LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

obligātiō

obligātiō f (genitive obligātiōnis)
Classical[ɔb.lɪˈɡaː.ti.oː]Ecclesiastical[ob.liˈɡat.t͡si.o]

Meaning

  1. binding; engaging, pledging, obligation, bond
  2. obligatory relationship
  3. document that confirms a bond or obligation
  4. figurativelyentangling, ensnaring

Declension

declension
formsingularplural
nominativeobligātiōobligātiōnēs
genitiveobligātiōnisobligātiōnum
dativeobligātiōnīobligātiōnibus
accusativeobligātiōnemobligātiōnēs
ablativeobligātiōneobligātiōnibus
vocativeobligātiōobligātiōnēs

oblĭgātĭo, ōnis, f. id..
I. In gen.
A. A binding (post-class. and very rare): propter linguae obligationem, because of his being tongue-tied, Just. 13, 7, 1.—
B. Trop., an ensnaring, entangling: innocentium, Dig. 48, 10, 1: declinantes in obligationes, evil devices, Vulg. Psa. 124, 5: in obligatione iniquitatis, id. Act. 8, 23.—
II. In partic., jurid. t. t.
A. An engaging or pledging, an obligation: est gravior et difficilior animi et sententiae pro aliquo quam pecuniae obligatio, Cic. Ep. ad Brut. 1, 18, 3: obligationis onere praetoris auxilio non levabitur, Dig. 3, 3, 67: obligationes ex contractu aut re contrahuntur, aut verbis, aut consensu, ib. 44, 7, 1, § 1.—
B. Transf., an obligatory relation between two persons, one of whom has a right and the other a duty (the right of the creditor and the duty of the debtor): nunc transeamus ad obligationes: omnis enim obligatio vel ex contractu nascitur vel ex delicto, Gai. Inst. 3, 88; cf. sqq.: obligationum substantia in eo consistit, ut alium nobis obstringat ad dandum aliquid, vel faciendum, vel praestandum, Dig. 44, 7, 3; 45, 1, 108: ex maleficio nascuntur obligationes, ib. 44, 7, 4: obligatio et constituitur et solvitur, ib. 46, 4, 8: exstinguitur, ib. 45, 1, 140: submovetur, ib. 2, 14, 27 et saep.—
C. The document which confirms this relation, a bond, obligation: pignoris obligatio etiam inter absentes recte ex contractu obligatur, Dig. 20, 1, 23; 48, 11, 28.

Origins

Proto-Indo-European *h₁ep-der. Proto-Indo-European *h₁épsder. Proto-Indo-European *h₁óp(i) Proto-Italic *op Latin ob Latin ob- Proto-Indo-European *leyǵ-der. Latin ligō Latin obligō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin obligātiō From obligō (“bind in obligation; restrain”) + -tiō.

Descendants
  • Catalanobligació
  • Englishobligation
  • Frenchobligation
  • Italianobbligazione
  • Occitanobligacion
  • Portugueseobrigação
  • Romanianobligație
  • Spanishobligación
  • Negerhollandsobligasjefrom Dutch obligatie
  • Indonesianobligasifrom Dutch obligatie

Quick answers

What does obligātiō mean in Latin?
obligātiō, a noun, means “binding; engaging, pledging, obligation, bond; obligatory relationship”.
What is the genitive of obligātiō?
The genitive singular is obligātiōnis. obligātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce obligātiō?
In classical Latin, [ɔb.lɪˈɡaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ob.liˈɡat.t͡si.o].