LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adverb

commodo1

commodo (not comparable)
Classical[ˈkɔm.mɔ.doː]Ecclesiastical[ˈkɔm.mo.do]

Meaning

  1. not comparablesuitably
  2. not comparableseasonably
  3. not comparablejust, in this moment, even now

Latīnē defined in Latin in our graded readers

commŏdŏ, adv., v. commodus, adv. B. 2.
commŏdo, āvi, ātum, 1, v. a. 1. commodus.
I. To adjust according to a measure, to make fit, suitable, or right, to adapt, accommodate, put in order (ante-class. and post-Aug.): trapetum, Cato, R. R. 135 fin.; Col. 4, 22, 5; Cael. Aur. Tard. 4, 3 al.—
B. Trop.: commoda loquelam tuam, Plaut. Cist. 4, 2, 75: ita praeceptorem eloquentiae ... se commodaturum singulis, Quint. 2, 8, 4: si te commodaveris mihi, Sen. Ben. 2, 34, 2: (arithmetica) avaritiae commodat digitos, fits, adapts, id. Ep. 88, 10: (servi) nulli sceleri manus commodabunt, id. Ben. 3, 20, 2: operam suam Prisco ad turpissimum ministerium commodasse, Plin. Ep. 2, 11, 23: orationi oculos, vocem, manum, id. Pan. 71, 6.—Absol.: caecus claudo pede commodat, Aus. Epigr. 133.—
II. Commodare aliquid (alicui), to give something to one for his convenience or use, to give, bestow, lend (acc. to accurate jurid. distinction, of things that are themselves, in natura, to be returned, while mutuum dare is used of things for which an equivalent is given; cf. Dig. 44, 7, 1; freq. and class.): aquam hosti, operam civi, Plaut. Rud. 2, 4, 21 sq.; cf. Plin. Ep. 2, 11, 23: nam meritus de me est, quod queam illi ut commodem, Ter. Hec. 5, 1, 34: quibus tu quaecumque commodaris, erunt mihi gratissima, Cic. Fam. 13, 48 init.: quicquid sine detrimento possit commodari, id tribuatur vel ignoto, id. Off. 1, 16, 51: ut dando et accipiendo mutuandisque facultatibus et commodandis nullā re egeremus, id. ib. 2, 4, 15 B. and K.; cf. Non. p. 275, 15: paenulam, Quint. 6, 3, 64: testes falsos, to furnish, supply, Sall. C. 16, 2: manum morituro, Vell. 2, 70 fin.: aurum Caelio, Cic. Cael. 13, 32; cf. Quint. 5, 13,30: aedes ad nuptias, Auct. Her. 4, 51, 64: nomen suum alicui, Cic. Verr. 2, 4, 42, § 91; cf. Tac. A. 15, 53: vires suas aliis eas commodando, minuere, Liv. 34, 12, 5: sanguinem alienae dominationi, Tac. Agr. 32 Orell. N. cr.: parvis peccatis veniam, magnis severitatem, id. ib. 19: aurem patientem culturae, as in Engl., to lend an ear to, * Hor. Ep. 1, 1, 40; Ov. Am. 1, 8, 86; Stat. Th. 4, 75 (opp. donare): ut haec a virtute donata, cetera a fortunā commodata esse videantur, Cic. Marcell. 6, 19 al.—Hence,
B. Of time for a payment, to grant, allow: ut rei publicae, ex quā crevissent, tempus commodarent, Liv. 23, 48, 10 Weissenb. ad loc.—
C. Commodare alicui, aliquā re, in aliquā re, or absol., to please one, be kind or obliging to, to serve, favor (class.): ut omnibus rebus, quod sine molestiā tuā facere possis, ei commodes, Cic. Fam. 13, 35, 2; 13, 53, 1; cf.: alicui omnibus in rebus, id. ib. 13, 32, 2; and: commodare tantum ei in hac re, id. ib. 13, 37 fin.: si tuam ob causam cuiquam commodes, id. Fin. 2, 35, 117: ut eo libentius iis commodes, id. Fam. 13, 54: credetur; commodabo, Plaut. Pers. 2, 5, 19: publice commodasti, Cic. Verr. 2, 4, 9, § 20: illis benignis usus est ad commodandum, id. ib, 2, 4, 3, § 6: studiis commodandi favetur, id. de Or. 2, 51, 207: cui ego quibus cumque rebus potero lubentissime commodabo, id. Fragm. ap. Non. p. 275, 17.—Hence, commŏdā-tum, i, n.; in the jurists,
1. A thing lent, a loan: commodatum accipere, Dig. 13, 6, 3, § 3; cf. the whole title 6.—
2. A contract for a loan, Dig. 13, 6, 1, § 1; 13, 6, 17, § 3; Gai Inst. 4, 33.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincommodo

