noun · femininethird declension
multitūdō
multitūdō f (genitive multitūdinis)
Classical[mʊɫ.tɪˈtuː.doː]Ecclesiastical[mul.tiˈtuː.do]
№ 733 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary
Meaning
- A great number; multitude, numerousness.
- A great number of people, crowd, mob, throng, multitude.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | multitūdō | multitūdinēs |
| genitive | multitūdinis | multitūdinum |
| dative | multitūdinī | multitūdinibus |
| accusative | multitūdinem | multitūdinēs |
| ablative | multitūdine | multitūdinibus |
| vocative | multitūdō | multitūdinēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- multitudine hostium cingi
- to be surrounded by the superior force of the enemy.
- tributorum multitudine premi
- to be crushed by numerous imposts.
- multitudo circumfunditur alicui
- a crowd throngs around some one.
- multitudinem in agris collocare
- to settle a large number of people in a country.
- concitatam multitudinem reprimere
- to allay the excitement of the mob.
- multitudinis dominatus or imperium
- government by the mob.
- multitudinis suffragiis rem permittere
- to leave a matter to be decided by popular vote.
- religione obstrictos habere multitudinis animos (Liv. 6. 1. 10)
- to have power over the people by trading on their religious scruples.
multĭtūdo, ĭnis, f. multus,
I. a great number, multitude (class.; cf.: copia, vis, magnitudo).
I. In gen.:
nationes, quae numero hominum ac multitudine ipsā poterant in provincias nostras redundare, Cic. Prov. Cons. 12, 31: navium, Nep. Hann. 10, 4: argenti facti, Varr. ap. Non. 465, 27: sacrificiorum, Cic. de Or. 3, 19, 71.—II. In partic.
A. Of people, a great number, a crowd, multitude:
tanta multitudo lapides ac tela conjiciebat, ut, etc., Caes. B. G. 2, 6; Nep. Milt. 3, 5; id. Arist. 1, 3: multitudine domum circumdare, Nep. Hann. 12, 4: multitudine civium factiones valuere, Sall. C. 51, 40: prima lux mediocrem multitudinem ante moenia ostendit, Liv. 7, 12, 3.—In plur., multitudes: partim exquirebant duces multitudinum, Sall. C. 50, 1.—2. Of the common people, the crowd, the multitude (cf. turba):
ex errore imperitae multitudinis, Cic. Off. 1, 19, 65: sed multitudinem haec maxime allicit, id. Fin. 1, 7, 25: multitudinis judicium, id. Tusc. 2, 26, 63; id. Clu. 29, 59; id. Sest. 58, 124: credula, Just. 2, 8, 9.—B. In gram.: numerus multitudinis, or simply multitudo, the plural number, the plural:
quod alia vocabula singularia sint solum ut cicer, alia multitudinis solum ut scalae ... multitudinis vocabula sunt, etc., Varr. L. L. 9, § 63 Müll.: cur mel et vinum, atque id genus cetera numerum multitudinis capiunt, lacte non capiat, Gell. 19, 8, 13.—In plur., Varr. L. L. 9, § 65 Müll.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
multitūdō inis, f
multus, a great number, multitude, crowd, throng : hominum: navium, N.: scriptorum: tanta multitudo lapides ac tela coniciebat, ut, etc., Cs.: hostium, S.: mediocris, L.: exquirebant duces multitudinum, S.— The crowd, multitude, common people : eadem multitudini exponunt, Cs.: imperita: multitudinis iudicium.
Origins
- Proto-Italic*moltos
- Latinmultitūdō
Latin -tūdō Latin multitūdō From multus (“much, many”) + -tūdō.
Descendants
- Englishmultitude
- Frenchmultitude
- Portuguesemultidão
- Portuguesemultitude
- Romanianmultitudine
- Spanishmultitud
- Italianmoltitudine
- Spanishmuchedumbre
- Galicianmultitude