LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

mōrōsus1

mōrōsus (feminine mōrōsa, neuter mōrōsum, comparative mōrōsior, superlative mōrōsissimus)
Classical[moːˈroː.sʊs]Ecclesiastical[moˈrɔː.s̬us]

Meaning

  1. adjectivecaptious, persnickety, fastidious, difficult (to please)
  2. adjectivepeevish, wayward, capricious

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Austerus · Severus · Difficilis · Morosus · Tetricus

1. Austerus (αὐστηρός, from αὔω) denotes gravity as an intellectual, severus (αὐηρός) as a moral quality. The austerus in opp. to jucundus, Plin. H. N. xxxiv. 8. xxxv. 11, is an enemy to jocularity and frivolity, and seeks in science, learning, and social intercourse, always that which is serious and real, at the risk of passing for dull; the severus, in opp. to luxuriosus, Quintil. xi. 3, 74, is rigid, hates all dissoluteness and laxity of principle, and exacts from himself and others self-control and energy of character, at the risk of passing for harsh. The stoic, as a philosopher, is austerus, as a man, severus. 2. Austerus and severus involve no blame; whereas difficilis, morosus, and tetricus, denote an excess or degeneracy of rigor. The difficilis understands not the art of easy and agreeable converse, from hypochondria and temperament; the morosus (from mos) is scrupulous, and wishes everything to be done according to rule, from scrupulosity and want of tolerance; the tetricus (redupl. of trux, τραχύς) is stiff and constrained, from pedantry and want of temper. (iii. 232.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemōrōsusmōrōsamōrōsum
genitivemōrōsīmōrōsaemōrōsī
dativemōrōsōmōrōsaemōrōsō
accusativemōrōsummōrōsammōrōsum
ablativemōrōsōmōrōsāmōrōsō
vocativemōrōsemōrōsamōrōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemōrōsīmōrōsaemōrōsa
genitivemōrōsōrummōrōsārummōrōsōrum
dativemōrōsīsmōrōsīsmōrōsīs
accusativemōrōsōsmōrōsāsmōrōsa
ablativemōrōsīsmōrōsīsmōrōsīs
vocativemōrōsīmōrōsaemōrōsa

mōrōsus, a, um, adj. mos; cf. Cic. Tusc. 4, 24, 54,
I. peevish, fretful, wayward, capricious, captious, morose (syn.: tristis, severus, gravis, difficilis; class.): usque eo difficiles ac morosi sumus, ut nobis non satisfaciat ipse Demosthenes, Cic. Or. 29, 104: at sunt morosi et anxii, et iracundi et difficiles senes, id. Sen. 18, 65: canities, Hor. C. 1, 9, 17.—Of excessive care: circa corporis curam morosior, particular, fastidious, Suet. Caes. 45.—Of things concr. and abstr.: cupressus natu morosa, that grows with difficulty, Plin. 16, 33, 60, § 139: morbus, stubborn, Ov. A. A. 2, 323: caelandi subtilitas, anxious, painful, Plin. 35, prooem. § 1: si tibi morosa prurigine verminat auris, Mart. 14, 23.—Hence, adv.: mōrōsē.
1. Peevishly, fretfully, captiously, morosely (class.): morose ferre hominum ineptias, Cic. Brut. 67, 236.—
2. Scrupulously, carefully: terram non morose legit, Plin. 18, 13, 34, § 128. —Comp.: pallium morosius ordinatum, Tert. Pall. 4.—Sup.: morosissime, Suet. Aug. 66.

Origins

From mōs + -ōsus.

Descendants
  • Englishmorose
  • Italianmoroso
adjectivefirst/second-declension adjective
morōsus2
morōsus (feminine morōsa, neuter morōsum, comparative morōsior, superlative morōsissimus)
Classical[mɔˈroː.sʊs]Ecclesiastical[moˈrɔː.s̬us]

Meaning

  1. adjectiveslow (in coming), lingering

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemorōsusmorōsamorōsum
genitivemorōsīmorōsaemorōsī
dativemorōsōmorōsaemorōsō
accusativemorōsummorōsammorōsum
ablativemorōsōmorōsāmorōsō
vocativemorōsemorōsamorōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemorōsīmorōsaemorōsa
genitivemorōsōrummorōsārummorōsōrum
dativemorōsīsmorōsīsmorōsīs
accusativemorōsōsmorōsāsmorōsa
ablativemorōsīsmorōsīsmorōsīs
vocativemorōsīmorōsaemorōsa

mŏrōsus, a, um, adj. mora,
I. lingering, slow, slow in coming (lato Lat.): cui morosum videtur quodcunque futurum est, Cassiod. in Psa. 34, 20: iter fieri morosum quod ad celeritatem est inventum, id. Var. 1, 29.

Origins

  1. Proto-Indo-European*mer-?
  2. Proto-Indo-European*merh₂-
  3. Proto-Indo-European*morh₂éh₂
  4. Proto-Italic*morā
  5. Latinmorōsus

Proto-Indo-European *h₃ed- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *h₃édosder.? Proto-Italic *-ŏ̄dsos? Old Latin -ōssus Latin -ōsus Latin morōsus From mora (“delay”) + -ōsus.

Descendants
  • Frenchmorose
  • Italianmoroso

Quick answers

What does mōrōsus mean in Latin?
mōrōsus, a adjective, means “captious, persnickety, fastidious, difficult (to please); peevish, wayward, capricious”.
How do you pronounce mōrōsus?
In classical Latin, [moːˈroː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [moˈrɔː.s̬us].