LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

odiō

*odiō (present infinitive *odiāre, perfect active *odiāvī, supine *odiātum)

Meaning

  1. Proto Romancereconstructionhate

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.—odiēbamodiamodīvīodīveramodīverō
2nd sg.odīsodiēbāsodiēsodīvistīodīverāsodīveris
3rd sg.—odiēbatodietodīvitodīveratodīverit
1st pl.—odiēbāmusodiēmusodīvimusodīverāmusodīverimus
2nd pl.odītisodiēbātisodiētisodīvistisodīverātisodīveritis
3rd pl.odiuntodiēbantodientodīvēre
odīvērunt
odīverantodīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.odiamodīremodīverimodīvissem
2nd sg.odiāsodīrēsodīverīsodīvissēs
3rd sg.odiatodīretodīveritodīvisset
1st pl.odiāmusodīrēmusodīverīmusodīvissēmus
2nd pl.odiātisodīrētisodīverītisodīvissētis
3rd pl.odiantodīrentodīverintodīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.odiorodiēbarodiar
2nd sg.odīrisodiēbāre
odiēbāris
odiēre
odiēris
3rd sg.odīturodiēbāturodiētur
1st pl.odīmurodiēbāmurodiēmur
2nd pl.—odiēbāminīodiēminī
3rd pl.odiunturodiēbanturodientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.—odīrer
2nd sg.odiārisodīrēre
odīrēris
3rd sg.odiāturodīrētur
1st pl.odiāmurodīrēmur
2nd pl.odiāminīodīrēminī
3rd pl.odianturodīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.odī—
pres. 2nd pl.odīte—
fut. 2nd sg.odītōodītor
fut. 3rd sg.odītōodītor
fut. 2nd pl.odītōte—
fut. 3rd pl.odiuntōodiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveodīreodīrī
perfect infinitiveodiisse
odīvisse
—
perfect participle—ōdita
ōditā, ōditae, ōditam, ōditārum, ōditās, ōdite, ōditī, ōditīs, ōditō, ōditōrum, ōditōs, ōditum, ōditus
future participle—odianda
odiandā, odiandae, odiandam, odiandārum, odiandās, odiande, odiandī, odiandīs, odiandō, odiandōrum, odiandōs, odiandum, odiandus, odienda, odiendā, odiendae, odiendam, odiendārum, odiendās, odiende, odiendī, odiendīs, odiendō, odiendōrum, odiendōs, odiendum, odiendus
gerundodiendī, odiendō, odiendum

ŏdĭo, v. odi
I. init.

Origins

Proto-Indo-European *h₃ed-der. Proto-Italic *odjom Latin odi- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin *odiō From odi- (“hatred”) + -ō (verb-forming suffix).

Descendants
  • Italianuggire
  • Old Catalanujar

Quick answers

What does odiō mean in Latin?
odiō, a verb, means “hate”.
What are the principal parts of odiō?
odiō, *odiāre, *odiāvī, *odiātum (first conjugation).