LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

obligātōrius

obligātōrius (feminine obligātōria, neuter obligātōrium)
Classical[ɔb.lɪ.ɡaːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ob.li.ɡaˈtɔː.ri.us]

Meaning

  1. Late Latinadjectivebinding, obligatory

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeobligātōriusobligātōriaobligātōrium
genitiveobligātōriīobligātōriaeobligātōriī
dativeobligātōriōobligātōriaeobligātōriō
accusativeobligātōriumobligātōriamobligātōrium
ablativeobligātōriōobligātōriāobligātōriō
vocativeobligātōrieobligātōriaobligātōrium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeobligātōriīobligātōriaeobligātōria
genitiveobligātōriōrumobligātōriārumobligātōriōrum
dativeobligātōriīsobligātōriīsobligātōriīs
accusativeobligātōriōsobligātōriāsobligātōria
ablativeobligātōriīsobligātōriīsobligātōriīs
vocativeobligātōriīobligātōriaeobligātōria

oblĭgātōrĭus, a, um, adj. obligo,
I. binding, obligatory (post-class.), Dig. 17, 1, 2, § 6; Just. 3, 27, 6.

Origins

From obligō (“to bind”) + -tōrius.

Descendants
  • Catalanobligatori
  • Frenchobligatoire
  • Italianobbligatorio
  • Portugueseobrigatório
  • Romanianobligatoriu
  • Spanishobligatorio
  • Asturianobligatoriu

Quick answers

What does obligātōrius mean in Latin?
obligātōrius, a adjective, means “binding, obligatory”.
How do you pronounce obligātōrius?
In classical Latin, [ɔb.lɪ.ɡaːˈtoː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ob.li.ɡaˈtɔː.ri.us].