LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefifth declension

permitiēs

permitiēs f (genitive permitiēī)
Classical[pɛrˈmɪ.ti.eːs]Ecclesiastical[perˈmit.t͡si.es]

Meaning

  1. Old Latinruin, destruction, death
    PERMITIES generis feminini. Lucilius Satyrarum lib. II:c. 280 CE, Nonius Marcellus, De compendiosa doctrina I 327
    PERMITIES, periculum, exitium. Lucilius lib. XXVIIII: / non tu / contraheris ? volgi imperiis versere necessest, / nec sine permitie.c. 280 CE, Nonius Marcellus, De compendiosa doctrina I 223
  2. Old Latinderogatoryas a term of abuse
    Bene merenti mala es, male merenti bona es; at malo cum tuo, nam iam ex hoc loco ibo ego ad tres viros vostraque ibi nomina faxo erunt, capitis te perdam ego et filiam,c. 209 BCE, Plautus, Asinaria 1.2.3–7
    Exi e culina sis foras, mastigia, qui mi inter patinas exhibes argutias.c. 200 BCE, Plautus, Mostellaria 1.1.1–3

Declension

declension
formsingularplural
nominativepermitiēs—
genitivepermitiēī—
dativepermitiēī—
accusativepermitiem—
ablativepermitiē—
vocativepermitiēs—

permĭtĭes (-ĭcĭes), ēi, f. per and root mi-; Sanscr. mi-, perire; cf. Gr. μινύω, μείων; Lat. minor, minimus; a distinct word from pernicies, v. Corss. Krit. Beit. p. 266 sq.; Munro ad Lucr. 1, 451; Koch, Exercitt. Crit. in Prisc. Poët. Rom., Bonn. 1851, p. 9; cf. contra, Bergk, Beit. z. Lat. Gram. 1, 154 sq.; Ussing ad Plaut. As. 132; Lorenz ad Plaut. Most. 1, 1, 3,
I. a wasting away, perishing; ruin, destruction, decay (cf.: pernicies, labes, exitium): erilis permicies, of a slave, Plaut. Most. 1, 1, 3 Ritschl; also in all MSS. Plaut. Ps. 1, 3, 130; and in good MSS. id. As. 1, 1, 120; id. Bacch. 4, 7, 29; cf. Non. p. 153; 218.

Origins

Uncertain: * According to Forssman (1999), syncopated from earlier *pere/imitiēs, from *per-em-o-s (“destroying”) + -itiēs, a derivative of Proto-Italic *per-emō (whence Latin perimō). * Alternatively, according to Wachter (2004), from Proto-Italic *per-mitō (whence Latin permittō) + -iēs. Often conflated by manuscripts and lexicographers with perniciēs (compare Terentius, Adelphoe, 188).

Quick answers

What does permitiēs mean in Latin?
permitiēs, a noun, means “ruin, destruction, death; as a term of abuse”.
What is the genitive of permitiēs?
The genitive singular is permitiēī. permitiēs is feminine, fifth declension.
How do you pronounce permitiēs?
In classical Latin, [pɛrˈmɪ.ti.eːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [perˈmit.t͡si.es].