verbfirst conjugation
propitiō
propitiō (present infinitive propitiāre, perfect active propitiāvī, supine propitiātum)
Classical[prɔˈpɪ.ti.oː]Ecclesiastical[proˈpit.t͡si.o]
Meaning
- to propitiate
- to soothe
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | propitiō | propitiābam | propitiābō | propitiāvī | propitiāveram | propitiāverō propitiārō |
| 2nd sg. | propitiās | propitiābās | propitiābis | propitiāvistī propitiāstī | propitiāverās propitiārās | propitiāveris |
| 3rd sg. | propitiat | propitiābat | propitiābit | propitiāvit | propitiāverat propitiārat | propitiāverit propitiārit |
| 1st pl. | propitiāmus | propitiābāmus | propitiābimus | propitiāvimus | propitiāverāmus | propitiāverimus propitiārimus |
| 2nd pl. | propitiātis | propitiābātis | propitiābitis | propitiāvistis propitiāstis | propitiāverātis propitiārātis | propitiāveritis propitiāritis |
| 3rd pl. | propitiant | propitiābant | propitiābunt | propitiāvērunt propitiāvēre, propitiārunt | propitiāverant propitiārant | propitiāverint propitiārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | propitiem | propitiārem | propitiāverim propitiārim | propitiāvissem propitiāssem |
| 2nd sg. | propitiēs | propitiārēs | propitiāverīs | propitiāvissēs propitiāssēs |
| 3rd sg. | propitiet | propitiāret | propitiāverit propitiārit | propitiāvisset propitiāsset |
| 1st pl. | propitiēmus | propitiārēmus | propitiāverīmus propitiārīmus | propitiāvissēmus propitiāssēmus |
| 2nd pl. | propitiētis | propitiārētis | propitiāverītis propitiārītis | propitiāvissētis propitiāssētis |
| 3rd pl. | propitient | propitiārent | propitiāverint propitiārint | propitiāvissent propitiāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | propitior | propitiābar | propitiābor |
| 2nd sg. | propitiāris propitiāre | propitiābāris propitiābāre | propitiāberis propitiābere |
| 3rd sg. | propitiātur | propitiābātur | propitiābitur |
| 1st pl. | propitiāmur | propitiābāmur | propitiābimur |
| 2nd pl. | propitiāminī | propitiābāminī | propitiābiminī |
| 3rd pl. | propitiantur | propitiābantur | propitiābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | propitier | propitiārer |
| 2nd sg. | propitiēris propitiēre | propitiārēris propitiārēre |
| 3rd sg. | propitiētur | propitiārētur |
| 1st pl. | propitiēmur | propitiārēmur |
| 2nd pl. | propitiēminī | propitiārēminī |
| 3rd pl. | propitientur | propitiārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | propitiā | propitiāre |
| pres. 2nd pl. | propitiāte | propitiāminī |
| fut. 2nd sg. | propitiātō | propitiātor |
| fut. 3rd sg. | propitiātō | propitiātor |
| fut. 2nd pl. | propitiātōte | — |
| fut. 3rd pl. | propitiantō | propitiantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | propitiāre | propitiārī |
| perfect infinitive | propitiāvisse propitiāsse | propitiātum esse |
| future infinitive | propitiātūrum esse | propitiātum īrī |
| present participle | propitiāns | — |
| perfect participle | — | propitiātus propitiāta, propitiātā, propitiātae, propitiātam, propitiātārum, propitiātās, propitiātī, propitiātōrum, propitiātōs |
| future participle | propitiātūrus propitiātūra, propitiātūrā, propitiātūrae, propitiātūram, propitiātūrārum, propitiātūrās, propitiātūre, propitiātūrī, propitiātūrīs, propitiātūrō, propitiātūrōrum, propitiātūrōs, propitiātūrum | propitiandus propitianda, propitiandā, propitiandae, propitiandam, propitiandārum, propitiandās, propitiande, propitiandīs, propitiandōrum, propitiandōs |
gerundpropitiandī, propitiandō, propitiandumsupinepropitiātum, propitiātū
prŏpĭtĭo, āvi, ātum, 1 (prōpĭtĭo, Ven. Fort. S. M. 4, 163; Prud. στεφ. 3, 211), v. a. id.,
I. to render favorable, to appease, propitiate (ante-class. and post-Aug.; cf. placo), Pac. ap. Non. 111, 20:
Venerem, Plaut. Poen. 1, 2, 120: manes Galbae, Suet. Oth. 7: Jovem, Curt. 4, 13, 15; 4, 7, 24; Sen. Ep. 95, 50; Val. Max. 1, 1, 1: propitiata Juno per matronas, Tac. A. 15, 44: numina, Plin. 15, 30, 40, § 135: suum genium, Tac. Or. 9.—Pass., to be propitious: propitietur vobis Dominus, Vulg. Lev. 23, 28.—II. Transf., to atone for:
de propitiato peccato, Vulg. Ecclus. 5, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
propitiō —, ātus, āre
propitius, to appease, propitiate : Iovem, Cu.: propitiata Iuno, Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin propitiō From propitius (“favorable”, “well-disposed”, “gracious”, “kind”, “propitious”) + -ō.
Descendants
- Catalanpropiciar
- Englishpropitiate
- Italianpropiziare
- Portuguesepropiciar
- Spanishpropiciar
- Galicianpropiciar