noun · neutersecond declension
iūdicium
iūdicium n (genitive iūdiciī or iūdicī)
Classical[juːˈdɪ.ki.ũː]Ecclesiastical[juˈdiː.t͡ʃi.um]
№ 749 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary
Meaning
- judgment, decision
- opinion
Hīs ego tamen diēbus, lūdīs scaenicīs, nē forte videar tibi nōn modo beātus sed līber omnīnō fuisse, dīrūpī mē paene in iūdiciō Gallī Canīnī, familiāris tuī.
As for me, these past days, during the plays (in case you picture me as a free man, if not a happy one), I pretty well ruptured my lungs defending your friend Gallus Caninius.62 BCE – 43 BCE, Cicero, Epistulae ad familiares - trial
vis illa fuit et, ut saepe iam dixi, ruina quaedam atque tempestas et quidvis potius quam iudicium aut disceptatio aut quaestio.
Translation by Charles Duke Yonge It was all violence, and, as I have said before, a sort of earthquake or tempest,—it was anything rather than a court of justice, or a legal discussion, or a judicial investigation.66 BCE, Cicero, Pro Cluentio 35.96 - wish, desire
Latīnē defined in Latin in our graded readers
locus iūris; in iūdiciō reus, iūdex, testēs sunt.iūdicium -ī n — in Mille Verba, Urbs et Aedificia
sententia dē aliō lātaiūdicium -ī (n) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 5, 9
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | iūdicium | iūdicia |
| genitive | iūdiciī iūdicī | iūdiciōrum |
| dative | iūdiciō | iūdiciīs |
| accusative | iūdicium | iūdicia |
| ablative | iūdiciō | iūdiciīs |
| vocative | iūdicium | iūdicia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- iudicia nulla
- lawlessness; anarchy.
- iudicium facere
- to criticise.
- iudicium acuere
- to cultivate one's powers of criticism.
- suo iudicio uti
- to act in accordance with one's convictions.
- iudicio praeesse
- to be president of a court.
- ratio iudiciorum
- judicial organisation.
- iudicium rescindere
- to rescind a decision.
- iudicia administrare
- to have charge of the administration of justice.
9 more phrases
- sensum, iudicium habere
- to be a man of taste.
- causā or iudicio vincere
- to win a case.
- ratione; animi quodam iudicio
- on principle.
- in ius, in iudicium vocare aliquem
- to summon some one before the court.
- in iudicium venire, in iudicio adesse
- to appear in court.
- omnia temere agere, nullo iudicio uti
- to have no principles.
- civitati leges, iudicia, iura describere
- to give the state a constitution.
- iudicium subtile, elegans, exquisitum, intellegens
- good taste; delicate perception.
- iudicium exercere (vid. sect. V. 7, note The first...)
- to administer justice; to judge (used of criminal cases before the praetor).
jūdĭcĭum, ii, n. judex,
I. a judgment, i. e. a judicial investigation, trial; a judicial sentence (class.).
I. Lit.:
omnia judicia aut distrahendarum controversiarum aut puniendorum maleficiorum causā reperta sunt, Cic. Caecin. 2: dignitatis meae, concerning, id. Brut. 1, 1: praetor judicium prius de probro, quam de re fieri maluit, id. Quint. 2: de alicujus meritis judicia facere, id. Or. 41, 140: de mea fide, id. Fam. 11, 29, 2: de se, Caes. B. G. 1, 41, 2: inter sicarios, for assassination, Cic. Rosc. Am. 5, 11: adducere causam aliquam in judicium, id. Opt. Gen. Or. 7, 18: judicio aliquid defendere, id. Quint. 20, 62: agere, to settle a dispute, Plin. 9, 35, 58, § 120: ferre, to give his vote; of a judge (different from sententiam ferre, to pass sentence), Cic. Tog. Cand. p. 525 Orell.: exercere, id. Q. Fr. 2, 16, 3: vocare aliquem in judicium, to summon before court, id. Balb. 28, 64: judicio quempiam arcessere, to sue, id. Fl. 6, 14: sistere in judicium, to set before the court, Dig. 2, 5, 4: dare, to allow, grant a trial, of the prætor who proposes the judges: in Lurconis libertum judicium ex edicto dedit, Cic. Fl. 35, 88: judicium accipere, suscipere, to undertake a legal trial, id. Quint. 20, 62; Dig. 5, 3, 7: pati, to submit to, Cic. Quint. 20, 63: damnatus inani judicio Marius, Juv. 1, 48. —II. Transf.
