LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

praecipitō

praecipitō (present infinitive praecipitāre, perfect active praecipitāvī, supine praecipitātum)
Classical[prae̯ˈkɪ.pɪ.toː]Ecclesiastical[preˈt͡ʃiː.pi.to]

Meaning

  1. to cast down; to throw headlong
  2. to precipitate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praecipitōpraecipitābampraecipitābōpraecipitāvīpraecipitāverampraecipitāverō
praecipitārō
2nd sg.praecipitāspraecipitābāspraecipitābispraecipitāvistī
praecipitāstī
praecipitāverās
praecipitārās
praecipitāveris
3rd sg.praecipitatpraecipitābatpraecipitābitpraecipitāvitpraecipitāverat
praecipitārat
praecipitāverit
praecipitārit
1st pl.praecipitāmuspraecipitābāmuspraecipitābimuspraecipitāvimuspraecipitāverāmuspraecipitāverimus
praecipitārimus
2nd pl.praecipitātispraecipitābātispraecipitābitispraecipitāvistis
praecipitāstis
praecipitāverātis
praecipitārātis
praecipitāveritis
praecipitāritis
3rd pl.praecipitantpraecipitābantpraecipitābuntpraecipitāvērunt
praecipitāvēre, praecipitārunt
praecipitāverant
praecipitārant
praecipitāverint
praecipitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praecipitempraecipitārempraecipitāverim
praecipitārim
praecipitāvissem
praecipitāssem
2nd sg.praecipitēspraecipitārēspraecipitāverīspraecipitāvissēs
praecipitāssēs
3rd sg.praecipitetpraecipitāretpraecipitāverit
praecipitārit
praecipitāvisset
praecipitāsset
1st pl.praecipitēmuspraecipitārēmuspraecipitāverīmus
praecipitārīmus
praecipitāvissēmus
praecipitāssēmus
2nd pl.praecipitētispraecipitārētispraecipitāverītis
praecipitārītis
praecipitāvissētis
praecipitāssētis
3rd pl.praecipitentpraecipitārentpraecipitāverint
praecipitārint
praecipitāvissent
praecipitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praecipitorpraecipitābarpraecipitābor
2nd sg.praecipitāris
praecipitāre
praecipitābāris
praecipitābāre
praecipitāberis
praecipitābere
3rd sg.praecipitāturpraecipitābāturpraecipitābitur
1st pl.praecipitāmurpraecipitābāmurpraecipitābimur
2nd pl.praecipitāminīpraecipitābāminīpraecipitābiminī
3rd pl.praecipitanturpraecipitābanturpraecipitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praecipiterpraecipitārer
2nd sg.praecipitēris
praecipitēre
praecipitārēris
praecipitārēre
3rd sg.praecipitēturpraecipitārētur
1st pl.praecipitēmurpraecipitārēmur
2nd pl.praecipitēminīpraecipitārēminī
3rd pl.praecipitenturpraecipitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praecipitāpraecipitāre
pres. 2nd pl.praecipitātepraecipitāminī
fut. 2nd sg.praecipitātōpraecipitātor
fut. 3rd sg.praecipitātōpraecipitātor
fut. 2nd pl.praecipitātōte—
fut. 3rd pl.praecipitantōpraecipitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraecipitārepraecipitārī
perfect infinitivepraecipitāvisse
praecipitāsse
praecipitātum esse
future infinitivepraecipitātūrum essepraecipitātum īrī
present participlepraecipitāns—
perfect participle—praecipitātus
praecipitāta, praecipitātā, praecipitātae, praecipitātam, praecipitātārum, praecipitātās, praecipitātī, praecipitātōrum, praecipitātōs
future participlepraecipitātūrus
praecipitātūra, praecipitātūrā, praecipitātūrae, praecipitātūram, praecipitātūrārum, praecipitātūrās, praecipitātūre, praecipitātūrī, praecipitātūrīs, praecipitātūrō, praecipitātūrōrum, praecipitātūrōs, praecipitātūrum
praecipitandus
praecipitanda, praecipitandā, praecipitandae, praecipitandam, praecipitandārum, praecipitandās, praecipitande, praecipitandīs, praecipitandōrum, praecipitandōs
gerundpraecipitandī, praecipitandō, praecipitandumsupinepraecipitātum, praecipitātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

