noun · masculinesecond declension
subocellus
subocellus m (genitive subocellī)
Classical[sʊ.bɔˈkɛl.lʊs]Ecclesiastical[su.boˈt͡ʃɛl.lus]
Meaning
- empty glossmasculine(zootomy, taxonomy)
Subocellus unus communis, seu in concursu elytrorum. Ordo reliquorum sequens: 1. 3. 3. 1.
1761, Nicolaus Poda von Neuhaus, Insecta musei Graecensis, page 25:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | subocellus | subocellī |
| genitive | subocellī | subocellōrum |
| dative | subocellō | subocellīs |
| accusative | subocellum | subocellōs |
| ablative | subocellō | subocellīs |
| vocative | subocelle | subocellī |
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsubocellus
Latin sub- Latin ocellus Latin subocellus From sub- + ocellus.