LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

occursō

occursō (present infinitive occursāre, perfect active occursāvī, supine occursātum)
Classical[ɔkˈkʊr.soː]Ecclesiastical[okˈkur.so]

Meaning

  1. to run to; to go to meet
  2. to charge, rush to attack
  3. to approach, come towards
  4. to appear before; to present oneself to
  5. figurativelyto occur to; to enter (someone's) thoughts

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.occursōoccursābamoccursābōoccursāvīoccursāveramoccursāverō
occursārō
2nd sg.occursāsoccursābāsoccursābisoccursāvistī
occursāstī
occursāverās
occursārās
occursāveris
3rd sg.occursatoccursābatoccursābitoccursāvitoccursāverat
occursārat
occursāverit
occursārit
1st pl.occursāmusoccursābāmusoccursābimusoccursāvimusoccursāverāmusoccursāverimus
occursārimus
2nd pl.occursātisoccursābātisoccursābitisoccursāvistis
occursāstis
occursāverātis
occursārātis
occursāveritis
occursāritis
3rd pl.occursantoccursābantoccursābuntoccursāvērunt
occursāvēre, occursārunt
occursāverant
occursārant
occursāverint
occursārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.occursemoccursāremoccursāverim
occursārim
occursāvissem
occursāssem
2nd sg.occursēsoccursārēsoccursāverīsoccursāvissēs
occursāssēs
3rd sg.occursetoccursāretoccursāverit
occursārit
occursāvisset
occursāsset
1st pl.occursēmusoccursārēmusoccursāverīmus
occursārīmus
occursāvissēmus
occursāssēmus
2nd pl.occursētisoccursārētisoccursāverītis
occursārītis
occursāvissētis
occursāssētis
3rd pl.occursentoccursārentoccursāverint
occursārint
occursāvissent
occursāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.occursoroccursābaroccursābor
2nd sg.occursāris
occursāre
occursābāris
occursābāre
occursāberis
occursābere
3rd sg.occursāturoccursābāturoccursābitur
1st pl.occursāmuroccursābāmuroccursābimur
2nd pl.occursāminīoccursābāminīoccursābiminī
3rd pl.occursanturoccursābanturoccursābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.occurseroccursārer
2nd sg.occursēris
occursēre
occursārēris
occursārēre
3rd sg.occursēturoccursārētur
1st pl.occursēmuroccursārēmur
2nd pl.occursēminīoccursārēminī
3rd pl.occursenturoccursārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.occursāoccursāre
pres. 2nd pl.occursāteoccursāminī
fut. 2nd sg.occursātōoccursātor
fut. 3rd sg.occursātōoccursātor
fut. 2nd pl.occursātōte—
fut. 3rd pl.occursantōoccursantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveoccursāreoccursārī
perfect infinitiveoccursāvisse
occursāsse
occursātum esse
future infinitiveoccursātūrum esseoccursātum īrī
present participleoccursāns
occursante, occursantem, occursantēs, occursantī, occursantia, occursantibus, occursantis, occursantīs, occursantium
—
perfect participle—occursātus
occursāta, occursātā, occursātae, occursātam, occursātārum, occursātās, occursātī, occursātōrum, occursātōs
future participleoccursātūrus
occursātūra, occursātūrā, occursātūrae, occursātūram, occursātūrārum, occursātūrās, occursātūre, occursātūrī, occursātūrīs, occursātūrō, occursātūrōrum, occursātūrōs, occursātūrum
occursandus
occursanda, occursandā, occursandae, occursandam, occursandārum, occursandās, occursande, occursandīs, occursandōrum, occursandōs
gerundoccursandī, occursandō, occursandumsupineoccursātum, occursātū

occurso, āvi, ātum, 1,
I. v. freq. n. [occurro], to run, go, or come to meet; to meet (not in Cic.).
I. Lit.
A. In gen.: alios occursantes interficere, Sall. J. 12, 5: occursare capro ... caveto, beware of meeting, Verg. E. 9, 24: fugientibus, Tac. A. 3, 20.— Of things: occursantes inter se radices, Plin. 16, 2, 2, § 6.—
B. In partic.
1. To rush against or upon, to attack, charge; to strive against, oppose: occursat ocius gladio, Caes. B. G. 5, 44: inter invidos, occursantes, factiosos, opposing, Sall. J. 85, 3: fortissimus quisque et promptissimus ad occursandum pugnandumque, Gell. 3, 7, 6. —
2. To come to or towards: quid tu huc occursas, Plaut. Truc. 2, 2, 27.—
II. Trop.
A. To be beforehand with, to anticipate: fortunae, Plin. Pan. 25, 5.—
B. To appear before, present one's self to: numinibus, Plin. Pan. 81, 1.—
2. Esp., to appear to the mind; to suggest itself, enter the thoughts, occur to one; with or without animo; also with acc. of the person: occursant animo scripta, Plin. Ep. 5, 5, 7: occursant verba, id. ib. 2, 3, 2: me occursant multae, meminisse hau possum, occur to me, Plaut. Mil. 4, 2, 56.

Origins

From occurrō (“run to”).

Quick answers

What does occursō mean in Latin?
occursō, a verb, means “to run to; to go to meet; to charge, rush to attack”.
What are the principal parts of occursō?
occursō, occursāre, occursāvī, occursātum (first conjugation).
How do you pronounce occursō?
In classical Latin, [ɔkˈkʊr.soː]; in ecclesiastical (church) Latin, [okˈkur.so].