praecipitem agi, ire
to be ruined, undone.
praecipitem se fugae mandare
to flee headlong.
praecipitem ire; in praeceps deferri
to fall down headlong.
praecipitem in iram esse (Liv. 23. 7)
to be short-tempered; to be prone to anger.
Nilus praecipitat ex altissimis montibus
the Nile rushes down from very high mountains.
praecipitem ferri aliqua re (Verr. 5. 46. 121)
to be carried away by something.
aliquem ex altissimo dignitatis gradu praecipitare (Dom. 37. 98)
to depose, bring down a person from his elevated position.

praecĭpĭto, āvi, ātum, 1, v. a. and n. praeceps,
I. to throw or cast down headlong, to precipitate (class.; syn.. deicio, deturbo, proruo).
I. Act.
A. Lit.: pilae in mare praecipitatae, Nep. Alcib. 6 fin.: truncas rupes in tecta domosque, Stat. Th. 10, 881: currum scopulis, hurl or dash against, Ov. M. 15, 518: pinus, Stat. Achill. 2, 546.— Freq. with se or pass. in middle sense: se e Leucade, Cic. Tusc. 4, 18, 41: se a tecto, Sen. Ep. 4, 4: se de turri, Liv. 23, 37: sese in fossas, Caes. B. C. 3, 69: praecipitasse se quosdam constabat (sc. de muro), threw themselves from the wall, Liv. 23, 19, 6; Hor. S. 2, 3, 277: plerique semet ipsi praecipitaverunt, Liv. 21, 14, 1: se in Tiberim, id. 4, 12, 11; Caes. B. G. 4, 15; Curt. 4, 16, 16; 6, 6, 32; Auct. B. Alex. 18: ubi Nilus praecipitans se fragore auditum accolis aufert, Plin. 6, 29, 35, § 118: praecipitare volens etiam pulcherrima, to throw overboard, Juv. 12, 38.—Mid.: cum alii super vallum praecipitarentur, threw themselves down, Sall. J. 58, 6; Ov. F. 4, 164; id. M. 7, 760; 11, 556: lux Praecipitatur aquis, sinks in the ocean, sets, id. ib. 4, 92; cf.: hac te praecipitato, run this way, for life! Ter. Ad. 4, 2, 36.—Absol.: si quando iis (parvis) ludentes minamur, praecipitaturos alicunde, extimescunt, that we will throw them down from any place (= nos eos dejecturos), Cic. Fin. 5, 11, 31.—
2. Transf., in gen., to bend a thing down: vitem, Cato, R. R. 32, 2: partem (vitis), Col. 4, 20, 4: palmitem, id. 5, 6, 33.—
B. Trop.
1. To throw, hurl, or cast down, to precipitate: praecipitari ex altissimo dignitatis gradu, Cic. Dom. 37, 98; cf.: in tanta mala praeeipitatus ex patrio regno, Sall. J. 14, 23.— Esp. with reflex. pron.: semet ipse praecipitare, to hasten to ruin, destroy one's self, Sall. J. 41, 9: se in exitium, Cels. 3, 21: se in insidias, Liv. 3, 18, 7 dub. (Madv. omits se): furor iraque mentem Praecipitant, carry away, urge onward, sway violently, Verg. A. 2, 317: spem festinando praecipitare, Ov. P. 3, 1, 140: in senectam praecipitare, to cause to grow old prematurely, Plin. 17, 12, 19, § 94: quosdam praecipitat subjecta potentia magnae Invidiae, Juv. 10, 56.—In pass., Cic. Rep. 2, 23, 43: nox praecipitata, declining, i. e. drawing to a close, Ov. Tr. 1, 3, 47; cf.: aetas praecipitata (opp. adulescens), declining age, Mat. ap. Cic. Fam. 11, 28, 5.—
