LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

nēquitia

nēquitia f (genitive nēquitiae)
Classical[neːˈkʷɪ.ti.a]Ecclesiastical[neˈkʷit.t͡si.a]

Meaning

  1. A bad moral quality; idleness, negligence, inactivity, remissness; worthlessness; vileness, depravity, wickedness
    Sed, sī quis est invidiae metus, nōn est vehementius sevēritātis ac fortitūdinis invidiā quam inertiae ac nēquitiae pertimēscenda.But, if there is any fear of unpopularity, the resentment of severity and resolve is not to be feared more strongly than that of inaction and worthlessness.63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.29
  2. Lightness, levity, inconsiderateness.
  3. Prodigality, profusion.
  4. Profligacy, wantonness, roguery, lewdness.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

prāvitās morum
nēquitia -ae (f) — in Epistulae, ch. 13

Declension

declension
formsingularplural
nominativenēquitianēquitiae
genitivenēquitiae
nēquitiēī
nēquitiārum
nēquitiērum
dativenēquitiae
nēquitiēī
nēquitiīs
nēquitiēbus
accusativenēquitiam
nēquitiem
nēquitiās
ablativenēquitiā
nēquitiē
nēquitiīs
nēquitiēbus
vocativenēquitianēquitiae

nēquĭtĭa, ae, and nēquĭtĭes (no
I. gen. or dat.), f. nequam, bad quality, badness (very rare): aceti, Plin. 14, 20, 25, § 125.—
II. Trop., bad moral quality, of all degrees, idleness, negligence, worthlessness, vileness (syn.: malitia, negligentia, ignavia, mollitia; class.).
A. Idleness, inactivity, remissness, negligence: me ipsum inertiae nequitiaeque condemno, Cic. Cat. 1, 2, 4; 1, 11, 29: inertissimi homines, nescio quā singulari nequitiā praediti, id. Fin. 5, 20, 56.—
B. Lightness, levity, inconsiderateness: omnia mala probra flagitia, quae homines faciunt, in duabus rebus sunt, malitia atque nequitia. Si nequitiam defendere vis, licet, P. African. ap. Gell. 7, 11, 9; Auct. ad Her. 3, 6, 11.—
C. Prodigality, profusion: quod filii nequitiam videret, Cic. Clu. 51, 141: illum aut nequities ... expellet, Hor. S. 2, 2, 131.—
D. Profligacy, wantonness, lewdness: uxor pauperis Ibyci Tandem nequitiae pone modum tuae, Hor. C. 3, 15, 1; 3, 4, 78; Ov. F. 1, 414; Phaedr. 3, 8, 15; in plur., Mart. 4, 42, 4.—
E. Worthlessness, vileness, wickedness, villany: Lucurgus mihi quidem videtur posse hic ad nequitiam adducier, Plaut. Bacch. 1, 2, 4: si domus haec habenda est potius, quam officina nequitiae et diversorium flagitiorum omnium, Cic. Rosc. Am. 46, 134; Cic. Verr. 2, 5, 33, § 87: qui istius insignem nequitiam, frontis involutam integumentis, nondum cernat, id. Pis. 6, 12: maturae mala nequitiae, Juv. 14, 216.

Origins

From nēquam (“worthless”).

Descendants
  • Italiannequizia
  • Portuguesenequícia
  • Spanishnequicia

Quick answers

What does nēquitia mean in Latin?
nēquitia, a noun, means “A bad moral quality; idleness, negligence, inactivity, remissness; worthlessness”.
What is the genitive of nēquitia?
The genitive singular is nēquitiae. nēquitia is feminine, first declension.
How do you pronounce nēquitia?
In classical Latin, [neːˈkʷɪ.ti.a]; in ecclesiastical (church) Latin, [neˈkʷit.t͡si.a].