Proto-Indo-European *med- Proto-Indo-European *-os Proto-Italic *medos Latin modus Latin commodus Proto-Indo-European *-éad Proto-Italic *-ōd Latin -ō Latin commodo From commodus (“suitable, useful, convenient”) + -ō (adverb-forming suffix).

verbfirst conjugation
commodō2
commodō (present infinitive commodāre, perfect active commodāvī, supine commodātum)
Classical[ˈkɔm.mɔ.doː]Ecclesiastical[ˈkɔm.mo.do]

Meaning

  1. to lend or hire
    amīcō suō librum commodāvitHe lent his friend a book.
  2. to provide or bestow
  3. to adapt or accommodate

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Commodare · Mutuum Dare

Commodare means to lend without formality and stipulation, on the supposition of receiving the thing lent again when it is done with. Mutuum dare is to grant a loan on the supposition of receiving an equivalent when the time of the loan expires. Commodatio is an act of kindness; mutuum datio is a matter of business. (iv. 137.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.commodōcommodābamcommodābōcommodāvīcommodāveramcommodāverō
commodārō
2nd sg.commodāscommodābāscommodābiscommodāvistī
commodāstī
commodāverās
commodārās
commodāveris
3rd sg.commodatcommodābatcommodābitcommodāvitcommodāverat
commodārat
commodāverit
commodārit
1st pl.commodāmuscommodābāmuscommodābimuscommodāvimuscommodāverāmuscommodāverimus
commodārimus
2nd pl.commodātiscommodābātiscommodābitiscommodāvistis
commodāstis
commodāverātis
commodārātis
commodāveritis
commodāritis
3rd pl.commodantcommodābantcommodābuntcommodāvērunt
commodāvēre, commodārunt
commodāverant
commodārant
commodāverint
commodārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.commodemcommodāremcommodāverim
commodārim
commodāvissem
commodāssem
2nd sg.commodēscommodārēscommodāverīscommodāvissēs
commodāssēs
3rd sg.commodetcommodāretcommodāverit
commodārit
commodāvisset
commodāsset
1st pl.commodēmuscommodārēmuscommodāverīmus
commodārīmus
commodāvissēmus
commodāssēmus
2nd pl.commodētiscommodārētiscommodāverītis
commodārītis
commodāvissētis
commodāssētis
3rd pl.commodentcommodārentcommodāverint
commodārint
commodāvissent
commodāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.commodorcommodābarcommodābor
2nd sg.commodāris
commodāre
commodābāris
commodābāre
commodāberis
commodābere
3rd sg.commodāturcommodābāturcommodābitur
1st pl.commodāmurcommodābāmurcommodābimur
2nd pl.commodāminīcommodābāminīcommodābiminī
3rd pl.commodanturcommodābanturcommodābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.commodercommodārer
2nd sg.commodēris
commodēre
commodārēris
commodārēre
3rd sg.commodēturcommodārētur
1st pl.commodēmurcommodārēmur
2nd pl.commodēminīcommodārēminī
3rd pl.commodenturcommodārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.commodācommodāre
pres. 2nd pl.commodātecommodāminī
fut. 2nd sg.commodātōcommodātor
fut. 3rd sg.commodātōcommodātor
fut. 2nd pl.commodātōte—
fut. 3rd pl.commodantōcommodantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecommodārecommodārī
perfect infinitivecommodāvisse
commodāsse
commodātum esse
future infinitivecommodātūrum essecommodātum īrī
present participlecommodāns—
perfect participle—commodātus
commodāta, commodātā, commodātae, commodātam, commodātārum, commodātās, commodātī, commodātōrum, commodātōs
future participlecommodātūrus
commodātūra, commodātūrā, commodātūrae, commodātūram, commodātūrārum, commodātūrās, commodātūre, commodātūrī, commodātūrīs, commodātūrō, commodātūrōrum, commodātūrōs, commodātūrum
commodandus
commodanda, commodandā, commodandae, commodandam, commodandārum, commodandās, commodande, commodandīs, commodandōrum, commodandōs
gerundcommodandī, commodandō, commodandumsupinecommodātum, commodātū

Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.

commodō āvī, ātus, āre
commodus, to serve with, accommodate, grant, supply, lend: alqd illi, T.: quicquid possit commodari: testīs falsos, to furnish, S.: nomen suum alicui: suas vires, aliis eas commodando, minuere, L.: peccatis veniam, Ta.: culturae aurem, to lend an ear to, H.: illis benignis usus est ad commodandum, their courtesy in lending: alcui aurum.—Of time, to grant, allow: rei p. tempus, L. — To please, be kind, be obliging, serve, favor: si tuam ob causam cuiquam commodes: publice commodasti.

Origins

From commodum (“profit, convenience”) + -ō (first conjugation verbal suffix).

Quick answers

What does commodo mean in Latin?
commodo, a adverb, means “suitably; seasonably; just, in this moment, even now”.
How do you pronounce commodo?
In classical Latin, [ˈkɔm.mɔ.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔm.mo.do].
Where does commodo come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin commodo.