proˈpit.t͡si.o].