LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

obsignō

obsignō (present infinitive obsignāre, perfect active obsignāvī, supine obsignātum)
Classical[ɔpˈsɪŋ.noː]Ecclesiastical[obˈsiɲ.ɲo]

Meaning

  1. to seal up; to affix a seal to
  2. to seal an accusation
  3. to pledge or mortgage under hand and seal
  4. figurativelyto stamp, impress

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.obsignōobsignābamobsignābōobsignāvīobsignāveramobsignāverō
obsignārō
2nd sg.obsignāsobsignābāsobsignābisobsignāvistī
obsignāstī
obsignāverās
obsignārās
obsignāveris
3rd sg.obsignatobsignābatobsignābitobsignāvitobsignāverat
obsignārat
obsignāverit
obsignārit
1st pl.obsignāmusobsignābāmusobsignābimusobsignāvimusobsignāverāmusobsignāverimus
obsignārimus
2nd pl.obsignātisobsignābātisobsignābitisobsignāvistis
obsignāstis
obsignāverātis
obsignārātis
obsignāveritis
obsignāritis
3rd pl.obsignantobsignābantobsignābuntobsignāvērunt
obsignāvēre, obsignārunt
obsignāverant
obsignārant
obsignāverint
obsignārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.obsignemobsignāremobsignāverim
obsignārim
obsignāvissem
obsignāssem
2nd sg.obsignēsobsignārēsobsignāverīsobsignāvissēs
obsignāssēs
3rd sg.obsignetobsignāretobsignāverit
obsignārit
obsignāvisset
obsignāsset
1st pl.obsignēmusobsignārēmusobsignāverīmus
obsignārīmus
obsignāvissēmus
obsignāssēmus
2nd pl.obsignētisobsignārētisobsignāverītis
obsignārītis
obsignāvissētis
obsignāssētis
3rd pl.obsignentobsignārentobsignāverint
obsignārint
obsignāvissent
obsignāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.obsignorobsignābarobsignābor
2nd sg.obsignāris
obsignāre
obsignābāris
obsignābāre
obsignāberis
obsignābere
3rd sg.obsignāturobsignābāturobsignābitur
1st pl.obsignāmurobsignābāmurobsignābimur
2nd pl.obsignāminīobsignābāminīobsignābiminī
3rd pl.obsignanturobsignābanturobsignābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.obsignerobsignārer
2nd sg.obsignēris
obsignēre
obsignārēris
obsignārēre
3rd sg.obsignēturobsignārētur
1st pl.obsignēmurobsignārēmur
2nd pl.obsignēminīobsignārēminī
3rd pl.obsignenturobsignārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.obsignāobsignāre
pres. 2nd pl.obsignāteobsignāminī
fut. 2nd sg.obsignātōobsignātor
fut. 3rd sg.obsignātōobsignātor
fut. 2nd pl.obsignātōte—
fut. 3rd pl.obsignantōobsignantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveobsignāreobsignārī
perfect infinitiveobsignāvisse
obsignāsse
obsignātum esse
future infinitiveobsignātūrum esseobsignātum īrī
present participleobsignāns
obsignante, obsignantem, obsignantēs, obsignantī, obsignantia, obsignantibus, obsignantis, obsignantīs, obsignantium
—
perfect participle—obsignātus
obsignāta, obsignātā, obsignātae, obsignātam, obsignātārum, obsignātās, obsignātī, obsignātōrum, obsignātōs
future participleobsignātūrus
obsignātūra, obsignātūrā, obsignātūrae, obsignātūram, obsignātūrārum, obsignātūrās, obsignātūre, obsignātūrī, obsignātūrīs, obsignātūrō, obsignātūrōrum, obsignātūrōs, obsignātūrum
obsignandus
obsignanda, obsignandā, obsignandae, obsignandam, obsignandārum, obsignandās, obsignande, obsignandīs, obsignandōrum, obsignandōs
gerundobsignandī, obsignandō, obsignandumsupineobsignātum, obsignātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

epistulam signare, obsignare
to seal, fasten a letter.
testamentum obsignare (B. G. 1. 39)
to sign a will.

ob-signo, āvi, ātum, 1,
I. v. a., to seal, seal up a will, a letter, etc. (class.).
I. Lit.
A. In gen.: cedo tu ceram ac linum actutum: age obliga, obsigna cito, Plaut. Bacch. 4, 4, 96: cellas, id. Cas. 2, 1, 1: lagenas, Q. Cic. Fam. 16, 26: epistulam, Cic. Att. 8, 6, 1; id. Pis. 28, 71.—Esp.: tabulas, testamenta, to sign and seal, as a witness: istam ipsam quaestionem, dicite, quis obsignavit? Cic. Clu. 66, 185: tabellas ejus rei condicionisque, id. Quint. 21, 67: testamentum signis adulterinis, id. Clu. 14, 41: obsignavit anulo, Vulg. Dan. 6, 17.—Prov.: agere cum aliquo tabellis obsignatis, to deal with one with sealed writings, i. e. in the strictest form, Cic. Tusc. 5, 11, 33 (cf.: tamquam ex syngraphā agere cum populo, id. Mur. 17, 35): tabulas obsignare velle, would seal up the documents, i. e. would have no discussion, id. Pis. 28, 69.—
B. In partic.
1. To seal up the papers and effects of an accused person, Cic. Verr. 1, 19, 50.—Hence,
2. To seal an accusation against one: qui contra Scaurum patrem suum obsignaverat, Cic. Scaur. Fragm. ap. Ascon.—
3. To pledge or mortgage under one's hand and seal: tria agri jugera ad aerarium obsignaverat, Val. Max. 4, 4, 7.—
4. To close under seal, make fast: inane obsignari nihil solere, Cic. Div. 2, 70, 145; cf. the context.—
II. Trop., to stamp, impress: formam verbi, Lucr. 4, 567: aliquid obsignatum habere, to impress on the mind, id. 2, 581.

Origins

From ob- + signō (“to mark, stamp, imprint”).

Descendants
  • Englishobsign
  • Englishobsignate

In English words that came into English from obsignō

  • obsignateobsignātus

Quick answers

What does obsignō mean in Latin?
obsignō, a verb, means “to seal up; to affix a seal to; to seal an accusation”.
What are the principal parts of obsignō?
obsignō, obsignāre, obsignāvī, obsignātum (first conjugation).
How do you pronounce obsignō?
In classical Latin, [ɔpˈsɪŋ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [obˈsiɲ.ɲo].