verbfirst conjugation
offirmō
offirmō (present infinitive offirmāre, perfect active offirmāvī, supine offirmātum)
Classical[ɔfˈfɪr.moː]Ecclesiastical[ofˈfir.mo]
Meaning
- transitiveto make firm, durable, steadfast
- figurativelyto hold fast to, persevere in
- figurativelyto be obstinate
Latīnē defined in Latin in our graded readers
firmum obdūrōque faciōoffirmō -āre — in Epistulae, ch. 14
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | offirmō | offirmābam | offirmābō | offirmāvī | offirmāveram | offirmāverō offirmārō |
| 2nd sg. | offirmās | offirmābās | offirmābis | offirmāvistī offirmāstī | offirmāverās offirmārās | offirmāveris |
| 3rd sg. | offirmat | offirmābat | offirmābit | offirmāvit | offirmāverat offirmārat | offirmāverit offirmārit |
| 1st pl. | offirmāmus | offirmābāmus | offirmābimus | offirmāvimus | offirmāverāmus | offirmāverimus offirmārimus |
| 2nd pl. | offirmātis | offirmābātis | offirmābitis | offirmāvistis offirmāstis | offirmāverātis offirmārātis | offirmāveritis offirmāritis |
| 3rd pl. | offirmant | offirmābant | offirmābunt | offirmāvērunt offirmāvēre, offirmārunt | offirmāverant offirmārant | offirmāverint offirmārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | offirmem | offirmārem | offirmāverim offirmārim | offirmāvissem offirmāssem |
| 2nd sg. | offirmēs | offirmārēs | offirmāverīs | offirmāvissēs offirmāssēs |
| 3rd sg. | offirmet | offirmāret | offirmāverit offirmārit | offirmāvisset offirmāsset |
| 1st pl. | offirmēmus | offirmārēmus | offirmāverīmus offirmārīmus | offirmāvissēmus offirmāssēmus |
| 2nd pl. | offirmētis | offirmārētis | offirmāverītis offirmārītis | offirmāvissētis offirmāssētis |
| 3rd pl. | offirment | offirmārent | offirmāverint offirmārint | offirmāvissent offirmāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | offirmor | offirmābar | offirmābor |
| 2nd sg. | offirmāris offirmāre | offirmābāris offirmābāre | offirmāberis offirmābere |
| 3rd sg. | offirmātur | offirmābātur | offirmābitur |
| 1st pl. | offirmāmur | offirmābāmur | offirmābimur |
| 2nd pl. | offirmāminī | offirmābāminī | offirmābiminī |
| 3rd pl. | offirmantur | offirmābantur | offirmābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | offirmer | offirmārer |
| 2nd sg. | offirmēris offirmēre | offirmārēris offirmārēre |
| 3rd sg. | offirmētur | offirmārētur |
| 1st pl. | offirmēmur | offirmārēmur |
| 2nd pl. | offirmēminī | offirmārēminī |
| 3rd pl. | offirmentur | offirmārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | offirmā | offirmāre |
| pres. 2nd pl. | offirmāte | offirmāminī |
| fut. 2nd sg. | offirmātō | offirmātor |
| fut. 3rd sg. | offirmātō | offirmātor |
| fut. 2nd pl. | offirmātōte | — |
| fut. 3rd pl. | offirmantō | offirmantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | offirmāre | offirmārī |
| perfect infinitive | offirmāvisse offirmāsse | offirmātum esse |
| future infinitive | offirmātūrum esse | offirmātum īrī |
| present participle | offirmāns offirmante, offirmantem, offirmantēs, offirmantī, offirmantia, offirmantibus, offirmantis, offirmantīs, offirmantium | — |
| perfect participle | — | offirmātus offirmāta, offirmātā, offirmātae, offirmātam, offirmātārum, offirmātās, offirmātī, offirmātōrum, offirmātōs |
| future participle | offirmātūrus offirmātūra, offirmātūrā, offirmātūrae, offirmātūram, offirmātūrārum, offirmātūrās, offirmātūre, offirmātūrī, offirmātūrīs, offirmātūrō, offirmātūrōrum, offirmātūrōs, offirmātūrum | offirmandus offirmanda, offirmandā, offirmandae, offirmandam, offirmandārum, offirmandās, offirmande, offirmandīs, offirmandōrum, offirmandōs |
gerundoffirmandī, offirmandō, offirmandumsupineoffirmātum, offirmātū
offirmo (obf-), āvi, ātum, 1, v. a. and n. ob-firmo,
I. to render firm, durable, or steadfast (class. only in the P. a.).
I. Lit.:
pertica, quā stabuli fores offirmari solebant, arrepta, to fasten, bolt, App. M. 7, p. 200: corium, id. ib.—II. Trop., to hold fast to, persevere in:
certum offirmare est viam me, quam decrevi persequi, Ter. Hec. 3, 5, 4: se, to persist, be obstinate, id. Heaut. 5, 5, 8: vir impius procaciter obfirmat vultum suum, Vulg. Prov. 21, 29: faciem, id. Ezek. 4, 3: spiritus, id. Dan. 5, 20.—So without se, neutr.: censen' posse me offirmare? Ter Eun. 2, 1, 11.—With inf.: offirmastin' oc cultare, quo te immittas, pessume? Plaut. Pers. 2, 2, 40.—Hence, offirmātus (obf-), a, um, P. a., firm, resolute, obstinate: animus fortis atque offirmatus, Plaut. Am. 2, 2, 15: satin offirmatum quod mihi erat, id me exorat, settled, resolved on, id. Bacch. 5, 2, 83.—Comp.: mihi videtur illius voluntas obstinatior et in hāc iracundiā offirmatior, Cic. Att. 1, 11, 1.—Adv.: offirmātē (obf-), firmly, stubbornly (post-Aug.): offirmate resistere, Suet. Tib. 25.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
offīrmō āvī, ātus, āre
ob+firmo, to hold fast, persevere: viam quam decrevi persequi, T.: ne tam offirma te, be obstinate, T.: censen posse me offirmare Perpeti? can persist in bearing it, T.
Origins
From ob- + firmō (“strengthen, make firm”).