noun · masculinesecond declension
ocellus
ocellus m (genitive ocellī)
Classical[ɔˈkɛl.lʊs]Ecclesiastical[oˈt͡ʃɛl.lus]
Meaning
- diminutivemasculinediminutive of oculus: little eye
c. 84 BCE – 54 BCE, Catullus, Carmina 3.18
- masculinedarling
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ocellus | ocellī |
| genitive | ocellī | ocellōrum |
| dative | ocellō | ocellīs |
| accusative | ocellum | ocellōs |
| ablative | ocellō | ocellīs |
| vocative | ocelle | ocellī |
ŏcellus, i, m. dim. oculus,
I. a little eye, eyelet (mostly poet.).
I. Lit.:
blanda quies furtim victis obrepsit ocellis, Ov. F. 3, 19: ut in ocellis hilaritudo est! Plaut. Rud. 2, 4, 8: turgiduli, Cat. 3, 17: ebrii, id. 43, 11: irati, Ov. Am. 2, 8, 15: acre malum semper stillantis ocelli, Juv. 6, 109: si prurit frictus ocelli angulus, id. 6, 578.—As a term of endearment: ocelle mi! my little eye! my darling! Plaut. Trin. 2, 1, 18: aureus, id. As. 3, 3, 101: jucundissimus meus, Aug. ap. Gell. 15, 7, 3: cave despuas, ocelle, Cat. 50, 19.—So of things, like our apple of the eye: cur ocellos Italiae, villulas meas, non vides? Cic. Att. 16, 6, 2: insularum, Cat. 31, 1.—II. Transf., a bulb or knob on the roots of the reed (called also oculus), Plin. 21, 4, 10, § 20.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ocellus ī, m dim.
oculus, a little eye, eyelet: victis ocellis, O.: ocelli angulus, Iu.: ocelli Italiae, villulae meae, eyeballs.
Origins
Proto-Indo-European *h₃ekʷ-der. Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Latin -ulus Latin oculus ▲ Proto-Italic *-elos Latin -lus Latin ocellus From oculus (“eye”) + -lus.
Descendants
- Catalanocel
- Englishocellus
- Frenchocelle
- Italianocello
- Portugueseocelo
- Spanishocelo
- Galicianocelo