LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

praeiūdicium

praeiūdicium n (genitive praeiūdiciī or praeiūdicī)
Classical[prae̯.juːˈdɪ.ki.ũː]Ecclesiastical[pre.juˈdiː.t͡ʃi.um]

Meaning

  1. precedent, example
  2. prejudgment

Declension

declension
formsingularplural
nominativepraeiūdiciumpraeiūdicia
genitivepraeiūdiciī
praeiūdicī
praeiūdiciōrum
dativepraeiūdiciōpraeiūdiciīs
accusativepraeiūdiciumpraeiūdicia
ablativepraeiūdiciōpraeiūdiciīs
vocativepraeiūdiciumpraeiūdicia

prae-jūdĭcĭum, ii, n.
I. Lit., a preceding judgment, sentence, or decision, a precedent (class.): praejudiciorum vis omnis tribus in generibus versatur: rebus, quae aliquando ex paribus causis sunt judicatae, quae exempla rectius dicuntur: judiciis ad ipsam causam pertinentibus: unde etiam nomen ductum est: aut cum de eādem causā pronuntiatum est, etc., Quint. 5, 2, 1: de quo non praejudicium, sed plane judicium jam factum putatur, Cic. Div. in Caecil. 4, 12 (praejudicium dicitur res, quae cum statuta fuerit, affert judicaturis exemplum, quod sequantur: judicium autem res, quae causam litemque determinat, Ascon.): apud eosdem judices reus est factus, cum is duobus praejudiciis jam damnatus esset, Cic. Clu. 22, 59: praejudicium a se de capite C. Verris per hoc judicium nolle fieri, Cic. Verr. 2, 3, 65, § 152; cf. id. Mur. 28, 60; id. Inv. 2, 20, 59 sq.: Cicero pro Milone non ante narravit, quam praejudiciis omnibus reum liberavit, from all preceding judgments, Quint. 6, 5, 10: postulavit, ne cognitioni Caesaris praejudicium fieret, preceding judgment, precedent, Plin. Ep. 7, 6, 6.—
II. Transf.
A. Any thing that precedes another thing in such manner that we can judge or conclude from it what is further to happen, a precedent, example: Pompeius nullo proelio pulsus, vestri facti praejudicio demotus Italiā excessit, by the example of your conduct (which he feared would be imitated), Caes. B. C. 2, 32: an Africi belli praejudicia sequimini? id. ib. fin.: orabat ut se praejudicio juvarem, Plin. Ep. 5, 1, 2: statim quaestor ejus in praejudicium aliquot criminibus arreptus est, as an example of what was to happen to himself, Suet. Caes. 23.—
B. A damage, disadvantage, prejudice (post-class.): praejudicium in patrem quaeri, Sen. Ben. 4, 35, 2: absque praejudicio, Gell. 2, 2, 7: neque enim alimentorum causa veritati facit praejudicium, does no harm, Dig. 1, 6, 10: sine ullo litis praejudicio, ib. 26, 2, 27; Vulg. 1 Tim. 5, 21.—
C. A judicial examination previous to a trial: quoties de hoc contenditur, an quis libertus sit, etc., ... redditur praejudicium, Dig. 40, 14, 6: patronus in praejudicio possessor esse videtur, ib. 22, 3, 18.—
D. A decision made beforehand or before the proper time: neminem praejudicium rei tantae afferre, Liv. 3, 40.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraeiūdicium

Latin iūdicium Latin praeiūdicium From prae- + iūdicium.; compare also praeiūdicō.

Descendants
  • Catalanprejudici
  • Catalanperjudici
  • Englishprejudice
  • Frenchpréjudice
  • Italianpregiudizio
  • Portugueseprejuízo
  • Romanianprejudiciu
  • Spanishperjuicio
  • Spanishprejuicio
  • Galicianprexuízo

In English words that came into English from praeiūdicium

  • prejudicepraeiūdicium

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does praeiūdicium mean in Latin?
praeiūdicium, a noun, means “precedent, example; prejudgment”.
What is the genitive of praeiūdicium?
The genitive singular is praeiūdiciī. praeiūdicium is neuter, second declension.
How do you pronounce praeiūdicium?
In classical Latin, [prae̯.juːˈdɪ.ki.ũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [pre.juˈdiː.t͡ʃi.um].
Where does praeiūdicium come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praeiūdicium.