LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

multitūdō

multitūdō f (genitive multitūdinis)
Classical[mʊɫ.tɪˈtuː.doː]Ecclesiastical[mul.tiˈtuː.do]
№ 733 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. A great number; multitude, numerousness.
  2. A great number of people, crowd, mob, throng, multitude.

Declension

declension
formsingularplural
nominativemultitūdōmultitūdinēs
genitivemultitūdinismultitūdinum
dativemultitūdinīmultitūdinibus
accusativemultitūdinemmultitūdinēs
ablativemultitūdinemultitūdinibus
vocativemultitūdōmultitūdinēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

multitudine hostium cingi
to be surrounded by the superior force of the enemy.
tributorum multitudine premi
to be crushed by numerous imposts.
multitudo circumfunditur alicui
a crowd throngs around some one.
multitudinem in agris collocare
to settle a large number of people in a country.
concitatam multitudinem reprimere
to allay the excitement of the mob.
multitudinis dominatus or imperium
government by the mob.
multitudinis suffragiis rem permittere
to leave a matter to be decided by popular vote.
religione obstrictos habere multitudinis animos (Liv. 6. 1. 10)
to have power over the people by trading on their religious scruples.

multĭtūdo, ĭnis, f. multus,
I. a great number, multitude (class.; cf.: copia, vis, magnitudo).
I. In gen.: nationes, quae numero hominum ac multitudine ipsā poterant in provincias nostras redundare, Cic. Prov. Cons. 12, 31: navium, Nep. Hann. 10, 4: argenti facti, Varr. ap. Non. 465, 27: sacrificiorum, Cic. de Or. 3, 19, 71.—
II. In partic.
A. Of people, a great number, a crowd, multitude: tanta multitudo lapides ac tela conjiciebat, ut, etc., Caes. B. G. 2, 6; Nep. Milt. 3, 5; id. Arist. 1, 3: multitudine domum circumdare, Nep. Hann. 12, 4: multitudine civium factiones valuere, Sall. C. 51, 40: prima lux mediocrem multitudinem ante moenia ostendit, Liv. 7, 12, 3.—In plur., multitudes: partim exquirebant duces multitudinum, Sall. C. 50, 1.—
2. Of the common people, the crowd, the multitude (cf. turba): ex errore imperitae multitudinis, Cic. Off. 1, 19, 65: sed multitudinem haec maxime allicit, id. Fin. 1, 7, 25: multitudinis judicium, id. Tusc. 2, 26, 63; id. Clu. 29, 59; id. Sest. 58, 124: credula, Just. 2, 8, 9.—
B. In gram.: numerus multitudinis, or simply multitudo, the plural number, the plural: quod alia vocabula singularia sint solum ut cicer, alia multitudinis solum ut scalae ... multitudinis vocabula sunt, etc., Varr. L. L. 9, § 63 Müll.: cur mel et vinum, atque id genus cetera numerum multitudinis capiunt, lacte non capiat, Gell. 19, 8, 13.—In plur., Varr. L. L. 9, § 65 Müll.

Origins

  1. Proto-Italic*moltos
  2. Latinmultitūdō

Latin -tūdō Latin multitūdō From multus (“much, many”) + -tūdō.

Descendants
  • Englishmultitude
  • Frenchmultitude
  • Portuguesemultidão
  • Portuguesemultitude
  • Romanianmultitudine
  • Spanishmultitud
  • Italianmoltitudine
  • Spanishmuchedumbre
  • Galicianmultitude

Quick answers

What does multitūdō mean in Latin?
multitūdō, a noun, means “A great number; multitude, numerousness.; A great number of people, crowd, mob, throng, multitude.”.
What is the genitive of multitūdō?
The genitive singular is multitūdinis. multitūdō is feminine, third declension.
How do you pronounce multitūdō?
In classical Latin, [mʊɫ.tɪˈtuː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [mul.tiˈtuː.do].
Where does multitūdō come from?
Proto-Italic *moltos → Latin multitūdō.