LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

prōmereō

prōmereō (present infinitive prōmerēre, perfect active prōmeruī, supine prōmeritum)
Classical[proːˈmɛ.re.oː]Ecclesiastical[proˈmɛː.re.o]

Meaning

  1. to be deserving of, deserve, merit, earn
  2. broadlyto acquire, earn, gain, get, win

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.prōmereōprōmerēbamprōmerēbōprōmeruīprōmerueramprōmeruerō
2nd sg.prōmerēsprōmerēbāsprōmerēbisprōmeruistīprōmeruerāsprōmerueris
3rd sg.prōmeretprōmerēbatprōmerēbitprōmeruitprōmerueratprōmeruerit
1st pl.prōmerēmusprōmerēbāmusprōmerēbimusprōmeruimusprōmeruerāmusprōmeruerimus
2nd pl.prōmerētisprōmerēbātisprōmerēbitisprōmeruistisprōmeruerātisprōmerueritis
3rd pl.prōmerentprōmerēbantprōmerēbuntprōmeruērunt
prōmeruēre
prōmeruerantprōmeruerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.prōmereamprōmerēremprōmeruerimprōmeruissem
2nd sg.prōmereāsprōmerērēsprōmeruerīsprōmeruissēs
3rd sg.prōmereatprōmerēretprōmerueritprōmeruisset
1st pl.prōmereāmusprōmerērēmusprōmeruerīmusprōmeruissēmus
2nd pl.prōmereātisprōmerērētisprōmeruerītisprōmeruissētis
3rd pl.prōmereantprōmerērentprōmeruerintprōmeruissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.prōmereorprōmerēbarprōmerēbor
2nd sg.prōmerēris
prōmerēre
prōmerēbāris
prōmerēbāre
prōmerēberis
prōmerēbere
3rd sg.prōmerēturprōmerēbāturprōmerēbitur
1st pl.prōmerēmurprōmerēbāmurprōmerēbimur
2nd pl.prōmerēminīprōmerēbāminīprōmerēbiminī
3rd pl.prōmerenturprōmerēbanturprōmerēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.prōmerearprōmerērer
2nd sg.prōmereāris
prōmereāre
prōmerērēris
prōmerērēre
3rd sg.prōmereāturprōmerērētur
1st pl.prōmereāmurprōmerērēmur
2nd pl.prōmereāminīprōmerērēminī
3rd pl.prōmereanturprōmerērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.prōmerēprōmerēre
pres. 2nd pl.prōmerēteprōmerēminī
fut. 2nd sg.prōmerētōprōmerētor
fut. 3rd sg.prōmerētōprōmerētor
fut. 2nd pl.prōmerētōte—
fut. 3rd pl.prōmerentōprōmerentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveprōmerēreprōmerērī
perfect infinitiveprōmeruisseprōmeritum esse
future infinitiveprōmeritūrum esseprōmeritum īrī
present participleprōmerēns—
perfect participle—prōmeritus
prōmerita, prōmeritā, prōmeritae, prōmeritam, prōmeritārum, prōmeritās, prōmerite, prōmeritī, prōmeritīs, prōmeritō, prōmeritōrum, prōmeritōs
future participleprōmeritūrus
prōmeritūra, prōmeritūrā, prōmeritūrae, prōmeritūram, prōmeritūrārum, prōmeritūrās, prōmeritūre, prōmeritūrī, prōmeritūrīs, prōmeritūrō, prōmeritūrōrum, prōmeritūrōs, prōmeritūrum
prōmerendus
prōmerenda, prōmerendā, prōmerendae, prōmerendam, prōmerendārum, prōmerendās, prōmerende, prōmerendīs, prōmerendōrum, prōmerendōs
gerundprōmerendī, prōmerendō, prōmerendumsupineprōmeritum, prōmeritū

prō-mĕrĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. a., and prō-mĕrĕor, ĭtus, 2,
I. v. dep. a.
I. To deserve, be deserving of, merit, in a good or bad sense (class.)
A. In gen.: retineri nequeo, quin dicam ea, quae promeres, Plaut. Trin. 3, 2, 15; id. Am. 5, 2, 12: quid mali sum promeritus, id. ib. 2, 1, 20: ita velim me promerentem ames, Ter. Ad. 4, 5, 47: reus levius punitus quam sit ille promeritus, Cic. Inv 2, 28, 83: poenam, Ov. Tr. 1, 2, 63.—In a good sense: promeruisti, ut ne quid ores, quin impetres, Plaut. Men. 5, 9, 41: promerenti optime hoccine pretii redditur, id. As. 1, 2, 2; deorum indulgentiam, Plin. Pan. 74, 5: amorem, Suet. Calig. 3: omnium voluntatem, id. Tit. 1 dies qui primus videre Promeruit nasci mundum, Sedul. 5, 318.—
B. Esp., to deserve of one any thing (good or bad); constr. usu. with de or absol., rarely with acc.: numquam referre gratiam possum satis, proinde ut tu promeritus de me, Plaut. Capt. 5, 1, 12: paratiores erunt ad bene de multis promerendum, Cic. Off 2, 15, 53.—
II. Transf., to acquire, gain, earn, get, win homines tenues unum habent in nostrum ordinem aut promerendi aut proferendi beneficii losum, Cic. Mur. 34, 70 socios, Suet. Aug. 3: principem, Plin. Pan. 62: ego te numquam negabo Promeritam, Verg. A. 4, 335: per hostias deos laevos, i. e. to render favorable, to propitiate, Arn. 7, 229; cf. pass.: talibus enim hostiis promeretur Deus, is won, conciliated, Vulg. Heb. 13, 6.—Hence, prō-mĕrĭtum, i, n, desert (good or evil), merit.—In good sense, Pac. ap. Non. 307, 10 (Trag. Rel. p. 79 Rib.); Lucr 2, 651; Cic. Red. ad Quir. 4, 8; Ov. F 4, 394.—In bad sense, Plaut. Trin. 5, 2, 49; Auct. B. Afr. 90.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-der.?
  2. Proto-Indo-European*per-der.?
  3. Proto-Indo-European*pér
  4. Proto-Indo-European*pró
  5. Proto-Indo-European*pro-
  6. Proto-Italic*pro-
  7. Latinprōmereō

Proto-Indo-European *(s)mer- Proto-Indo-European *(s)mr̥-éh₁-yeti Proto-Italic *merējō Proto-Italic *merēō Latin mereō Latin prōmereō From prō- + mereō (“earn, merit, deserve”).

Quick answers

What does prōmereō mean in Latin?
prōmereō, a verb, means “to be deserving of, deserve, merit, earn; to acquire, earn, gain, get, win”.
What are the principal parts of prōmereō?
prōmereō, prōmerēre, prōmeruī, prōmeritum (second conjugation).
How do you pronounce prōmereō?
In classical Latin, [proːˈmɛ.re.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [proˈmɛː.re.o].
Where does prōmereō come from?
Proto-Indo-European *per-der.? → Proto-Indo-European *per-der.? → Proto-Indo-European *pér → Proto-Indo-European *pró → Proto-Indo-European *pro- → Proto-Italic *pro- → Latin prōmereō.