LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

ēmereō

ēmereō (present infinitive ēmerēre, perfect active ēmeruī, supine ēmeritum)
Classical[eːˈmɛ.re.oː]Ecclesiastical[eˈmɛː.re.o]

Meaning

  1. to earn, merit, gain by service
  2. to serve out; to serve one's time; to complete one's obligation to serve

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ēmereōēmerēbamēmerēbōēmeruīēmerueramēmeruerō
2nd sg.ēmerēsēmerēbāsēmerēbisēmeruistīēmeruerāsēmerueris
3rd sg.ēmeretēmerēbatēmerēbitēmeruitēmerueratēmeruerit
1st pl.ēmerēmusēmerēbāmusēmerēbimusēmeruimusēmeruerāmusēmeruerimus
2nd pl.ēmerētisēmerēbātisēmerēbitisēmeruistisēmeruerātisēmerueritis
3rd pl.ēmerentēmerēbantēmerēbuntēmeruērunt
ēmeruēre
ēmeruerantēmeruerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ēmereamēmerēremēmeruerimēmeruissem
2nd sg.ēmereāsēmerērēsēmeruerīsēmeruissēs
3rd sg.ēmereatēmerēretēmerueritēmeruisset
1st pl.ēmereāmusēmerērēmusēmeruerīmusēmeruissēmus
2nd pl.ēmereātisēmerērētisēmeruerītisēmeruissētis
3rd pl.ēmereantēmerērentēmeruerintēmeruissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ēmereorēmerēbarēmerēbor
2nd sg.ēmerēris
ēmerēre
ēmerēbāris
ēmerēbāre
ēmerēberis
ēmerēbere
3rd sg.ēmerēturēmerēbāturēmerēbitur
1st pl.ēmerēmurēmerēbāmurēmerēbimur
2nd pl.ēmerēminīēmerēbāminīēmerēbiminī
3rd pl.ēmerenturēmerēbanturēmerēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ēmerearēmerērer
2nd sg.ēmereāris
ēmereāre
ēmerērēris
ēmerērēre
3rd sg.ēmereāturēmerērētur
1st pl.ēmereāmurēmerērēmur
2nd pl.ēmereāminīēmerērēminī
3rd pl.ēmereanturēmerērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ēmerēēmerēre
pres. 2nd pl.ēmerēteēmerēminī
fut. 2nd sg.ēmerētōēmerētor
fut. 3rd sg.ēmerētōēmerētor
fut. 2nd pl.ēmerētōte—
fut. 3rd pl.ēmerentōēmerentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveēmerēreēmerērī
perfect infinitiveēmeruisseēmeritum esse
future infinitiveēmeritūrum esseēmeritum īrī
present participleēmerēns—
perfect participle—ēmeritus
ēmerita, ēmeritā, ēmeritae, ēmeritam, ēmeritārum, ēmeritās, ēmerite, ēmeritī, ēmeritīs, ēmeritō, ēmeritōrum, ēmeritōs
future participleēmeritūrus
ēmeritūra, ēmeritūrā, ēmeritūrae, ēmeritūram, ēmeritūrārum, ēmeritūrās, ēmeritūre, ēmeritūrī, ēmeritūrīs, ēmeritūrō, ēmeritūrōrum, ēmeritūrōs, ēmeritūrum
ēmerendus
ēmerenda, ēmerendā, ēmerendae, ēmerendam, ēmerendārum, ēmerendās, ēmerende, ēmerendīs, ēmerendōrum, ēmerendōs
gerundēmerendī, ēmerendō, ēmerendumsupineēmeritum, ēmeritū

ē-mĕrĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. a., and (perh. not ante-Aug.) ē-mĕrĕor, ĭtus, 2,
I. v. dep. a.
I. To obtain by service, to gain, earn, merit, deserve.
A. In gen. (rare; not in Cic.): quid ego emerui mali? Plaut. Aul. 4, 10, 5: honores, Prop. 4 (5), 11, 61. mihi altior sollicitudo, quale judicium hominum, emererer, accessit, Quint. 4, prooem. § 1; cf.: emerendi favoris gratia canunt, id. 4, 1, 2: pecuniam ex eo quaestu uberem, Gell, 6, 7, 5.—Poet., with inf. clause as object: Ennius emeruit Contiguus poni, Scipio magne, tibi, Ov. A. A. 3, 410; cf. id. F. 4, 58.—Pass., in the part. perf.: emerito caput insere caelo, Sil. 7, 19; so id. 11, 464; Sid. Carm. 2, 209.—
B. In Tib. and Ov. emerere aliquem, like demereri aliquem, to gain the favor of any one, to deserve well of, to lay under obligation: viros, Tib. 1, 9, 60; Ov. Tr. 4, 8, 52; id. Am. 2, 8, 24; id. Her. 6, 138.—Far more frequent,
II. To serve out, complete one's term of service.
A. Prop., in milit. lang.: spes emerendi stipendia, Liv. 25, 6; in part. perf.: emerita stipendia, Sall. J. 84, 2 Kritz.; Cic. de Sen. 14, 49; Liv. 3, 57; 21, 43 al.: militia, Suet. Calig. 44: arma, Plin. Pan. 15, 3: anni, Ov. Tr. 4, 8, 21; cf. id. F. 3, 43.—As a v. dep.: stipendia emeritus, Val. Max. 6, 1, 10.—Hence, subst. ēmĕrĭ-tus, i, m., a soldier who has served out his time, a veteran, an exempt, Tac. A. 1, 28; Suet. Aug. 24; Luc. 1, 344 al.—
B. Transf. beyond the milit. sphere: annuum tempus (sc. magistratus) emeritum habere, Cic. Att. 6, 5, 3; cf.: annuae operae emerentur, id. ib. 6, 2, 6: spatium juventae (homo) transit, et emeritis medii quoque temporis annis, etc., Ov. M. 15, 226.—In part. perf.: emeritus, a, um (since the Aug. per. in the mid. signif.), that has become unfit for service, worn out: equi, Ov. F. 4, 688; cf.: apes fessae et jam emeritae, Plin. 11, 11, 11, § 27; so, palmes, id. 17, 23, 35, § 206: aratrum, Ov. F. 1, 665: latus (with invalidum), id. Am. 3, 11, 14: acus, Juv. 6, 498: rogus, i. e. burned out, extinguished, Prop. 4 (5), 11, 72.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰ
  2. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  3. Proto-Italic*eks
  4. Latinēmereō

Latin ex- Proto-Indo-European *(s)mer- Proto-Indo-European *(s)mr̥-éh₁-yeti Proto-Italic *merējō Proto-Italic *merēō Latin mereō Latin ēmereō From ex- + mereō (“earn, merit, deserve”).

Quick answers

What does ēmereō mean in Latin?
ēmereō, a verb, means “to earn, merit, gain by service; to serve out; to serve one's time”.
What are the principal parts of ēmereō?
ēmereō, ēmerēre, ēmeruī, ēmeritum (second conjugation).
How do you pronounce ēmereō?
In classical Latin, [eːˈmɛ.re.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eˈmɛː.re.o].
Where does ēmereō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰ → Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin ēmereō.