LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

offirmō

offirmō (present infinitive offirmāre, perfect active offirmāvī, supine offirmātum)
Classical[ɔfˈfɪr.moː]Ecclesiastical[ofˈfir.mo]
offirmātus perf. pass. ptcp.

Meaning

  1. transitiveto make firm, durable, steadfast
  2. figurativelyto hold fast to, persevere in
  3. figurativelyto be obstinate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

firmum obdūrōque faciō
offirmō -āre — in Epistulae, ch. 14

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.offirmōoffirmābamoffirmābōoffirmāvīoffirmāveramoffirmāverō
offirmārō
2nd sg.offirmāsoffirmābāsoffirmābisoffirmāvistī
offirmāstī
offirmāverās
offirmārās
offirmāveris
3rd sg.offirmatoffirmābatoffirmābitoffirmāvitoffirmāverat
offirmārat
offirmāverit
offirmārit
1st pl.offirmāmusoffirmābāmusoffirmābimusoffirmāvimusoffirmāverāmusoffirmāverimus
offirmārimus
2nd pl.offirmātisoffirmābātisoffirmābitisoffirmāvistis
offirmāstis
offirmāverātis
offirmārātis
offirmāveritis
offirmāritis
3rd pl.offirmantoffirmābantoffirmābuntoffirmāvērunt
offirmāvēre, offirmārunt
offirmāverant
offirmārant
offirmāverint
offirmārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.offirmemoffirmāremoffirmāverim
offirmārim
offirmāvissem
offirmāssem
2nd sg.offirmēsoffirmārēsoffirmāverīsoffirmāvissēs
offirmāssēs
3rd sg.offirmetoffirmāretoffirmāverit
offirmārit
offirmāvisset
offirmāsset
1st pl.offirmēmusoffirmārēmusoffirmāverīmus
offirmārīmus
offirmāvissēmus
offirmāssēmus
2nd pl.offirmētisoffirmārētisoffirmāverītis
offirmārītis
offirmāvissētis
offirmāssētis
3rd pl.offirmentoffirmārentoffirmāverint
offirmārint
offirmāvissent
offirmāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.offirmoroffirmābaroffirmābor
2nd sg.offirmāris
offirmāre
offirmābāris
offirmābāre
offirmāberis
offirmābere
3rd sg.offirmāturoffirmābāturoffirmābitur
1st pl.offirmāmuroffirmābāmuroffirmābimur
2nd pl.offirmāminīoffirmābāminīoffirmābiminī
3rd pl.offirmanturoffirmābanturoffirmābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.offirmeroffirmārer
2nd sg.offirmēris
offirmēre
offirmārēris
offirmārēre
3rd sg.offirmēturoffirmārētur
1st pl.offirmēmuroffirmārēmur
2nd pl.offirmēminīoffirmārēminī
3rd pl.offirmenturoffirmārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.offirmāoffirmāre
pres. 2nd pl.offirmāteoffirmāminī
fut. 2nd sg.offirmātōoffirmātor
fut. 3rd sg.offirmātōoffirmātor
fut. 2nd pl.offirmātōte—
fut. 3rd pl.offirmantōoffirmantor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveoffirmāreoffirmārī
perfect infinitiveoffirmāvisse
offirmāsse
offirmātum esse
future infinitiveoffirmātūrum esseoffirmātum īrī
present participleoffirmāns
offirmante, offirmantem, offirmantēs, offirmantī, offirmantia, offirmantibus, offirmantis, offirmantīs, offirmantium
—
perfect participle—offirmātus
offirmāta, offirmātā, offirmātae, offirmātam, offirmātārum, offirmātās, offirmātī, offirmātōrum, offirmātōs
future participleoffirmātūrus
offirmātūra, offirmātūrā, offirmātūrae, offirmātūram, offirmātūrārum, offirmātūrās, offirmātūre, offirmātūrī, offirmātūrīs, offirmātūrō, offirmātūrōrum, offirmātūrōs, offirmātūrum
offirmandus
offirmanda, offirmandā, offirmandae, offirmandam, offirmandārum, offirmandās, offirmande, offirmandīs, offirmandōrum, offirmandōs
gerundoffirmandī, offirmandō, offirmandumsupineoffirmātum, offirmātū

offirmo (obf-), āvi, ātum, 1, v. a. and n. ob-firmo,
I. to render firm, durable, or steadfast (class. only in the P. a.).
I. Lit.: pertica, quā stabuli fores offirmari solebant, arrepta, to fasten, bolt, App. M. 7, p. 200: corium, id. ib.—
II. Trop., to hold fast to, persevere in: certum offirmare est viam me, quam decrevi persequi, Ter. Hec. 3, 5, 4: se, to persist, be obstinate, id. Heaut. 5, 5, 8: vir impius procaciter obfirmat vultum suum, Vulg. Prov. 21, 29: faciem, id. Ezek. 4, 3: spiritus, id. Dan. 5, 20.—So without se, neutr.: censen' posse me offirmare? Ter Eun. 2, 1, 11.—With inf.: offirmastin' oc cultare, quo te immittas, pessume? Plaut. Pers. 2, 2, 40.—Hence, offirmātus (obf-), a, um, P. a., firm, resolute, obstinate: animus fortis atque offirmatus, Plaut. Am. 2, 2, 15: satin offirmatum quod mihi erat, id me exorat, settled, resolved on, id. Bacch. 5, 2, 83.—Comp.: mihi videtur illius voluntas obstinatior et in hāc iracundiā offirmatior, Cic. Att. 1, 11, 1.—Adv.: offirmātē (obf-), firmly, stubbornly (post-Aug.): offirmate resistere, Suet. Tib. 25.

Origins

From ob- + firmō (“strengthen, make firm”).

Quick answers

What does offirmō mean in Latin?
offirmō, a verb, means “to make firm, durable, steadfast; to hold fast to, persevere in; to be obstinate”.
What are the principal parts of offirmō?
offirmō, offirmāre, offirmāvī, offirmātum (first conjugation).
How do you pronounce offirmō?
In classical Latin, [ɔfˈfɪr.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ofˈfir.mo].