LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

minister

minister m (genitive ministrī, feminine ministra or ministrīx)
Classical[mɪˈnɪs.tɛr]Ecclesiastical[miˈnis.ter]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. masculineattendant, servant, slave, waiter
  2. masculineagent, aide
  3. masculineaccomplice

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī convīvīs cibum et vīnum affert; servus mēnsae.
minister -trī m — in Mille Verba, Cibus et Convīvium
quī iussa dominī perficit
minister -trī (m) — in Metamorphoses I, ch. 6, 18

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Servus · Famulus · Mancipium · Minister · Ancilla · Servitus · Servitium

1. Servus, ancilla, famulus, and mancipium, denote a servant who is not free, a slave; minister, one who is free, or only in subordination. Plin. Ep. x. 97. Ancillæ, quæ ministræ dicebantur; that is, in Christian assemblies. 2. Servus (from εἴρερος) means a slave, in a political and juridical sense, as in a state of subjugation, in opp. to dominus, Cic. Verr. iv. 50, like δοῦλος and δμώς; famulus (χαμαλός?) in a patriarchal sense, as belonging to and part of the family, in opp. to herus, Cic. Off. ii. 7, like οἰκέτης; mancipium, in an economical sense, as a possession and marketable commodity, like ἀνδράποδον. 3. Serva means a female slave, with especial reference to her legal condition; ancilla, in ordinary life, as the feminine of servus. Servitus denotes slavery, quite indifferently, as a regular, natural, legal state; whereas servitium, either with contempt or compassion, as an irregular, compulsory, ignominious state. Most prose writers, however, use servitus merely as the abstract; servitium, and especially servitia, as the concrete term for servi. (v. 136.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeministerministrī
genitiveministrīministrōrum
dativeministrōministrīs
accusativeministrumministrōs
ablativeministrōministrīs
vocativeministerministrī

mĭnister, tra, trum, adj. (
I. gen. plur. ministrūm, Stat. S. 3, 1, 86) [a double comp. in form, from minus and comp. ending -ter, Gr. τερ-ος; cf.: magister, sinister], that is at hand, that serves, ministers (as an adj. only poet. and later): lumina (i. e. oculi) propositi facta ministra tui, that further, promote; promotive, or in a subst. sense, Ov. H. 21, 114: minister Grex, Sil. 11, 274: ardor, Lucr. 5, 297: ministro baculo, with the aid of a staff, Ov. Ib. 261.—
II. Subst.
A. mĭnister, tri, m., an attendant, waiter, servant; also a priest's attendant or assistant; likewise an inferior officer, underofficial; hence, transf., an aider in a good or bad sense, a furtherer, promoter, helper, an abettor, accomplice: centum aliae (famulae), totidemque pares aetate ministri, Verg. A. 1, 705: Phrygius, the cup-bearer Ganymede, Val. Fl. 5, 691; Mart. 12, 15, 7: Falerni, a cup -bearer, Cat. 27, 1: ministri publici Martis, Cic. Clu. 15, 43: hostia Inter cunctantes cecidit moribunda ministros, Verg. G. 3, 488: ministri imperii tui, inferior officers, under-officials, Cic. Q. Fr 1, 1, 3: regni, an assistant in the regal government, a minister, Just. 16, 1, 3: infimi homines ministros se praebent in judiciis oratoribus, i. e. inform the orators what the law is, Cic. de Or 1, 45, 146: legum, a minister, administrator, id. Clu. 53, 198: sermonum, a mediator, negotiator, Tac. H. 2, 99: consiliorum suorum, Vell. 2, 129, 3: Tiberius Alexander ... minister bello datus, Tac. A. 15, 28: ministri ac servi seditionum, Cic. Fam. 1, 9, 13: ministri ac satellites cupiditatum, id. Verr 2, 3, 8, § 21; so, furoris alieni, agents, instruments, Lact. 5, 11: libidinis, Cic Lael. 10, 35: socii scelerum atque ministri, Lucr. 3, 61: Calchante ministro, with the help of Calchas, Verg. A. 2, 100: ministrum esse in maleficio, Cic. Clu. 22, 60: minister fulminis ales, i. e. the eagle, Hor. C. 4, 4, 1: calidae gelidaeque (aquae) minister, one who serves, Juv. 5, 63: me nemo ministro fur erit, by my aid, id. 3, 46.—Esp. (eccl. Lat.), a minister of religion, a preacher of Christ: ut sim minister Christi, Vulg. Rom. 15, 16; id. Eph. 3, 7: fidelis, id. ib. 6, 21: Dei, id. 2 Cor. 6, 4: optimus, Aug. Conf. 10, 26.—Of inanimate things: sit anulus tuus non minister alienae voluntatis, Cic. Q. Fr 1, 1, 4: taedae, ardore ministro, suppeditant novum lumen, Lucr. 5, 297.—
B. mĭnistra, ae, f., a female attendant, maid-servant; a female assistant or minister, at religious worship (class. only in the trop. signif.).
1. Lit.: una ministrarum, Ov. M. 9, 90; 306; 14, 705: accipiat missas apta ministra notas, Ov. A. A. 3, 470: ara deae certe tremuit, pariente ministrā, i. e. the Vestal Sylvia, id. F. 3, 47.—Also among Christians: ancillae, quae ministrae dicebantur, i. e. deaconesses, Plin. Ep. 10, 97, 8.—
2. Trop., a servant, handmaid; in a bad sense, an aider, accessory, abettor: ministra et famula corporis res familiaris, Cic. Tusc. 1, 31, 75: voluptatum satellites et ministrae, id. Fin. 2, 12, 37: Camilla delegit pacisque bonas bellique ministras, Verg. A. 11, 658.

Origins

From Proto-Italic *minosteros. Equivalent to minus + comparative suffix *-teros. Compare magister.

Descendants
  • Catalanministre
  • GermanMinister
  • Italianministro
  • Occitanministre
  • Frenchministrefrom Old French ministre
  • Englishministerfrom Old French ministre
  • Portugueseministro
  • Romanianministru
  • Spanishministro
  • Albanianministër

Quick answers

What does minister mean in Latin?
minister, a noun, means “attendant, servant, slave, waiter; agent, aide; accomplice”.
What is the genitive of minister?
The genitive singular is ministrī. minister is masculine, second declension.
How do you pronounce minister?
In classical Latin, [mɪˈnɪs.tɛr]; in ecclesiastical (church) Latin, [miˈnis.ter].