LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

mūtuor

mūtuor (present infinitive mūtuārī, perfect active mūtuātus sum)
Classical[ˈmuː.tu.ɔr]Ecclesiastical[ˈmuː.tu.or]

Meaning

  1. deponentto borrow
    ab amīcō suō librum mūtuātus estHe borrowed a book from his friend.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.mūtuormūtuābarmūtuābor———
2nd sg.mūtuāris
mūtuāre
mūtuābāris
mūtuābāre
mūtuāberis
mūtuābere
———
3rd sg.mūtuāturmūtuābāturmūtuābitur———
1st pl.mūtuāmurmūtuābāmurmūtuābimur———
2nd pl.mūtuāminīmūtuābāminīmūtuābiminī———
3rd pl.mūtuanturmūtuābanturmūtuābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.mūtuermūtuārer——
2nd sg.mūtuēris
mūtuēre
mūtuārēris
mūtuārēre
——
3rd sg.mūtuēturmūtuārētur——
1st pl.mūtuēmurmūtuārēmur——
2nd pl.mūtuēminīmūtuārēminī——
3rd pl.mūtuenturmūtuārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.mūtuāre—
pres. 2nd pl.mūtuāminī—
fut. 2nd sg.mūtuātor—
fut. 3rd sg.mūtuātor—
fut. 3rd pl.mūtuantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemūtuārī—
perfect infinitivemūtuātum esse—
future infinitivemūtuātūrum esse—
present participlemūtuāns—
perfect participlemūtuātus
mūtuāta, mūtuātā, mūtuātae, mūtuātam, mūtuātārum, mūtuātās, mūtuāte, mūtuātī, mūtuātīs, mūtuātō, mūtuātōrum, mūtuātōs
—
future participlemūtuātūrus
mūtuātūra, mūtuātūrā, mūtuātūrae, mūtuātūram, mūtuātūrārum, mūtuātūrās, mūtuātūre, mūtuātūrī, mūtuātūrīs, mūtuātūrō, mūtuātūrōrum, mūtuātūrōs, mūtuātūrum
mūtuandus
gerundmūtuandī, mūtuandō, mūtuandumsupinemūtuātum, mūtuātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

pecuniam mutuari or sumere mutuam ab aliquo
to borrow money from some one.

mūtŭor, ātus, 1,
I. v. dep. a. [mutuus], to borrow something of some one (class.; opp. mutuum do, commodo, credo).
I. Lit., to obtain a loan of money: mutuari pecunias, Caes. B. C. 3, 60: pecuniam, Gai. Inst. 4, 73.—Also without acc.: a Caelio mutuabimur, Cic. Att. 7, 3, 11: mutuari cogor, I am obliged to borrow, id. ib. 15, 15, 3.—Of other things than money: domum, Tac. Or. 9: auxilia ad bellum, Hirt. B. G. 8, 21.—
II. Trop., to borrow, to take for one's use, to derive, obtain, get, procure: orator subtilitatem ab Academiā mutuatur, Cic. Fat. 2, 3: a viris virtus nomen est mutuata, id. Tusc. 2, 18, 43: consilium ab amore, Liv. 30, 12: quem (sensum) a Latrone mutuatus est, Sen. Contr. 3, 10, 8: figuras ab aliquo, Quint. 8 prooem. 25: verba ex proximo mutuari licet, id. 10, 1, 13: a personis affectus mutuari, id. 11, 3, 73; so, verba, id. 1, 12, 58; 12, 10, 27: praesidium ab innocentiā, Val. Max. 6, 2, 1: regem a finitimis, id. ib. 3, 4, 2; App. M. 6, p. 178, 11.
1. Act. collat. form: mūtŭo, āre, to borrow: ad amicum currat mutuatum: mutuet mea causa, Caecil. ap. Non. 474, 4.—
2. mūtŭ-ātus, a, um, in pass. signif.: luna mutu atā a sole luce fulget, with borrowed light, Plin. 2, 9, 6, § 45.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin mūtuor From mūtuus + -ō.

Descendants
  • Italianmutuare
  • Portuguesemutuar

Quick answers

What does mūtuor mean in Latin?
mūtuor, a verb, means “to borrow”.
What are the principal parts of mūtuor?
mūtuor, mūtuārī, mūtuātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce mūtuor?
In classical Latin, [ˈmuː.tu.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmuː.tu.or].