LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

propitiātor

propitiātor m (genitive propitiātōris)
Classical[prɔ.pɪ.tiˈaː.tɔr]Ecclesiastical[pro.pit.t͡siˈaː.tor]

Meaning

  1. EcclesiasticalLatina propitiator

Declension

declension
formsingularplural
nominativepropitiātorpropitiātōrēs
genitivepropitiātōrispropitiātōrum
dativepropitiātōrīpropitiātōribus
accusativepropitiātōrempropitiātōrēs
ablativepropitiātōrepropitiātōribus
vocativepropitiātorpropitiātōrēs

prŏpĭtĭātor, ōris, m. propitio,
I. a propitiator (eccl. Lat.): habentes propitiatorem dominum nostrum Jesum Christum, Hier. Ep. 21, n. 2; Ambros. in Luc. prol. 7.

Origins

propitiāt-, propitiō (“to propitiate”, “to sooth”) + -tor (forms agent nouns)

Descendants
  • Englishpropitiator
  • Italianpropiziatore
  • Spanishpropiciador

In English words that came into English from propitiātor

  • propitiatorpropitiātor
  • propitiatorypropitiātōrius

Quick answers

What does propitiātor mean in Latin?
propitiātor, a noun, means “a propitiator”.
What is the genitive of propitiātor?
The genitive singular is propitiātōris. propitiātor is masculine, third declension.
How do you pronounce propitiātor?
In classical Latin, [prɔ.pɪ.tiˈaː.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [pro.pit.t͡siˈaː.tor].