adjectivethird-declension two-termination adjective
plācābilis
plācābilis (neuter plācābile, comparative plācābilior)
Classical[pɫaːˈkaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[plaˈkaː.bi.lis]
Meaning
- two terminationplacable
- two terminationpacifying, appeasing, moderating, propitiating, acceptable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | plācābilis | plācābilis | plācābile |
| genitive | plācābilis | plācābilis | plācābilis |
| dative | plācābilī | plācābilī | plācābilī |
| accusative | plācābilem | plācābilem | plācābile |
| ablative | plācābilī | plācābilī | plācābilī |
| vocative | plācābilis | plācābilis | plācābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | plācābilēs | plācābilēs | plācābilia |
| genitive | plācābilium | plācābilium | plācābilium |
| dative | plācābilibus | plācābilibus | plācābilibus |
| accusative | plācābilīs plācābilēs | plācābilīs plācābilēs | plācābilia |
| ablative | plācābilibus | plācābilibus | plācābilibus |
| vocative | plācābilēs | plācābilēs | plācābilia |
plācābĭlis, e, adj. placo.
I. Pass., easy to be pacified, easily appeased, placable (class.):
inimicis te placabilem, amicis inexorabilem praebes, Auct. Her. 4, 15, 21; 4, 45, 58: animi, Cic. Att. 1, 17, 4: ut eo placabiliorem praebeas, Anton. ap. Cic. Att. 14, 13, A fin.: omnia habuisset aequiora et placabiliora, Cic. Verr. 2, 2, 38, § 95: que quisque est major, magis est placabilis ira (al. irae), Ov. Tr. 3, 5, 31.—With ad: Hortensii tam placabile ad justas preces ingenium, Liv. 4, 42, 9.—Poet.: ara Dianae, placable, mild, gentle, Verg. A. 7, 764; so, ara Palici, id. ib. 9, 585.—II. Transf., act., pacifying, appeasing, moderating, pro pitiating, acceptable (ante- and post-class.):
te ipsum purgare ipsis coram placabilius est, is more fitted to appease, Ter. Ad. 4, 3, 17; id. Phorm. 5, 7, 68: si una hostia placabilis, placabiliores utique hostiae plures, Lact. 4, 28, 7: lingua, Vulg. Prov. 15, 4: sacrificium, Lact. Epit. 67, 4: hostia, Vulg. Num. 5, 8.—Adv.: plācābĭlĭter, act., soothingly, appeasingly, Gell. 7, 3, 19.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
plācābilis e, adj. with comp.
placo, to be conciliated, easily pacified, placable : omnia habere placabiliora quam animum praetoris: Irasci celer, tamen ut placabilis essem, H.: placabilis irae, O.: ad iustas preces ingenium, L.: sacris placabilis ira, O.: ara Dianae, placable , V.— Pacifying, appeasing, propitiating, acceptable : Id nosmet indicare placabilius est, more conciliatory , T.
Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin plācābilis From plāco + -bilis.
Descendants
- Italianplacabile
In English words that came into English from plācābilis
- implacableimplācābilis
- placableplācābilis