2. To hasten, hurry a thing (mostly poet. and in post-Aug. prose): quae Praecipitent obitum, hasten their setting, Cic. Arat. 349: vindemiam, Col. 3, 21, 10: consulta viri, Sil. 3, 166: ne praecipitetur editio, Quint. Ep. ad Tryph. 2: consilia raptim praecipitata, precipitate, Liv. 31, 32.—Poet.: moras, i. e. exchange delay for haste, Verg. A. 8, 443; 12, 699: Tiphyn pelago parari praecipitat, Val. Fl. 2, 390: cursum, Juv. 15, 78.—
3. With acc. and inf., to hasten, press, urge to do any thing (poet.): dare tempus Praecipitant curae, Verg. A. 11, 3: si praecipitant miserum cognoscere curae, Stat. Th. 1, 679. —
II. Neutr., to hasten or rush down, to throw one's self down, rush headlong, sink rapidly, to fall (class., but only of involuntary falling; cf. I. A.).
A. Lit.: praecipitare istuc quidem est, non descendere, Cic. N. D. 1, 32, 90: de montibus altis ad terram, Lucr. 4, 1021: ubi Nilus praecipitat ex altissimis montibus, Cic. Rep. 6, 18, 19; cf.: Fibrenus ... statim praecipitat in Lirem, id. Leg. 2, 3, 6: and: in amni praecipitante, id. de Or. 3, 48, 186: nimbi In vada praecipitant, Verg. A. 9, 670; 11, 617: in fossam, Liv. 25, 11, 6; 7, 6, 9; 38, 2, 14; 39, 2, 3: in insidias, id. 2, 51; 5, 18; Plin. 11, 24, 28, § 82: non fugis hinc praeceps, dum praecipitare potestas? Verg. A. 4, 565: sol praecipitans, Cic. de Or. 3, 55, 209: jam nox caelo Praecipitat, is sinking, draws to a close, Verg. A. 2, 9: hiems jam praecipitaverat, had closed, come to an end, Caes. B. C. 3, 25.—
B. Trop.
1. To fall down, to fall, rush, or sink to ruin: qui in amorem Praecipitavit, pejus perit quam si saxo saliat, Plaut. Trin. 2, 1, 31: praecipitantes impellere, certe est inhumanum, Cic. Rab. Post. 1, 2; so, praecipitantem impellamus, id. Clu. 26, 70: ubi non subest, quo praecipitet ac decidat, he may tumble down, id. Rep. 1, 45, 69: praecipitante re publicā, id. Sull. 1, 1; cf. id. ib. 31, 87; and: cum ad Cannas praecipitasset Romana res, Liv. 27, 40: ad exitium praecipitans, Cic. Att. 3, 15, 7.—
2. To be too hasty: cum vitiosum sit adsentiri quicquam aut falsum aut incognitum, sustinenda est potius omnis adsensio, ne praecipitet, si temere processerit, Cic. Ac. 2, 21, 68.—Hence, praecĭpĭ-tanter, adv., hastily, precipitately: agens mannos ad villam, Lucr. 3, 1063.

Origins

From praeceps (“head foremost, headlong”) + -ō, from prae- (“before”) + caput (“head”).

Descendants
  • Catalanprecipitar
  • Frenchprécipiter
  • Romanianprecipitafrom French précipiter
  • Italianprecipitare
  • Portugueseprecipitar
  • Spanishprecipitar
  • Galicianprecipitar

In English words that came into English from praecipitō

  • precipitatepraecipitātus
  • precipitationpraecipitatio
  • precipitantpraecipitans

Quick answers

What does praecipitō mean in Latin?
praecipitō, a verb, means “to cast down; to throw headlong; to precipitate”.
What are the principal parts of praecipitō?
praecipitō, praecipitāre, praecipitāvī, praecipitātum (first conjugation).
How do you pronounce praecipitō?
In classical Latin, [prae̯ˈkɪ.pɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈt͡ʃiː.pi.to].
Which English words come from praecipitō?
English words that go back to Latin praecipitō include precipitate, precipitant and precipitation.