A. A court of justice:
at ille in judicium venit, Nep. Ep. 8: judicium clauserat militibus armatis, Quint. 4, 2, 25. —B. Beyond the legal sphere, a judgment, decision, opinion with regard to any thing:
meum semper judicium fuit, omnia nostros invenisse per se sapientius quam, etc., Cic. Tusc. 1, 1, 1: decima legio per tribunos militum ei gratias egit, quod de se optimum judicium fecisset, Caes. B. G. 1, 41: judicium facere, quanti quisque sibi faciendus esset, to judge, decide, Cic. Fam. 13, 29, 1: meo judicio, in my judgment, according to my opinion, id. Brut. 8, 32; Quint. 9, 3, 59: ex alicujus judicio, Cic. Rosc. Am. 37, 108: de quo homine vos tanta et tam praeclara judicia fecistis, i. e. by conferring honors on him, id. de Imp. Pomp. 15, 43.—C. The power of judging, judgment, discernment:
studio optimo, judicio minus firmo praeditus, Cic. Or. 7, 24; id. Fam. 9, 6, 4: intellegens, id. Opt. Gen. Or. 4, 11: subtile, Hor. Ep. 2, 1, 242: si quid mei judicii est, if I can judge of it, Cic. Fin. 2, 12, 36: videor id judicio facere, i. e. with discretion, good judgment, id. Q. Fr. 3, 1, 5, § 18; so Caes. B. G. 5, 27; Cic. Div. 2, 13, 30 dub.: adhibere, Tac. H. 1, 83: acri judicio perpendere aliquid, Lucr. 2, 1042.—D. Judicial harangues, speeches in court:
illa mala judicia, Quint. 10, 1, 70.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
iūdicium ī, n
iudex, a judgment, judicial investigation, trial, legal process, sentence: omnia iudicia reperta sunt, etc.: dignitatis meae, concerning: de meā fide: inter sicarios, for assassination: vocare in iudicium, summon into court: in Lurconis libertum iudicium ex edicto dedit, granted a trial: iudicium accipere, undertake a trial: pati, submit to: iudicium summum habere, jurisdiction, S.: damnatus inani iudicio Marius, Iu.: in iudicium venit, came into court, N.—A judgment, decision, opinion, conviction: eius iudicio permitto omnia, T.: animi, S.: omnium mortalium: de alquo optimum facere, Cs.: iudicium facere, quanti quisque sibi faciendus esset, decide: de quo homine tanta et tam praeclara iudicia fecistis, i. e. have conferred so great honors: ut iudiciis fruar īsdem, principles, H.—The power of judging, judgment, discernment: subtile, H.: si quid mei iudici est, if I can judge of it: meo iudicio, in my judgment: id iudicio facere, i. e. with discretion: copias iudicio conducere, Cs.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin iūdicium From iūdicō (“to judge, decide”) + -ium (nominal suffix). Compare iūdex (“a judge”).
Descendants
- Catalanjuí
- Catalanjudici
- Italianiudicio
- Italiangiudicio
- Italiangiudizio
- Spanishjuiciofrom Old Spanish judizio
- Portuguesejuízo
- Romanianjudeț
- Sardiniangiudísciu
- Spanishjudicio
In English words that came into English from iūdicium
- prejudicepraeiūdicium
- judicialiūdiciālis
- judiciaryiudiciarius